De Nederlandse Rampbassade

'Zullen we ons Pacséeën?' vroeg mijn Fransoos mij een tijdje geleden.

Mijn god. Dit is de voorbode op een huwelijksaanzoek.
Ik zag een wit paard, mijn Fransoos erop, haar strak naar achter gekamd à la Italiaanse glijer in een zwart zijdeglans pak.
Sierlijk maar toch stoer stapt hij van zijn paard af, gaat op zijn knieën en tovert uit zijn borstzak een kobaltblauw doosje. Hij klapt hem met één snelle beweging met zijn duim open en in een rood satijnen bedje ligt daar een witgouden ring met een diamantje erin gezet.

Al gauw werd ik uit mijn dagdroom gehaald toen ik besefte dat hij als de dood is voor paarden. In het gunstigste geval loopt hij naast één van mijn shetlanders, maar dat is het dan ook wel.

Terug naar Pacséeën.
Dit doe je in Frankrijk wanneer je nog niet gaat trouwen; maar wel veel van elkaar houdt en je met allerlei juridische prullaria meer verbonden met elkaar bent (zoals testament, voor je inkomstenbelasting etc.)
Oftewel een soort van geregistreerd partnerschap.

Uiteraard was mijn antwoord meteen ja toen mijn Fransoos het vroeg en als snel ging ik op internet kijken wat daar allemaal voor geregeld moest worden.
Ik kwam al snel op de site van de Nederlandse ambassade te Parijs. Daar kwam ik niet echt uit.
Ik vertrouw liever op de bron; dus maar even gezocht op een rechten site in Frankrijk. Al gauw vond ik een waslijst.
Mijn Fransoos belde met het desbetreffende tribunaal en die kauwde alles voor. Klopte exact met de Franse site.
Omdat ik een boet'n lander (ik vind het twentse woord voor buitenlander leuker) ben moest ik veel meer papieren aanvragen dan mijn Fransoos die er gemakkelijk afkwam met een uittreksel uit het geboorteregister.

- Allereerst maar eens de gemeemte Enschede gebeld voor een uittreksel.
Uiterst aardig geholpen en wanneer ik een mail zou sturen zou ik alles opgestuurd krijgen met de post en de factuur zou later volgen.
En dan heb je het over één stom blaadje die ik inmiddels al twee keer aan heb moeten vragen omdat die niet ouder mag zijn dan 3 maanden. Alsof ik ineens van geboortedatum en ouders verander; maar goed.

Even voor de goede orde; een Frans uittreksel uit het geboorteregister is gewoon gratis!

- Daarna was nodig een 'certificat de non-Pacs' ook weer minder dan 3 maanden oud. Met een briefje en kopie paspoort opgestuurd en met anderhalve week lag het (gratis) in de brievenbus

- 'Attestation de non-inscription au répertoire civil' met een simpel mailtje aan te vragen en binnen een week (wederom gratis!) in de brievenbus.

- 'Certificat de coutume'- wat is dat nou weer; was mijn eerste gedachte. Na wat gegoogle kwam ik op dat het gaat om gewoonten in het land van herkomst. Maar dat dit soort certificaten alleen nog voorkomen in ontwikkelingslanden. Maar Frankrijk zal dan wel een uitzondering zijn. Ik, nogal knorrig door alle papierhandel die geregeld moest worden, vond dat ik ook wel op een blaadje kon schrijven dat Nederlanders stamppot eten en Sinterklaas vieren. Later bleek dat het ging om regels met betrekking tot huwelijk/partners in Nederland. Op de Franse site stond dat ik voor dit certificaat bij de ambassade moest wezen.
En in mijn geval dus bij Nederlandse ambassade te Parijs.
Nou dat was een feest.
Ik, op dat moment zeer goed gemutst, belde met de ambassade. Een dame nam op in het Frans, terwijl ik toch echt duidelijk op toetst 2 had gedrukt voor Nederlands.
Ik denk dat ze interessant wilde doen.
'Dag mevrouw, u spreekt met mevrouw ter Heege, ik ga mij Pacséeën met mijn Franse vriend en daarvoor heb ik een certificat de coutume nodig; op de Franse website stond dat ik daarvoor bij de ambassade moest wezen'. Met een zeer dwingende, koude en kattige toon kreeg ik als antwoord; 'Ja maar u moet helemaal niet bij de ambassade zijn, dat doet u bij het consulaat'. 'O, en waar kan ik die op bereiken? Of kunt u mij doorverbinden'. 'Nee, dan moet u dit niet bellen en het is morgen open van half 10 tot half 11'. 'Oké, hebt u het nummer voor mij?'. Nadat ze het gegeven had heb ik haar een fijne dag gewenst en ik bedacht me dat ze waarschijnlijk haar dag niet had. Ik bedenk me dan altijd dat zolang ik netjes blijf er niets aan de hand is. Maar je voelt haar aversie door de telefoon en dat is iets waar ik mij enorm aan stoor.
Afijn, de dag erop maar het consulaat bellen.

Toen ze de telefoon wederom in het Frans opnam dacht ik ineens 'ik herken die stem', direct kreeg ik weer een koude rilling in mijn nek en ik ben ervan overtuigd dat het één en dezelfde persoon was.
Ik vertelde hetzelfde verhaal als de dag ervoor waarop de kenau zei:'daarvoor moet u op onze site kijken'. Punt. Zo lekker duidelijk ook. 'En waar moet ik precies kijken dan mevrouw?'. 'U gaat op onze site naar burgerzaken en daaronder kunt u vinden hoe u een certificat de coutume kunt opvragen'. 'Ok, wacht ik zit nu op de site; waar moet ik precies klikken want ik zie het nergens staan.'
Ineens werd de dame snibbig. 'Mevrouw alsof ik de hele dag aan iedereen moet gaan uitleggen hoe de site werkt, u moet dat zelf uitzoeken ik heb andere mensen die mijn hulp nodig hebben'. Jemig.... wat is dit?! Ik was als eerste aan de beurt geen wachtrij niets. Ik heb zelf bij een callcenter gewerkt waar ik 100 procent zeker te weten veel minder per uur betaald kreeg dan dit mens en het is mij nooit geleerd om je klanten op een onvriendelijke toon te behandelen. Ik was er wel klaar mee en vroeg me af waarom ze het niet gisteren had kunnen zeggen.
Ik zal haar wel tijdens de patience sessie hebben gestoord of ze zat al in haar pauze tijd. De menopauze tijd wel te verstaan.

Ik ging op zoek op de site; uiteindelijk vond ik het onder het kopje trouwen.
Nou daar had ik natuurlijk eerder niet gezocht want ik ga niet trouwen.
Ik moest een gewaarmerkte (een wat?) kopie van mijn paspoort opsturen naar de ambassade en een begeleidend schrijven wat ik moest hebben met mijn adresgegevens.
En alvorens moest ik maar liefst 30 euro overmaken naar de ambassade (voor een miezerig uitgeprint blaadje).
Maar goed, eerst dat gewaarmerkte kopie; ik vond op de ambassade site dat ik het bij mijn gemeente moest doen. Welke gemeente? Die in Nederland of hier? Na wat verder zoeken zag ik op dezelfde ambassade site dat de Nederlandse ambassade alleen een gewaarmerkte kopie van het paspoort kan verstrekken.
Aha! Ik moet het dus toch bij de ambassade doen! Maar hoe?

Ik waagde nog maar een poging en draaide het nummer van de ambassade die ik twee dagen daarvoor ook had gebeld.
Shit, weer dat mens. 'Goedemorgen mevrouw, ik wil een certificat de coutume aanvragen en daar heb ik een gewaarmerkt kopie van het paspoort nodig en er staat op de site dat ik daarvoor bij de ambassade moet wezen'. 'Mevrouw, dit is het consulaat u moet de ambassade bellen'. 'Ja maar daar bel ik toch mee?'. 'Eh... eh... ' stamelde ze en toen wist ik het! Ze had haar pet met 'van half 10 tot half 11 speel je het consulaat' vergeten af te zetten! 'Eh.. ja nee, maar dit is een consulaire afdeling van de ambassade en niet de ambassade zelf'. Ik zei: 'Nou, dan had dat wel iets duidelijker op de site mogen staan naar welk nummer ik dan nu moet gaan bellen! Ik ga zelf wel even kijken en zou het de volgende keer op een wat nettere toon mogen? Iets klantvriendelijker zijn kan geen kwaad'. En haar menopauze hormonen spoten door de telefoon: 'Mevrouw, dit is al de derde keer dat u belt, snapt u het nou nog niet?' nou ik kan je vertellen; menopauze hormonen kunnen niet op tegen hormonen van een 26 jarige...'Pardon? Ik heb u eergisteren gesproken met een heel andere vraag, gisteren heb ik keurig het consulaat gebeld zoals u dat had aangegeven en nou kom ik met een compleet nieuwe vraag bij U, ik vind dit niet normaal zoals u met mij omgaat'.
En meteen dacht ik, nou wat heeft ze het druk ze heeft gewoon mijn naam onthouden, en tijdens haar petwisseling geturfd.
Het ging van kwaad naar erger en ik klaagde en verhief mijn stem behoorlijk.
'Eergisteren was u al niet netjes, gisteren werd ik ook al schofterig behandeld en nu dit; man doe toch eens normaal u bent een dienstverlener!'. 'Fijne dag nog mevrouw' zei ze en ze gooide de haak erop.
Ik had de neiging haar weer te bellen en nu te zeggen 'Mag ik twee portie Mc Nuggets en een Big mac' om te kijken of ze ook een Mac Drive pet had. Maar niet gedaan.

Ik vertelde het verhaal aan mijn moeder en die zei: 'nou dan werkt dat vreselijke mens er dus nog steeds'. Ze had haar een jaar geleden ivm onze paspoorten ook heel idioot behandeld aan de telefoon en eenmaal bij het loket ter plaatse in Parijs deed ze super onvriendelijk tegen het meisje dat voor ons was (die stem herkende mijn moeder meteen!).

Heel internet afgezocht kwam ik allemaal tarieven tegen van een gewaarmerkt paspoort en weet ik het wat voor toestanden. Ik wilde al met de gemeente Enschede gaan bellen en weer om iets vragen met factuur maar ik dacht; agh het gemeentehuis is om de hoek... ik ga eens vragen.

Ik kwam het oude gemeentehuis binnen waar een geur hing alsof er een burgemeester van minstens drie generaties geleden opgebaard lag.
De secretaresse zat achter haar balie en keek mij vriendelijk aan; 'zeg het eens wat kan ik voor u doen'. Kijk zo kan het ook.
'Ik moet een gewaarmerkt kopie hebben van mijn paspoort (copie certifiée conforme)'. 
'Weet u waar ik dat kan laten maken?'.
'Hier. Hebt u uw paspoort?'
'Eh, ja' zei ik verrast.
Ze propte mijn paspoort onder de all-in-one printer; er kwam een mooi kopie uitgerold, ze zette er een stempel op en een krabbel en met een 'voilà' overhandigde ze het mij.
'Dat was het? Dat was alles?' zei ik verbaasd tegen haar.
'Ja...' terwijl ze haar wenkbrauw optrok.
'Ok, wat moet ik u betalen?'
'Niets mevrouw'.
'Hè?! NIETS!! Dat meent u niet? U bent geweldig weet u dat?'
Nu ik dit zo teruglees en erover nadenk moet ze hebben gedacht dat ik volledig krankzinnig was.
Ze liep rood aan en zei: 'Nou eh, ik niet maar de Franse wet zegt dat het gratis is.'
'Mevrouw, maakt me niet uit, ik vind u fantastisch u wilt niet weten wat voor gezeur ik vandaag heb gehad en u heeft alles in één keer opgelost; en u bent super vriendelijk, hele fijne dag nog'.
Ik liep het gemeentehuis uit en van een duivelse stemming was ik ineens een vederlichte engel.
En ik denk dat ik de dag van de secretaresse ook wel goed heb gemaakt, ook al vond ze mij misschien ietwat hysterisch.

De hele zooi opgestuurd, geld overgemaakt naar die vreselijk, vieze, gierige Hollanders (waarom kost het hier geen geld?!)
En na anderhalve week lag het in de bus.

De afspraak om ons te Pacséeën kon worden gemaakt!
Wordt vervolgd hierover.

Nou heb ik gezocht waar ik een klacht kon indienen tegen dit kenau-meno-pauze-mens maar ik kon niets vinden... hmm misschien maar weer even bellen met de ambassade voor meer informatie...

De beller is niet altijd sneller!!

Onmenselijk

Het is donderdag.

'Ze is op'.

Wat is 'op'?
Wanneer is iets 'op'?

Ik denk dat dat voor iedereen anders is.
Waar ligt de grens 'op'.
Wij hebben onze oude hond Laska afgelopen week in laten slapen. Ze was bijna zeventien en binnen een week was ze zo achteruitgegaan dat ze haar achterbenen vrijwel niet meer kon gebruiken. Dan is het voor ons gebeurd, als een dier niet meer zelf kan voortbewegen en oud is, blind, doof en inschetinent (de andere variant op incontinent) dan moet je op een gegeven moment in het belang van het dier denken, maar zeker ook van jezelf.
Onze grens lag in elk geval hier en die van haar ook; want ze gaf het duidelijk aan.

Ze is thuis ingeslapen gezien we haar geen stress wilde geven.
Voor ze er erg in had had ze haar narcose prik gehad; binnen een minuut was ze al heel ver en met de tweede, dodelijke, spuit was het letterlijk binnen een paar seconden gebeurd.
Ze kreeg een mooie begrafenis. Net als haar broer die in Nederland ligt. Incluis bloemen. En ieder die een schep aarde over haar met doek omwikkelde lijf strooit. Bij haar hebben we mooie stenen om haar graf gelegd; die uit de muur van mijn ouders' huis komt; haar riem kreeg ze ook mee.
Mensen die beweren dat dieren geen emoties hebben zouden die dag naar Jamie (mijn hond) hebben moeten kijken. Hij is normaal heel druk; ik heb hem aan het lichaam laten ruiken zodat ook hij wist wat er gaande was; en de rest van de dag is meneer heel rustig geweest en ontdaan.
Gelukkig stappen dieren er sneller overheen dan mensen en de volgende dag was hij weer de oude.

Heel vaak als ik dit soort verhalen vertel (helaas al een aantal keer mee moeten maken) krijg je van die gezellige opmerkingen waar je helemaal niet op zit te wachten. 'Vind je het niet wat overdreven?'
'Je moet wel een grens trekken wat normaal is', 'een dier is geen mens onthoudt dat'.

Nee een dier is geen mens; dat klopt.



Het is vijf jaar geleden.

Ik werkte in de thuiszorg in Nederland. Ik kwam terecht bij een ernstig zieke vrouw met botkanker.
Lopen deed haar enorm veel pijn.
Ze was pas 55 jaar oud.
Ze kon moeilijk zien en had al behoorlijk wat medicatie trajecten achter de rug.
Ze woonde nog altijd thuis; alleen. Haar dochter had het te druk met haar eigen leven en met feesten.
Niemand maakte bij haar schoon en ik kwam pas in haar laatste stadium in beeld.
Een bed in de woonkamer kreeg ze niet vergoed dus sleepte ze zichzelf naar boven om in bed te kruipen. Daarvan was de lattenbodem kapot.
Ze zei me dat ze niet meer wou; dat ze zoveel pijn had. Dat ze het zo zat was.
Ze luchtte haar hart, ze gaf mij de meest smerige koffie ooit die ik (gezien ze toch vrijwel niets zag), later door de gootsteen heb gespoeld en ze huilde.
Ik kende haar niet of nauwelijks en ze bedankte me voor de paar keer dat ik was geweest en dat ik de enige was die echt naar haar had geluisterd.
Ik ging toen op vakantie naar Frankrijk
Terug van vakantie was ik weer bij haar ingepland. Ik kwam aan en er zaten houten platen voor het raam. Ik belde met de thuiszorgorganisatie en ze waren mij vergeten te berichten dat ze dood was.
'Geen zorgen binnenkort heb je wel weer schoonmaakwerk bij een ander'.
'Wat is er met haar gebeurd dan?'
'Weet ik veel, mens was toch ziek? Kim, er gaan zo vaak mensen dood als je dit doet, dat hoort erbij'.
En ze hing op. Ik voelde me vreselijk.



Het is een willekeurige dag.

Ze heeft haar handen ineen gevouwen.
Ze zitten onder de bulten.
Aders liggen dik op haar uitgedroogde huid.
Rimpels lijken over haar hele gezicht gekerfd; nee gegutst of misschien zelfs gebeiteld.
Ze zeggen wel eens dat elke rimpel voor een zorg staat; dan heeft zij echt enorm veel zorgen gehad.
Maar wat weet zij ervan?
Ze is hartstikke dement.
Ze kreunt wat want ze heeft het een beetje koud.
Haar dochter trekt de deken wat verder over haar heen.
Ze gaat naar huis en trekt de deur van de kamer van haar moeder dicht. Nummer 86, hetzelfde als haar leeftijd. Dat is haar kamernummer in het bejaardentehuis.
'Dag mam'.
Ze kreunt, want dat is alles wat ze nog kan.



Het is iedere dag.

Als Laska een mens was geweest hadden ze haar een spuit morfine gegeven en in een rolstoel gedrukt.
Of ze lieten haar op bed liggen, infuusje er op een gegeven moment in en een slangetje plus katheter is ook geen probleem.
'Wat ligt ze er vredig bij'. Maar de geest zien wij niet.
Mensen creperen, krijgen morfine, moeten doorgaan tot de laatste snik.
Zelfs wanneer ze zelf aangeven niet meer te willen zullen ze toch moeten.

Nee inderdaad ze was een dier en geen mens; daar trek je een grens.

Wij noemen zaken 'onmenselijk' als we iets vreselijk vinden.

En hoe noemen wij dit dan, dat je uiteindelijk gewoon maar weg moet (want zo is het) rotten?
Juist mensen, dàt is nou menselijk.

Horizontale inwoners

Het kan niet elke dag een feest zijn.
Daarom was er laatst ook een begrafenis.

Ik heb nog nooit zoveel auto's gezien bij ons in het dorp (normaal zie ik er dagelijks hoogstens zes met onze drie erbij gerekend).
Zoals sommigen van jullie wel weten wonen wij naast de kerk. In het oude pastoorshuis.
Het is een twee onder één kap woning. Wààààt hoor ik meerdere denken... 'dan ga je naar Frankrijk en woon je twee onder één kap?!'
Ja zeker en de tweede onder dezelfde kap is onbewoonbaar. Dat huis is doordrenkt met vocht. En als je het mij vraagt spoken er ook wat nonnen in de nacht rond. Ik ken alleen de kelder van het huis en die vind ik al eng genoeg.
En daarnaast staat de kerk; gelukkig geen dooie boel want er is geen kerkhof bij.
Maar dus wel af en toe een begrafenis (ik zou een trouwerij ook wel een keer leuk vinden maar ik vrees dat dat niet gaat gebeuren gezien wij niet gelovig zijn).

Zo nu dus ook; de broer van een 'bekend' iemand (iedereen is hier familie van elkaar dus de iedereen is altijd bekend) was overleden. Zijn andere twee broers waren gaan wandelen en hij voelde zich al een paar dagen niet lekker dus hij was thuis gebleven.
Toen de broers terugkwamen lag hij dood in het kippenhok. Hartaanval.

Zoals wel vaker in een dorp ging al gauw een verhaal in de rondte.
Robert was zaterdag gevonden in het kippenhok.
Maar dat kon niet want Jacqueline had hem zondag nog gezien. Zij zat een borrel te drinken in de auberge en zag hem langsrijden in zijn rode pick-up met zijn hoed op. Ze had nog vriendelijk naar hem gezwaaid en haar glaasje geheven waarop hij vriendelijk terug wuifde.

Ik doe het dan maar gauw af dat ze wat te diep in het glaasje had gekeken of dat ze zich vergist had in de dag. Gezien ze toch alleen maar in huis zit, naar de broodbus waggelt, naar de buurvrouw dendert als ze de nieuwste roddel heeft of naar de auberge loopt, lijkt het mij ook niet echt dat ze een agenda bijhoudt.

Tijdens de begrafenis moest ik naar een klant. Ik reed de oprit uit en tot mijn enorme verbazing zag ik ineens een bekende. Daar stond ie. Ik zag het ducktape, het zwarte dakje en ik knipperde twee keer met mijn ogen. Was het echt? Jawel, mijn oude auto. Die ik voor honderd euro (omdat er nieuwe winterbanden onderzaten) heb verkocht aan de handelaar waar ik mijn nieuwe peugeot heb gekocht.
Altijd heb ik gedacht dat hij zou belanden in de slooptuin van de handelaar en daar stond hij ineens. Ik stapte uit, aaide hem over zijn deuk en moest gniffelen. 'Ja jongen, ik ben benieuwd hoeveel te veel je nieuwe eigenaar voor je heeft betaald en wanneer hij erachter kwam dat je zo lek bent als een mandje; of nee als een vergiet'. Maar ik vond het leuk. En als ik ooit de eigenaar zie bij de auto zal ik een praatje met hem maken en vertellen dat hij helemaal uit Nederland komt. Of misschien is dat wel geen goed idee; wat zal hij dan wel niet denken van de Nederlanders.

Enfin toen ik terugkwam was de begrafenis al voorbij. De rust was wedergekeerd.

Ik hoorde later van een andere klant dat de vrouw van de auberge haar rouwende klanten grof had behandeld. Ze had het te druk met al dat bezoek en had zitten te schelden en gegooid met haar vaatdoek. Schandalig vond de klant het, dat doe je toch niet na een begrafenis!
Maar met al die verhalen hier weet je maar nooit wat echt waar is. Nee, ik ga er echt nog wel een keer heen, naar de auberge, net als dat ik nog steeds naar de bioscoop in Anost moet.

Een paar dagen later. Mijn Fransoos kwam na zijn werk thuis.
Zoals gewoonlijk plofte hij op de bank en mijn standaard vraag luidt elke dag; 'En? Wie is er nou dood? Zijn er nog  roddels?'.
Hij keek me aan en zei; 'ik ben me kapot geschrokken vandaag'. Hij reed nabij het huis waar Robert had gewoond om vlees aan een klant te leveren. Plots zag hij de rode pick up met... Robert erin.
Althans, dat dacht hij. Robert had altijd een heel herkenbaar hoedje. En dat had deze persoon ook op.
Na gestopt te zijn en zijn smurfblauwe clio in de achteruit te hebben gezet en twee keer goed te hebben gekeken bleek het de broer van Robert te zijn die in de auto zat met het hoedje op. Gezien die twee erg op elkaar leken is het mysterie van Jacqueline ook weer opgelost.

Wel een eng idee. Dat je in de auto van je broer gaat zitten met zijn hoed op. Ik hoor het wel vaker dat mensen dat doen; idee dat ze dan nog een beetje bij je zijn. Als het nou een dikke BMW was oké; en dan kan die hoed er ook nog wel bij als het koud is... maar een ouwe rot pick up...
Zonder gekheid; ik hoop alleen maar dat wanneer mensen dat soort dingen doen ze niet al teveel doordraaien op den duur. Aan één dorpsgek hebben we namelijk meer dan genoeg.

En wederom staat de teller weer ééntje hoger. En die tikt harder dan de geboorteteller.
Moet zeggen dat het soms een beetje saai is dat het horizontale inwonersaantal een stuk hoger ligt dan het verticale. Maar lekker rustig is het wel.