En Panne

"Sluit het er maar bij af, je weet maar nooit..."

Toen mijn vriend zijn autoverzekering hier had afgesloten en bekend werd dat hij voor zijn werk eens in de zoveel tijd naar Nederland zou moeten leek het ons verstandig een aanvullende zogeheten pechhulp verzekering af te sluiten voor een paar euro per jaar.

Ik heb eigenlijk altijd wel geluk gehad met mijn auto. Ik heb hem sinds mijn achttiende dus dat is inmiddels al heel wat jaartjes (poeh, dat voelt oud) en hij heeft mij slechts een paar keer in de steek gelaten.
Ik heb twee keer een lekke band gehad, de eerste keer was ook dat ik voor het eerst wat met die auto had. Ik was een jaar of negentien en ik was net een week begonnen met werken bij een bedrijf waar ik mijn vorige werk voor had opgezegd. Na een week had ik hier al spijt van; gruwelijk bedrijf.
Een enorme tank met krullen zat de hele dag met candybars mij te commanderen, een make-up/zonnebank doos deed alleen leuk tegen de mannelijke collega's en niets werd uitgelegd en alles werd verwacht. Een mede-nieuw collega was er na vier dagen mee gestopt, ik heb het maar liefst twee hele weken volgehouden. In mijn vorige post heb ik het over verstand en gevoel gehad, hoe het kan dat sommige dingen gebeuren. Nou, die dag had ik niet meer voortekens kunnen krijgen. Ik liep wederom gefrustreerd het gebouw uit van het gruwelijke bedrijf, brak plots het hengsel van mijn tas; rits was uiteraard open dus alles op de vloer (en dat is héél wat in mijn tas), raap je de inhoud van straat blijkt er een uitgekauwde kauwgom onder te hebben gelegen, vervolgens stap ik in mijn auto, rij weg en ik kwam Enschede nog niet binnen of beginnen een stel opgeschoten jongens in een volkswagen golf naar me te wijzen en overdreven te zwaaien. Ik, die vrijwel altijd te lief is voor mijn medemens, was het beu... ze kregen van mij de vinger en ik trok op bij het stoplicht. Hobbeldebobbel. Rook en stank, leek alsof ik constant over klinkers heen reed. Ja hoor, achterband lek.
Arme, blijkbaar niet zo opgeschoten, jongens. Vaders gebeld, reserve wiel eronder en ik kon weer verder (inmiddels kan ik het zelf, jawel). Toen ik thuis kwam was natuurlijk het uiterst logische gevolg dat ik de volgende dag ontslag zou nemen.

Een andere keer zat er een dikke schroef in mijn wiel. Ditmaal was het de voorband, nou, sturen wilde die niet bepaald meer. Gelukkig was de schroef er in de nacht ingekomen terwijl mijn auto had stilgestaan, dus ik merkte het pas toen ik weg wilde rijden bij m'n flat. Aangezien ik in een keurige buurt heb gewoond met allemaal keurige mensen ging ik er zomaar vanuit dat die schroef daar gewoon uit zichzelf was ingevlogen.

Ik heb meerdere malen de uitlaat eronder uit gehad. Ook eens toen we terug kwamen van een musical in Scheveningen. Ineens hoor ik weer het bekende tractor geluid en zie vonken. Niet weer hè!
Dan is het kwestie van draadje erom laten spannen (ik raak auto's liever niet aan wordt het, zo het schijnt, erger van) en je kan met een aantal decibel meer weer vrolijk verder.

Deze dingen vielen allemaal wel mee totdat ik een keer in het dorp reed en ik mijn koppeling wilde intrappen en ik ineens mijn pedaal op de bodem duwde. Ik schrok, remde, niet aan de pook gedacht, de auto hikte en husselde wat en ik kwam tot stilstand bijna tegen een bushok aan. Gelukkig waren we toen wel lid van de ANWB en die belde ik; twee uur later kwamen ze. Koppelingskabel gemaakt en ik kon weer tevreden verder.
Geweldig zo'n dienst.
Ongelukken nooit gehad, gelukkig, ja naja wel éénzijdig. Een klein meisje die niet goed kon fietsen stuurde tegen mijn auto aan. Zij krijsen maar daardoor beurde ik wel mooi tweehonderdvijftig euro. Heb ik toch weer wat leuke dingen voor gekocht en bij mijn auto valt het toch niet op.

Met de auto van mijn vriend hebben we ook wat kleine dingetjes gehad. Accuprobleempje, uitlaat, eigenlijk de standaarddingen. Doorgeslipt op het ijs en tegen een andere auto aan. Omdat we toen die auto all-risk verzekerd hadden (tegenwoordig doen ze dat niet meer bij oude auto's) kregen we daar een flinke smak voor en we lieten de lamp maken en de luie garagehouder had met een andere kleur groen bijgespoten. Maar agh, valt ook niet op bij die auto.
Wat dat betreft passen onze auto's hier prima. Niet normaal hoeveel beschadigde auto's hier rondrijden. En of het nou een kwestie is van niet boeien of geld, ik weet het niet. Opvallend is het wel.

Vorige week waren we in Nederland voor kraamvisite. Mijn vriend zijn auto heeft het prima gedaan de hele weg. Ik heb regelmatig gesodemieter met het ding. Er is iets niet goed met een kabel op een bepaalde plek wat de auto niet meer waard is om te maken. Soms is het contact niet goed en weigert het ding te starten en op de één of andere rare manier is dat altijd wanneer ik erin ga rijden. Dus tegenwoordig ligt het aan mij en niet meer aan de auto.
Op de terugweg zou ik na Luxemburg rijden, ineens hoor ik tijdens het rijden geknetter en gaat het acculampje branden. "Wat was dat?" zeiden mijn vriend en ik beiden tegelijk. Aan de kant gezet, motor laten draaien, klep open en toen bleken twee riemen eraf te zijn gevlogen. Ik mijn vader bellen, die er meer verstand van heeft dan wij, en hij had het erover dat het de multiriem zou zijn... dat het zwaarder zou sturen en dat de aandrijfriem naar de dynamo het nou niet meer zou doen en dus de accu niet meer werd bijgeladen (als ik het me goed herinner tenminste). Lekker dan. En we moesten nog drie uur rijden.
Dus zo snel mogelijk weer de weg op. Hard rijden want je weet maar nooit hoe lang je nog hebt voor de accu leeg is. Mijn vriend intussen een man met kennis gebeld omdat ik pietje panico was of dadelijk het stuurslot erop zou vliegen als de motor zou afslaan. Man met kennis moest lachen en ik kon met een gerust hart verder rijden. Vanwege mijn slechte relatie met deze auto heb ik mijn vriend maar laten rijden. Nog honderdtien kilometer naar Beaune. Dan tol en dan zouden we van de snelweg af zijn... als die dat maar redt.

En dat deed hij; een aantal kilometer na Beaune reageerde op een gegeven moment de snelheidsmeter niet meer wanneer je remde en na een aantal minuten reageerde hij helemaal niet meer. Hij begon te stotteren en dat was het moment de we hem aan de kant hebben gezet. Ouders gebeld om te vertellen dat we gestrand waren, we hadden verwacht dat het in Frankrijk allemaal wel lang zou gaan duren met de Franse ANWB dus dan zou het fijner zijn als één van hen ons op zou halen. Het was immers maar een uurtje rijden. Goed, toch maar die verzekering bellen en kijken wat er zou gebeuren, ophalen kon altijd nog.
Eerst allemaal dingen intoetsen in een keuzemenu of ik niet op de snelweg stond etc, toen eindelijk doorverbonden met een jongen op de helpdesk. "Ja, hallo, ehm mijn auto is kapot, we staan langs de weg van Beaune naar Autun en we staan voor een plaatsje genaamd Rochepot". "Mevrouw, ik kom niet uit die buurt, kunt u naar een bord lopen met een straatnaam of een postcode?". Geen bordje te bekennen en postcode ook niet. Tomtom bekeken en daar werd ik ook niet veel wijzer van.
Op een gegeven moment leek hij me wat beter te begrijpen maar de plaatsnaam kon hij niet vinden.
Toen ik moest vertellen wat de auto mankeerde was het ook nog lachen. Wist ik veel wat een accu in het Frans was dus ik vertelde maar dat de batterij het niet meer deed. Een multiriem had ik in het Nederlands al nog nooit van gehoord laat staan in het Frans dus ik maakte er maar (naar wat ik later van een Franse garagehouder hoorde) een multifunctionele broekriem van. "Ah, d'accord" en het bleef lang stil aan de andere kant van de lijn.
-"Ja eh, meneer, wat moet ik nou doen ik snap er niets meer van"
- "oh, ja mevrouw, die plaatsnaam hè kunt u die nog één keer spellen?"
Ik begon het beu te worden want ik had hem al vier keer uitgelegd waar we stonden en de naam gespeld van dat rotgat. "Oh, ehm hehe, volgens mij heb ik hem gevonden mevrouw, ja hoor hier heb ik het, ik zal een sleepdienst bellen en dan komen ze kijken of ze het ter plaatse kunnen maken en anders wordt uw auto weggesleept, moet u mij weer bellen en regel ik een taxi".
"En hoe lang gaat dat duren?" was mijn vraag.
En ik viel steil achterover van het antwoord: "Twintig minuten tot een half uur".
"D'accord" zei ik met een zeer verbaasde toon.
Maar eerst zien dan geloven. Warempel kreeg ik zowaar direct een sms dat de garage uit Beaune onderweg was. Ongelofelijk.

Ik moest ontzettend nodig naar de wc. En ik vind "wild" plassen zoals ze dat zo mooi noemen iets vreselijks. Ik stel me altijd voor dat ik zo ondersteboven in de greppel lig. Dat er net een auto langsrijdt, of nog erger, een hond komt eraan duwt je om en jij belandt in de sloot. En ik vind het gewoon vies.
Maar ik moest toch wat. Mijn vriend (waarom hebben mannen wel zo'n handig uitrolbaar ding gekregen en wij niet?) vond dat ik me niet zo moest aanstellen en deed de voordeur en passagiersdeur open en ging zelf naar de weg toe staan tegen het raam zodat niemand naar binnen zou kijken. Twijfel, maar ik kon nergens anders heen. Oké vooruit we doen het. Het was gebeurd en ik kreeg een soort kick, nog meer dan in een achtbaan, ik had wat overwonnen. Dus ik sta juichend tegen mijn vriend te schreeuwen en deed een vreugdensprongetje (waar je wel niet blij van kan worden zullen we maar zeggen) waarop mijn vriend zei: "Allemaal leuk, maar hijs je de boel nog wel even op dat ligt nog op je enkels". Jeetje. Kun je zien wat dat met je doet adrenaline.

Na dit nogal gênante voorval ging mijn mobiel; "mevrouw, met de garagehouder uit Beaune, maakt u zich geen zorgen ik ben onderweg ik kom u helpen. Ik ben er met tien minuten geen zorgen mevrouw, ik kom echt!". Jemig. Me broek zakte zowat weer van m'n kont af van verbazing. En inderdaad hij was er binnen een half uur na het telefoontje met de jongen van de helpdesk. "Oh, is dat het probleem, die jongen van de helpdesk snapte ook al niet helemaal wat er nou kapot was, najah anders had ik die riem mee kunnen nemen nu moet hij maar mee naar de garage en hopen dat ik hem op voorraad heb". Auto werd opgetakeld, wij met het mannetje mee in de wagen en we hebben een super leuk gesprek gehad. Hij vertelde over gestrande Nederlanders met caravans, dat hij in het begin moest wennen aan het veringssysteem van zijn stoel en dat de wegen bij Beaune niet al te best zijn en dat hij daardoor wel eens bijna met zijn hoofd tegen het dak was gelanceerd. Ik vroeg hoe lang hij al werkte in de garage. "Vanaf mijn veertiende en ik ben nu vierenvijftig. De garage is, net als ik, groter geworden en, helaas ook net als ik, uitgedijd. De garage is rijker geworden en ik steeds kaler" en hij proestte het uit. Ik zag een verwilderde enorme bos borsthaar boven zijn shirt uitsteken en wilde eigenlijk vragen over welk haar hij het had, maar besloot mijn flauwe humor voor me te houden.
We kregen nog een verhaal over dat hij een hekel had aan Hollande, ik keek eerst een beetje verbaasd omdat ik dacht dat hij het over Nederland had. Och natuurlijk, het ging over de president.

Gestrand....

Daar gaat ie...

We kregen in de garage water aangeboden en ondertussen prutste hij aan de auto. De ene riem zat erop en de ander voor de stuurbekrachtiging had hij niet op voorraad. Konden we beter zelf bestellen en er zelf opzetten, was een stuk goedkoper zei de man. Maar alleen met die ene riem konden we prima nu gaan rijden. Dus na een uurtje waren we alweer onderweg.
Ik ben nog nooit zo snel geholpen door de wegenwacht en zo ontzettend keurig. En helemaal niet duur.

Toch leuk om meegemaakt te hebben. De manier waarop is wat minder maar agh, het was prachtig weer en we hadden geen haast. Normaal verwacht je slaande ruzie als je auto er de brui aangeeft, maar wij hebben ons eigenlijk wel vermaakt. Maar of dat nou lag aan dat we zo snel geholpen zijn door de Franse wegenwacht, dat ik zo in extase was dat ik eindelijk mij heb gewaagd aan het populaire en in Nederland verboden (schande!) wildplassen of omdat we tussen de wijnvelden stonden ik weet het niet.

Één ding weet ik wel; mijn haat/liefde verhouding met onze Renault neigt door deze gebeurtenis wat meer naar liefde toe. De vraag is alleen voor hoe lang...

Ongezond verstand

Deze week is het een jaar geleden.
Een jaar geleden dat ik moest beslissen tussen leven en dood.
Dat ik moest kiezen tussen mijn verstand en mijn gevoel.
Inmiddels zijn we een jaar verder, maar deze gebeurtenis beïnvloed mijn leven nog altijd dagelijks.

Het is Juni vorig jaar. Juweel (één van mijn pony's) is bijna achttien.
Ik kom bij de wei en vind haar wat stijver lopen dan normaal. Ze is geboren met een soort sleepbeen. Als ze loopt schraapt één hoef ietwat op de grond. Ik heb haar ooit gekregen omdat mijn moeder jarenlang voor een fokker zijn shetlanders verzorgde (ze stonden bij ons in de wei, ze waakte over de drachtige merries, hielp bij ziekte en de fokker kon uit zijn neus peuteren en achterover leunen, wat hij ook vaak deed).
Als dank voor al dit vrijwillige werk mocht mijn moeder een pony uitzoeken.
Een shet is klein dus toen ik zes jaar was leek mijn moeder het een beter plan om mij een keuze te laten maken. Ik zou een veulen krijgen maar wilde een jaarling omdat die altijd meeliep wanneer ik naar de brievenbus ging aan het einde van onze lange oprijlaan. Dat was dus Juweel. De fokker kwam het mooi uit, hij wist allang dat deze pony rijp voor de slacht was vanwege haar been. Wij wisten dit echter niet.

Goed terug naar Juni, ik dacht dat ze gewoon wat last had en deed er niet al teveel op uit. Maar met de dag werd het erger tot ze steeds ging liggen. Dierenarts erbij, die dacht dat ze een ontsteking had maar vertelde erbij dat ze het dermate erg vond dat ik er rekening mee moest houden dat het ook iets veel ergers kon wezen en dat het einde oefening zou zijn.
Buut gekregen, hielp niet... vervolgens besloten we haar naar een paardenkliniek te brengen in de buurt. Ze wilde de trailer niet in, iemand moest bij de andere pony blijven en vervolgens heb ik haar been voor been in de trailer getild. Tegen de eigenaren van de weide had ik aangekondigd dat mocht het einde oefening zijn ik haar daar achter zou laten. Ooit hadden mijn vader en ik het wilde idee onze pony's gewoon te begraven als ze er niet meer zouden zijn. Gelukkig zijn we daar nu wel anders over gaan denken.

Eenmaal daar moesten we even wachten, ze hinnikte in de trailer naar de andere paarden op de kliniek. Best hartverscheurend.
Er kwam een aardige veearts kijken, ze moest een rondje lopen voor zover dat nog ging. Hij keek ernstig en zei: "we moeten foto's maken maar het ziet er niet goed uit". Ik drong aan om mee te gaan de donkere stal in met al het vernuftige apparatuur. Loden schort voor. Een enorm apparaat ging om het kleine lijfje heen. "Er zijn niet veel mensen die dit over hebben voor een shetlander, hier komen over het algemeen sportpaarden een shetlander hebben we hier niet of nauwelijks gezien". "Ze is mij net zoveel waard" zei ik stellig.

Ik wist dat als ze zou komen te overlijden, het verplicht was haar te chippen (dan weten ze dat het geen gestolen paard is etc.). Met een scheermesje schoor hij wat vacht weg en plaatste de chip. Ik kreeg de sticker met een barcode en een nummer. Toen was het wachten op de foto's.
Je kijkt naar je dier, die staat daar nietsvermoedend rustig te staan. Ze was rustig, extreem rustig, ze duwde met haar neus een beetje tegen mij aan en ik dacht "beestje toch, daar staan we na achttien jaar, zo had het niet moeten zijn".
De schuifdeur gaat open ik zag al aan de veearts zijn blik dat het niet best was.
"Ik heb nog nooit in mijn hele loopbaan zo'n ernstig geval gezien van artrose. Onbegrijpelijk dat de pony niet eerder is ingeklapt. Er heeft zich bot gevormd onder de knieschijf, elke beweging gaat over dat bot heen, je zult begrijpen wat een pijn zij heeft". "Maar het voelt ook dikker... het lijkt alsof er vocht inzit" "ja, ook dat maar als de vocht weg is zal het weer terugkeren en het zal nooit meer beter worden dan dit, misschien even maar de kwaliteit van leven is zeer zeer slecht". "Dus..." zei ik... en ik kon het bijna niet uit mijn mond brengen. "Ja, helaas, het is echt afgelopen. Je hoeft niet nu te beslissen maar voor het paard hoef je niet te wachten, alleen voor jezelf om aan het idee te wennen en afscheid te nemen".
Ik had gezegd haar daar achter te laten, maar ik kon het niet. Ik kon het gewoon echt niet. Ik vertelde dat ik haar binnenkort terug zou brengen zodat ze daar, terwijl ik bij haar zou zitten, ingeslapen zou worden.
Ik wilde niet zien dat ze opgetakeld zou worden aan de grijparm van het destructiebedrijf of haar naar de weg moeten slepen vanuit haar weide. Ook de kinderen van de mensen van wie die wei was wilde ik dit niet aandoen.
We kwamen thuis, met Juweel, ik met rode wallen onder mijn ogen en de eigenaresse van de wei keek eerst opgelucht, anders zouden we namelijk niet terugkomen. De opluchting was van korte duur.

Röntgenfoto Juweel, het hele stuk bot dat wordt aangegeven met de pijl hoort daar niet

Ik had een stuk van haar manen afgeknipt. Om iets van haar bij mij te hebben als ze er niet meer zou zijn.
In de dagen na de diagnose heb ik alles geprobeerd. Lopen, insmeren, masseren, zelfs een poging gewaagd om, heel zweverig, energie te geven. Internet afstruinen naar wondermiddelen. En tot de conclusie komen dat je er gek van word. Ik moest een knoop doorhakken. Wanneer moest ze dood?

Ik zou een week na de diagnose naar Frankrijk gaan om te kijken naar het huis waar we nu wonen.

Toen kwam verstand:
Kim, doe het voordat je weggaat dan ben je er vanaf en kan je rustig weg.
Het wordt niet meer beter, dat weet je toch, wie hou je voor de gek?
Kijk naar haar, ze kan amper lopen, dat is toch geen leven?
Je bent een egoïst. Je doet dit voor jezelf niet voor haar.
Zij merkt er niets van als ze door die wagen wordt opgehaald en vernietigd.
Ze is geen mens. Het is een dier. Kom op! Hak die knoop door!

Gevoel bemoeide zich er ook graag mee:
Voordat je weggaat? Hallo, omdat dat beter uitkomt? Wat is dit? Het gaat om een levend dier, een dier met een ziel en gevoel. Als je naar haar kijkt en je voelt haar aan, geeft ze niet het gevoel dat ze niet meer wil... waarom zou je dan die beslissing voor haar nemen, is het tijd dan geeft ze dat zelf aan.
Het voelt niet goed, wacht. Wie weet. Wacht totdat je terug bent. Beslis dan, ga weg uit de chaos en laat los.

Laat los... laat los.... van velen heb ik dat gehoord.

Gevoel gaf ik het voordeel van de twijfel. Ik ging weg. Mijn moeder zorgde voor haar en probeerde elke dag met haar te stappen.
Ik was tijdens die "vakantie" jarig en kreeg van mijn ouders (hadden ze in onze koffer gedaan) een ketting met daarin een foto van mij en Juweel en er zat een stukje van haar manen achter het glas. Achterop haar naam gegraveerd. Ik heb nog nooit zoiets moois gekregen. Zo symbolisch. Wat er ook gebeurde, zo was ze toch een beetje bij me.
Ik liet het steeds beter los, belde elke dag maar genoot ook.
Van het huis, de omgeving hier en die omgeving gaf mij rust.
Verdomme, ik zou hier met haar wandelingen gaan maken door het bos, ik heb het haar beloofd.
Op een gegeven moment voelde ik meer rust in mijn lijf, ik belde mijn moeder en ze zei: "het is raar, ik heb het idee dat het beter gaat".

Na die week kwam ik thuis, direct naar Juweel en het ging inderdaad een ietsiepietsie beter. Ik heb lang gepraat met velen en op een gegeven moment een knoop doorgehakt. "Ik doe het niet, het voelt niet goed, ze blijft voorlopig bij me en we zien wel wanneer het niet meer kan". Wekenlang heb ik elke dag met haar gelopen, Laura mocht met mijn moeder meegenieten van de dagelijkse verplichte wandeling, ik bestelde glucosamine en duivelsklauw als alternatief voor de chemische rotzooi. Het ging beter en we wandelden steeds verder. Heel kort samengevat allemaal natuurlijk. Dit heeft weken of zelfs maanden geduurd.
Ik besloot dat ik mijn belofte waar zou maken. Ze gaat mee naar Frankrijk.
Aangezien ze dan allebei een chip moesten hebben en een paspoort ging ik even in de database kijken of de registratie van Juweel over gezet kon worden op ons Franse adres.
Ik vulde de code in en kreeg niets. Helemaal niets te zien. Het chipnummer was onbekend.
Ik ben nog nooit zo kwaad geworden. Ik pakte de telefoon en belde de paardenkliniek op.

"Mijn paard staat niet in de database hoe kan dat?"
"Ja maar mevrouw, u zou haar toch laten inslapen?"
"Ja, en.... dat is niet gebeurd, ze gaat mee naar Frankrijk..."
"O... wat eh geweldig. Ja moet u horen bij het destructiebedrijf controleren ze toch nooit de chip dus we hebben haar ook maar niet geregistreerd. Kijk, ze zou al overleden zijn en dat had dus geen nut"
"Waarom heb ik haar dan *** laten chippen? Waarom heb ik daar zestig euro voor moeten betalen! (ja ja dat is nog altijd belangrijk bij mij als krenterige Hollander) wat is dat voor bedrijf dat destructiebedrijf!"
Ze gaf mij gelijk, en zei dat ze er niets aan kon doen. Als ik alsnog wilde registeren moest ik nogmaals MET het paard naar de kliniek komen. Ik moest er allemaal niets van weten en besloot wel een andere, betere veearts te zoeken die wel eerlijk is.
Zo zie je ook weer hier dat er veel misbruik gemaakt wordt van verdriet.

Uiteindelijk alles geregeld via een ander.
Ze heeft dertien uur in de trailer gestaan naar Frankrijk (dat was dus in Oktober) en kwam er fris uit.
Tot op de dag van vandaag gaat het goed met haar. Ze draaft en galoppeert weer rond. Ze krijgt dagelijks glucosamine en als ik denk dat ze iets stijf wordt geef ik haar duivelsklauw erbij. Verder niets. Ik loop met haar hier door de bergen, precies zoals ik me had voorgesteld, we genieten volop en we zien wel. Ooit hoop ik weer een weitje bij huis te hebben zodat ik uit mijn raam kijk en de dames kan zien.

Ik ga binnenkort een filmpje naar de kliniek sturen dat ze draaft en galoppeert door de wei. Niet om te zeggen "jullie hebben een fout gemaakt" maar om te zeggen dat een foto niet altijd alles zegt en dat iedere situatie anders is.  Maar vooral om te zeggen hoe blij ik ben dat ze er nog is. Wat zullen ze verbaasd zijn, ik weet dat haar foto's de hele kliniek door zijn gegaan omdat het zo'n extreem geval was. Ik hoef geen reactie van hun, maar ik hoop dat ze dit verhaal ook weer de hele kliniek rondvertellen. Van die griet die met een waardeloze shetlander naar een dure paardenkliniek kwam. Ik hou ervan.

Mijn verstand zegt:
"Tsjah, misschien heb ik een foutje gemaakt, maarja als je haar toch had laten inslapen had je nu toch gedacht dat het beter was geweest".

Gevoel:
"Ja je bent een sukkel, mensen zouden eens wat minder naar jou moeten luisteren, je bent soms handig maar je weet niets van het echte leven. Jij weet niets van liefde, pijn, verdriet, blijdschap of boosheid, dat zijn gevoelens en daar kan jij niet bij".

Ach ja, die eeuwige tweestrijd zal altijd blijven. Ik vertrouw in elk geval sindsdien altijd op mijn gevoel. Als ik twijfel denk ik terug aan deze gebeurtenis en dan weet ik wat ik moet doen. Verstand lijkt wijs en gezond maar in dit geval was het dodelijk en ongezond.
Ik zeg niet dat je je verstand nooit moet gebruiken, maar gebruik hem verstandig (ja, het woord zegt het eigenlijk al). Gevoel is er niet voor niets en het is iets vreselijks handig maar ook iets dat niet uit te leggen valt. Hoe kan het dat je bepaalde dingen aanvoelt? Hoe kan het dat je soms dingen al weet voordat ze gebeuren? Hoe kan het dat je soms een natuurlijke afkeer of voorkeur hebt voor bepaalde mensen of dingen? En hoe kan het dat ik een jaar geleden voelde dat het niet haar tijd was?
Ik kan er met mijn verstand niet bij.

Juweel (rechts) in Frankrijk

Foutje moet kunnen

Kleine foutjes, grote fouten, iedereen maakt ze wel eens.

Ik ook, wel vaker dan eens en al helemaal als je in een "vreemd" land woont met een andere taal en een andere levenswijze. 

Zo was ik afgelopen week bij de dierenarts voor Jamie. Jamie zwemt graag (ja echt, hij kan zwemmen met die korte poten en hoe!) en hij moest nodig zijn enting hebben tegen de ziekte van Weil. Ik had namelijk geprutst met de enting datum, ik had van de drie een acht gemaakt anders moest ik hem voor de hondenshow (zie een aantal posts geleden) nog inenten en ik ben geen ent-fan. Maar goed nu moest het wel degelijk dus had ik het weer doorgekrast en maar een nieuwe datum erboven geschreven (was met een andere kleur pen kwam ik later achter) kortom, bij mij moet je zijn voor vervalsingen. 

De dierenarts krabde even op haar achterhoofd toen ze in het perfecte boekje keek en vroeg me mee te gaan naar de behandelkamer.
Hij werd even onderzocht; hij was in goede conditie, sporthartje en zijn mannelijke pluizige delen waren ook allemaal prima in orde. Vervolgens werd mij gevraagd of ik hem al had ontvlooid.
"Oh, u wilt niet weten, we hebben alles geprobeerd, van een veel te duur bekend merk pipet tot huismerken maar die krengen blijven terugkomen... maar gelukkig heeft hij nu De Pil (ja ja anticonceptie) gekregen en nu is het helemaal goed, ze vielen zo dood van zijn vacht, ideaal!". Ze keek met een ietwat verontrustende blik en zei: "donc, un comprimé?". "Eh, oui...". Haar gezicht veranderde weer in blijheid en ze ging verder met het voorbereiden van de vaccinatie. O nee hè, heb ik weer, waarom zeg ik nou weer pilule en dan ook nog met het juiste voorzetsel ervoor... "la"... arme Jamie, ze zitten aan zijn fluit en ik moet weer iets zeggen om zijn mannelijkheid aan te tasten. 

Ik zag laatst een roze jasje liggen bij een winkel en die bleek voor honden te zijn; nou vind ik het super lollig om al mijn dieren kleren aan te trekken en ze op de foto te zetten maar door hetgeen dat bij de dierenarts was gebeurd heeft mij doen besluiten hem niet verder aan te tasten in zijn mannelijkheid. Helaas was het jasje te groot voor Minous, onze kat die dol is op mijn verkleedpartijtjes (ze heeft al een keer met kerstmuts geposeerd voor een kerstkaart, ze heeft een heus lieveheersbeestje pakje en ze heeft een Frans voetbal supporters shirt en pet) dus heb ik het laten liggen. 

Agh het kan altijd erger, zo denk ik altijd maar als ik weer iets heb gedaan of gezegd wat niet helemaal klopt en enigszins beschamend is. Zo heeft de dokter in Nederland zich bescheurd (hij lachte mij serieus uit hè) toen ik last van mijn amandelen had en ik met een zeer serieuze blik hem vertelde dat die van mij, wat bij andere volwassenen wel gebeurd, nooit zijn ingedaald. Hij keek mij aan en hij proestte en verslikte zich half in zijn snor die die naar binnen zoog met zijn gelach. "Ha, nou er is iets anders dat hoort in te dalen maar dat heb jij volgens mij niet". Ik lachte maar mee, en liep met een knalrode kop zijn praktijk uit. Agh, heeft die man ook een leuke lunch zullen we maar zeggen. . 

Ik zie op social media soms ook de meest idiote reacties op berichten. Laatst had er één erop gezet dat de cavia dood was en dat ze hem hadden begraven, gaat een ander erop reageren met de vraag of de achtertuin nou al een keer klaar is. Het is dan wel een beetje lullig als ik op "vind ik leuk" ga klikken natuurlijk maar die neiging heb je wel. Hoe verzin je het. Dat zijn van die opmerkingen, die moet je gewoon niet maken. 

Maar toch doe je het, per ongeluk. Zo heb ik een keer een hele domme fout gemaakt door tegen een extreem depressief iemand te zeggen die niet wist of ze een bepaald iets moest gaan doen: "Ah joh, maak je niet druk, je kan morgen ook onder een trein komen". En op het moment dat je het zegt denk je... "oh nee he, wat zeg ik nou...." en dan moet je je er héél snel weer uit weten te praten. Dat lukte door een afleidingsmanoeuvre met ik geloof chocola aanbieden en praten over hoe druk het wel niet was op het werk. Maar daar leer je van hè!

Een kaartje dat ik al jaren in een boekje heb zitten zegt: Hoe erg het ook is, chocola helpt. Dat moeten we dan maar geloven. 

Domme opmerkingen genoeg die ik hier neer kan zetten maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen, nee, het is beter om even wat neer te pennen waar jullie echt iets aan hebben. Nou, nou, nou komt er wat hoor.

Wat zeg jij als je in een Frans restaurant hebt gegeten en de ober vraagt (terwijl je bord niet leeg is) of het heeft gesmaakt? Wat je ook wil antwoorden zeg in elk geval nooit "je suis plein" (ik zit vol) vooral niet als man. Zelfs al heb je een dikke bierbuik dan nog moet je dat niet zeggen. Ze zullen je namelijk vervolgens feliciteren, misschien wel over je buik aaien en vragen hoe lang je nog moet. Je zult inmiddels begrijpen, je zegt dat je zwanger bent. Iets wat heel, maar dan ook echt, heel veel Nederlanders zeggen in restaurants. Taalfouten zijn soms gewoon ontzettend leuk. Om die van mij kan ik achteraf vaak ook erg lachen. Met de nadruk op achteraf. 

Nog een les; houdt voldoende afstand van de weg wanneer je op de stoep loopt. 

Zo liep ik van de week in de stad en zag ik plots een zelfde autootje als dat ik heb rondrijden. Zelfde kleur, zelfde model alleen dan zonder open dakje (en ducktape!). Ik keek het ding na en plots, terwijl de vrouw door de bocht rijdt, vliegt de passagiers deur open. Een oud vrouwtje hangt nog half in haar gordel en maakt een geluid dat ik niet kan plaatsen (beetje wat je in horrorfilms ziet, gorgelend en kreunend) ik maak er uit op dat ze wil zeggen; "help mij, ik kan niet bij de deur". Ik snelde de weg op en pakte de deur ("hé zelfs dezelfde bekleding als mijn auto") en deed hem dicht. Oude vrouwtje had net niet haar hoofd ertussen. De bestuurster die "Maman" op haar kop gaf gilde nog vluchtig "Merci!" en scheurde ervandoor. Geen idee of haar hand er nou tussen zat maar de deur zat in elk geval dicht. Moet er niet aan denken; als ik dichter bij de weg had gelopen had ik mooi die deur tegen mijn benen gehad. 

Zelfs al ben je oud en heb je al een heel leven achter je, elke dag kun je nog van je fouten leren, zo blijkt wel. 

Ik ben aangesproken op wat taalfouten. In mails, over de telefoon door familie en nu ook direct op mijn blog. Zo leer ook ik elke keer weer wat. Ik verbeter ze en doe een poging ze te onthouden. Conclusie is dat je best veel van jezelf kan leren. 

En mocht je nou toch iets beschamend zeggen bedenk je dan:   

Een voutje moet kunnen, toch?

Goed fout