Één schat, twee waardes

Het regent; druppels vallen op de bladeren van de bomen die in bloei staan en er is een zachte wind aanwezig in het bos. Na een aantal kilometer te hebben gereden is hij uit de stad aangekomen op het bospad om huiswaarts te gaan. Van zijn paard komt damp af, bezweet en dorstig laat hij zijn paard het hoofd zakken om wat te drinken uit een riviertje die inmiddels is ontstaan door de extreme regenval van de afgelopen tijd.
Hij blijft rustig op zijn paard zitten en stapt verder naar een wat dichter begroeide boom om te schuilen. Hij haalt een lederen portemonnee met knipsluiting uit zijn zak en bekijkt de inhoud. Een aantal francs, de opbrengst voor de hele maand hard werken. Hij glimlacht, zijn vrouw zal weer trots op hem zijn bij thuiskomst en zal ongetwijfeld een heerlijke stoofpot met rundvlees voor hem hebben klaargemaakt.

Plots wordt zijn paard onrustig, begint voor en achteruit te lopen en draait het hoofd naar links en rechts met gespitste oren. Hij kijkt om zich heen, ziet niets en geeft zijn paard een geruststellende streling over zijn hals. Hij wil zijn knip dichtklikken en op dat moment springt er iemand vanuit de bosjes bovenop hem. Hij valt van zijn paard en het dier rent weg. Hij belandt op de grond, zijn portemonnee vliegt ongemerkt in de bosjes, de belager geeft hem een flinke klap, steelt zijn dolk en zijn veldfles. De ruiter weet weg te komen en rent zo hard hij kan de bossen in. De belager heeft zijn buit en is hem niet meer achterna gegaan, zijn slachtoffer was immers toch maar een arbeider.

Kilometers verder komt de ruiter eindelijk thuis aan, het is al vreselijk laat en zijn voeten zitten onder de blaren. Zijn vrouw doet de deur open, de potkachel is aan en de stoofpot is allang verpieterd. Ze is dolblij dat hij weer thuis is, ze had het paard opgetuigd en wel in een weiland verderop zien staan en was als de dood dat dit niet goed zou aflopen. Hij graaide in zijn zak naar zijn portemonnee en voelde een schok door zich heen gaan.
Weg, een maandloon helemaal weg. Had hij hem onderweg verloren? Had de belager het ongemerkt uit zijn zak gestolen? Of zou het tijdens zijn val van het paard uit zijn zak zijn gevallen?
Een maand lang zouden ze het moeten doen met een mislukte oogst door de vele regen, wat brood dat ze nog net konden bakken doordat ze altijd een potje met wat centimes voor nood hadden en hij zou nog vaak zoeken op het bospad waar hij was beroofd. Maar zonder enig resultaat.
Lang zou dit nog door zijn hoofd spoken als hij over het pad zou rijden, iedere centimes konden ze enorm goed gebruiken en het zal lang duren voor hij deze schade weer zou hebben ingehaald.

Het regent al dagen. Rivieren hebben zich op de bospaden gevormd en er ontstaan modderstroompjes. Ze lopen met z'n drieën. De regen klettert op hun gele,rode en blauwe paraplu. Ze zwaaien heen en weer. Plots gaan ze stil staan. Ze kijken links en rechts om zich heen en één van hen pakt een pikhouweel. De ander houdt de paraplu erboven en na even spitten haalt de jongeman iets uit de grond. Hij lijkt teleurgesteld, pakt een plastic zakje doet het voorwerp erin en loopt verder.
Na uren lopen hadden ze bijna de moed opgegeven.

Plots, uit het niets, horen ze geluiden. Ze kijken elkaar aan en er verschijnen grijnzen op hun gezichten. Bij een grote steen beginnen ze weer te hakken en te graven. "Jemig jongens, hier slaat de metaaldetector ontzettend uit!".
Ik had het grote geluk dat ik de hond ging uitlaten dus ik was precies op het moment suprême aanwezig dat mijn vader, broer en vriend eindelijk wat "groots" hadden gevonden met de metaaldetector. Ze waren al een aantal dagen wat aan het zoeken geweest en kwamen dan thuis met één muntje of een oude vork.
Jamie had hard gerend en had enorme dorst, ik liet hem even drinken uit een riviertje dat was gevormd door de extreme regenval. Plots werd Jamie onrustig; hij begon voor en achteruit te lopen, ging piepen en spitste zijn oren. De metaaldetector sloeg meerdere signalen uit. Maar ditmaal was het niet aan de hond om te graven, dit zou precisie werk worden. Dus met een flinke haal sloeg mijn broer de pikhouweel de grond in (wat zullen archeologen hiervan schrikken, maar hé we zijn beginners hè) en vond de ene oude munt na de andere. De meesten begin 1900 maar ook één uit 1800.

Op dat moment begon ik te denken hoe al dat geld daar had kunnen komen. Misschien was het met de rivier meegestroomd? Misschien was iemand beroofd? Misschien was iemand op de betreffende steen gaan zitten en is zijn geld uit zijn zak gevallen?. Toen ineens vond mijn broer een deel van een knip van een portemonnee. Hij was nauwelijks aangetast. Dit werd allemaal in de plastic zak gedaan en ik ging vast naar huis met de honden. De jongens zouden tot het eten nog even verder gaan zoeken en dan richting huis gaan. Een tijd later en na flink wandelen kwamen de jongens op hun bergschoenen thuis. Een sok was een beetje nat geworden dus die werd over de verwarming gelegd. Met een blij gezicht lieten ze mijn moeder en mijn schoonzus hun buit zien. Op tafel lagen veel munten, oude handgemaakte spijkers, het stuk knip van de portemonnee en iets wat lijkt op een dekseltje van een doosje. "Tsss, leuk zeg" waren de reacties, "kijken wat het waard is!".
Eerst eten; uit de oven kwam een lekkere ratatouille rollen en mijn moeder had tarte tatin gebakken. Lekker met ijs!
Na het eten direct op internet gekeken; en het meeste was geen stuiver waard. Maar agh het is toch leuk om te bewaren. Het idee dat iemand dat lang geleden in zijn handen heeft gehad is toch bijzonder.
Weken zullen we nog zoeken. Hopelijk met veel resultaat.
Dit was dus een leuk momentje dat net op dat plekje zoveel munten lagen. Ben benieuwd wanneer we echte grote schatten gaan vinden....

een gedeelte van de buit (inclusief deel van de knip)

Verkleuring van azijn door munten, kijken of het beter leesbaar wordt

Een ongeluk zit op een scooter

Parijs, stad van de liefde, romantiek, Eiffeltoren, Louvre en de stad waar wij heen moesten voor een nieuw paspoort.

Voor ons is de dichtstbijzijnde Nederlandse ambassade in Parijs gevestigd. Vanmorgen om acht uur zijn we vertrokken. Hier vandaan is het ongeveer dik drie uur rijden met de auto. Met onze slaperige ogen gingen we met z'n drieën op pad (die van mijn vriend verloopt pas over vier jaar dus die had mazzel) tommie aan, veel te gevaarlijk lekkere snoepjes mee, veel te gezonde appel en een uitgeprint ingevuld formuliertje met wat je wilt aanvragen etc. We hadden online een afspraak gemaakt (moet je voorstellen dat je voor een dichte deur staat) en moesten in Parijs zelf foto's laten maken. De foto's moeten aan Nederlandse eisen voldoen en die zijn heel anders dan de Franse. Dus eerst maar zoeken naar de fotowinkel.
Dat was nog een aardige klus. Het was ontzettend druk en we moesten dwars door Parijs.
Van alle kanten vliegen motoren en scooters tussen de auto's door. Levensgevaarlijk. Doen ze hun knipperlichtjes aan (alsof iedereen dat ziet) en slingeren en zwabberen tussen de auto's door. Ik heb vandaag ook voor het eerst een scooter gezien met twee voorwielen. Heel apart, misschien valt die dan minder snel om. Ze hebben ook vrijwel allemaal alleen maar een spijkerbroek aan en een tshirt of dunne jas. Ik kijk er vaak liever maar niet naar en ben heel blij dat we in elk geval geen ongeluk hebben gezien al scheelde het maar al te vaak slechts een haar, maarja een haar is wat hun betreft meer dan genoeg.

Wij zijn al meer dan een half jaar gewend aan te hard rijdende renaultjes die hier over de landweggetjes scheuren of een verdwaalde opa die veertig rijdt. Soms een kudde koeien op de weg, dan weer wat paarden die het gras bij de buren groener vinden. Hier is markering op de weg niet echt nodig, maar ik snap niet dat hele stukken van Parijs dat ook niet hebben, of soms hebben ze ze wel maar worden ze niet gebruikt. En al die stoplichten! Pfff... soms zagen we ze gewoon over het hoofd. "O, je reed weer door het rood" "O daar stond een stoplicht" "REMMEN! het is rood...." Plots gaf onze Tom aan dat we bij de fotowinkel waren, wonder boven wonder was er zowaar nog één plekje vrij aan een drukke straat . Wij hem erin gegooid, uitstappen en kijken waar we een kaartje moesten kopen. Nergens wat te bekennen dus maar een man op straat aangesproken. "Neuh je hoeft geen kaartje, ze zijn met de weg bezig" en het mannetje liep door. Wat bedoelde hij nou, moesten we geen kaartje omdat er nu geen automaat was omdat ze met de weg bezig waren of werd er gewoon nu niet gecontroleerd volgens hem. Wat voel je je dan toch een domme "toerist". Wij snel naar de fotowinkel. Stond al een Australisch/Nederlands echtpaar en een Surinaamse man wiens vrouw een baby in haar armen vasthield en op een krukje zat. De Surinaamse jongen vroeg in het Nederlands of wij ook voor de foto's voor ons paspoort kwamen, bij hem had een gewone foto problemen gegeven dus hij was snel naar de fotowinkel gerend. Toen moest zijn vrouw, die letterlijk naast de ingang van de winkel zat, van haar krukje af want die kruk werd gebruikt om een pasfoto te maken, en de muur erachter werd ook gebruikt. Ik keek meteen naar de ramen, en dacht, dit is toch helemaal niet ideaal? Achterin de winkel was het een beetje een puinhoop, maar ik had toch, zeker ook voor een beetje privacy voor het "model" achterin een mooi foto hol gemaakt. Maar goed. Nu stond dus iedereen in een halve kring eromheen en kon rustig meekijken. De jongen die zijn camera aan een stalen draad had, om diefstal te voorkomen, schoot en liet mij een walgelijke foto van mezelf zien. Ik weet niet wat hij met de flitser of instellingen had gedaan maar ik zag eruit alsof ik zeer spiritueel ontwikkeld was. Er zat een glanzende bal tussen mijn ogen. Een paranormaal overdreven iemand zou zeggen dat mijn derde oog chakra enorm ontwikkeld zou zijn en dat de energie eraf zou spatten. Ikzelf, voelde de druk van de andere mensen en vond het allemaal wel best, (aha! daarom doen ze het midden in de winkel!).
Nadat wij alle drie waren geweest gingen wij buiten het resultaat even goed bewonderen. Mijn vader leek op een crimineel, moest alleen nog een bordje onder. Mijn moeder keek alsof ze de fotograaf aan het hypnotiseren was en ik leek dus op een verlichtte boeddha. Dik tevreden liepen we terug naar de auto; op naar de ambassade een paar kilometer verderop.

Eenmaal daar wederom één plekje vrij, het was ons gegund vandaag, dus wij zeven euro in de meter gegooid en eerst maar eens een toilet zoeken. Nergens te bekennen. Wel een heel duur restaurant met zo'n man die de auto's voor de bezoekers wegzet en ophaalt. Lijkt me zo leuk om met mijn peugeotje daar een keer voor te rijden. Ducktape dat aan het dak flappert, geef ik mijn sleutel met een beh-blèrend schaapje eraan, "oh leg wel effe de vuilniszak op je stoel anders krijg je een natte kont, en wel de spiegels inklappen hè, auto is me veel waard!". Best nieuwsgierig hoe zo'n jongen zou reageren.
Maar goed, geen wc, wel een superlekker stokbroodje. Wisselgeld kreeg ik van de bakker uit een geautomatiseerde dispenser. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik voelde me echt een holbewoner op dat moment. Mis ik nou zo veel, of is dit nou gewoon raar?
Toen moesten we al snel naar de ambassade. Eenmaal daar papieren ingeleverd, vingerafdrukken afgenomen. Da's trouwens ook zo leuk, mijn ouders drukten zowat het digitale apparaat van de balie af, niet door hebbende dat dat ding gewoon scant. Toen voelde ik mij weer minder holbewoner.
We moesten even een krabbel zetten dat het ons eigen risico is om de paspoorten aangetekend op te laten sturen (gaan echt niet nog een keer daarvoor naar Parijs) en vervolgens zei de vrouw tegen me: "u bent meerderjarig?" ... het is niet waar hè. Op de Hollandmarkt zien ze me aan voor mijn vaders vriendin, in Nederland ben ik meer dan eens dertig plus geschat (brillendragers zijn niet te vertrouwen) en nu wordt ik onder de achttien geschat. Benieuwd waar ik de volgende keer op wordt geschat. Misschien kan ik wel vijftig-plus korting krijgen bij musea.
Toen was alles klaar en nu zijn we dus paspoortloos en krijgen hopelijk binnen een week een nieuwe.

Omdat we weer drie uur terug moesten besloten we verder Parijs niet in te gaan en lekker naar huis te gaan. Onderweg wemelde het van de zwervers, een man die met een plastic bekertje langs je auto liep. Een vrouw met één of ander zielig bord. Een ander met een hondje die met haar (te dure) mobiele telefoon zat te bellen en eentje die zelfs een tentje had opgezet op de stoep. Najah, best aardige kampeerplek, ben benieuwd wanneer ze hem daar weghalen. Bij de eerste de beste benzinestation snel gestopt omdat we nog altijd geen toilet hadden gevonden. Lekker een bakkie cappuccino en weer verder. Onderweg zijn we nog even bij een mooi meer gestopt en hebben wat toeristische routes genomen.
Inmiddels was het al etenstijd en na één restaurant die helaas de keuken pas later opengooide besloten we naar Saulieu te rijden. Daar was alles zowat dicht en verlaten maar op een gegeven moment zagen we een soort van snackbar weggedrukt tussen andere panden. Wij daarheen en het eten was geweldig! Heerlijke versgebakken pizza. Ik vraag me wel altijd af als ik in dit soort eet tentjes zit waarom woonmagazines het altijd over "Franse stijl" hebben. Ik ben ook al vaak bij Fransen thuis geweest, nou het is echt niet zoals in de bladen hoor. Althans, niet wat ik heb gezien. Dit was ook weer zo'n voorbeeld; kale muren met vlekken, allemaal fotolijstjes kriskras door elkaar en onder de stereotoren stond een tafeltje die ze hadden ingepakt met goud inpakpapier. Op de deur zaten paneeltjes, die me deden denken aan een urnkast van een mortuarium. Maar ik vind het wel weer wat hebben, zou toch leuk zijn als ze zoiets een keer in de bladen zouden zetten en hoe de Franse boeren er nou echt bijzitten (helemaal niet met decoratieve kannen en lavendelblauwe muren). Benieuwd of dat dan zó 2014 wordt.

Na dit supereten gingen we weer rustig naar huis. Ben onderweg nog in slaap gevallen (nee, ik zat niet achter het stuur) en was blij dat ik thuis was. Nog even lekker een wijntje gedronken. Mijn vriend mijn geweldige pasfoto laten zien "jah, je hoofd is wat groot op de foto, maar dat issie in het echt ook". Ik wilde hem eigenlijk alleen maar die ontzettende lichtbol laten zien maar kreeg er gratis en voor niets dit commentaar bij en vervolgens heerlijk naar m'n bedje gegaan. Ik lag nog wat na te denken voordat ik ging slapen en kwam tot de conclusie: Parijs; stad van de kamikazebrommers en stad die ik snel weer ga bezoeken.... met de trein.

Grand Spectacle

Natuurlijk zaten wij ook voor de buis.
Lekker uren achter de televisie meegenieten van de kroning en het feest eromheen.
Gelukkig was het prachtig mooi weer in Nederland. Bij ons niet; het was snertweer. Maar gelukkig maar. Zou toch vreselijk jammer zijn geweest als het echt Hollands weer was geweest in Nederland die dag.
Geen tompoezen, geen oranje soezen van de Jumbo (heb ik weken aan moeten zien op de reclame... alleen op dat soort momenten vraag ik mij af waarom ik nog Nederlandse tv kijk, mezelf pesten is het, wat zeg ik... pijnigen). Geen stroopwafels, geen oranje vlaggetjes door de straat, geen Nederlandse vlaggen wapperend in de wind en geen dronken malloten joelend en niet zo stoer springend op hun nepbrommer (lees: jongens denken vaak dat hun fiets een brommer is). Geen grieten in Bavaria jurkjes (ben trouwens blij dat alle Franse buurvrouwen daar niet in lopen, gemiddelde hier ligt ver boven de toegestane leeftijdsgrens voor die jurkjes) en last but not least: een lekkere vette Hollandse kroket op een witte bol. Maar gelukkig zou ik daar niet lang op hoeven te wachten. Want er zou een Holland markt hier zijn op 1 mei, najah niet hier. Ongeveer een uur verderop.

Nou zijn wij al vaker ergens ingestonken hier. Dat iets groots werd aangekondigd maar bij aankomst vroeg je je af of je wel goed zat. Zo hebben wij een keer een circus meegemaakt in een dorp hier verderop.
We hadden familie over de vloer en aangezien ik toen nog een meisje van elf was vond ik het circus natuurlijk helemaal het einde. Ik was het circusfestival in Enschede gewend, zaten we in een box vooraan de piste, fantastisch was dat. Natuurlijk wist ik dat dit niet te vergelijken zou zijn maar toch was ik reuze benieuwd. Eenmaal aangekomen op het grasveld waar welgeteld drie auto's stonden zagen we al snel de leeuwen in een kar. Oeh, spannend.
Eerst maar naar de kassa, we moesten wachten op één persoon die voor ons stond. Gelukkig hebben wij net als alle Nederlanders geleerd geduldig te zijn dus dat was geen enkel probleem. Het vrouwtje achter de kassa vroeg of we een gewone stoel wilden of een VIP stoel. Geen idee hebbende wat ze bedoelde en gezien het destijds 20 francs per persoon scheelde vonden we de gewone plaatsen goed genoeg. Vol verwachting liep ik het tentje binnen. Plaats zat. We namen plaats op plastic tuinstoelen maar dat bleken de VIP plaatsen te zijn. Wij dus maar twee stappen naar achteren gezet en plaatsgenomen op houten banken. Constant werd er geroepen "Grand Spectacle" "C'est magnifique" "Oh la la quel grand spectacle". Het begon met een slechte clown en vervolgens kwamen er twee acrobaten, één had een gat in zijn turnpakje en de ander had er een lappie overheen genaaid. Op elkaar, beetje boven elkaar en dat was het. Het wachten was op een act met dieren en al gauw kwam dezelfde acrobaat met gat in pakje op met een heuse, grand spectacle, minishetlander. Het beest sprong over één balkje die op de grond lag en wij klapten onze handen blauw.
Toen kwamen twee lama's binnen aan een touw. Er werd een rondje mee gelopen en vervolgens werd er met de pet rond gegaan. Na dit fantastische rondje was het publiek (bestaande uit in totaal vijftien mensen waarvan wij met z'n achten waren) uitzinnig. Toen moesten mijn broer en een andere Nederlandse jongen in een zweetplastic roze olifanten pak en werd er meerdere malen geprobeerd ze te laten vallen.
Toen was het afgelopen. Geen idee waarom ze die leeuwen hadden. Misschien als er meer publiek was geweest ze het risico wilde lopen opgegeten te worden (of nog meer kleerscheuren er over aan te houden) puur voor het geld. Maar dan mochten ze eerst wel een veiligheidskooi kopen.
Dit "spectacle" vind ik HET voorbeeld van heel veel Franse evenementen in dorpen die groots worden aangekondigd. Het valt allemaal vaak nogal tegen, of misschien ben ik als Nederlander gewoon verwend.
Want wij Nederlanders kunnen zo goed organiseren en maken er een mooi feestje van. Normaal zou ik nooit naar een Holland markt gaan. Maar die kroket riep mij en ik was stiekem toch wel benieuwd.

Wij er dus naartoe met de verwachting daar stroopwafels, kroketten, frikandellen en voor mij het liefst zelfs nog boterhamworst aan te treffen. Wij parkeerden, zagen oranje vlaggetjes wapperen hoorden muziek en zagen een kaaskraam staan. Dit kon alleen maar beter worden.
Wij het zaaltje in (het zou buiten zijn maar het was vies weer) en het eerste wat ik zie is een konijnendorp. Het plaatsje was nagebouwd van hout en er zat één dik konijn in de nagebouwde kapperszaak. Al die dorpen lopen leeg hier!
Ik kijk naar rechts en naar links en tel zo ongeveer zes (!) hele kraampjes. Waarvan er, ik gok, vijf werden "beheerd" door Nederlanders in oranje shirts. We konden onze lach niet inhouden. Wat een aanfluiting. Maar! We gaan een kroket halen daar zijn we voor gekomen. Maar er was geen kroket. Sterker nog, er waren ook nog eens geen frikandellen en er waren stroopwafels in een blik, waarschijnlijk bij de aldi gehaald, voor zes euro. Ik werd kwaad. Ik keek bij een vrouw die tassen in elkaar had gebreid en ze keek mijn vader aan (wij stonden samen voor de kraam). De Nederlandse vrouw zei: "Leuk hè voor uw vrouw of eh vriendin" wat dacht ze wel niet! Ik mag hopen voor haar dat mijn vader er zo jong uitzag. De andere vrouw had het schijnbaar wel door en zei: "ja of voor een meisje of familielid". Onopvallend als je dat altijd doet op een markt zeg je "hé wat leuk kijk daar!" en je loopt weg. Kijken, kijken en vooral niet kopen.
Op zich jammer, het had best leuk kunnen zijn.
Na twee minuten hadden we dit grand spectacle wel gezien en besloten we maar om een stukje verder te rijden om even langs een huis te rijden (van Nederlanders) die we eerder misschien zouden huren.

Filelopen op de Hollandmarkt (links het konijnendorp)

Dit huis lag buiten de Morvan en ik had heel leuk contact gehad met de eigenaresse toen ik nog in Nederland woonde. Zij had zelf gereageerd op mijn advertentie dat we een huurhuis zochten. Er zou grond bijzitten voor de pony's, dieren was geen enkel probleem en alles was helemaal dolletjes.
Mijn ouders zouden er speciaal voor naar Frankrijk gaan om bij het huis te kijken en wij zouden op de boel in Nederland passen. Nou over grand spectacle gesproken.
Mijn ouders kwam daar het terrein oprijden (over het erf van een ander) en pippi langkous stond ze op te wachten. Een oudere vrouw met twee staartjes aan de zijkant van haar hoofd geplakt en ze had een oranje pak aan. Ze kon zo meedoen met het bovengenoemde circus. Haar vriend was, wat ik mij herinner, een bedrijfspsycholoog en meteen werden mijn ouders geanalyseerd. Heel kruisverhoor. Hij leek achterdochtig. En dat bleek wel; er mocht niet gefilmd worden en ook niet gefotografeerd. "Hoe moeten de andere twee gaan zien waar we eventueel zouden gaan wonen?", ze moesten volgens meneer de psycholoog maar een gedetailleerde omschrijving geven aan ons en daar moesten we het mee doen. Ze wilden in de zomer zelf ook nog graag in het huis en vroegen aan mijn ouders hoe we dat gingen doen. Ik snap niet dat die man zijn vak nog mag uitoefenen. Knettergek zou je ervan worden.
Het huis was aan alle kanten lek en smerig. Mijn moeder had nog even stiekem een foto gemaakt van de ranzige keuken (nee toch! foei!). Nadat mijn ouders ons hadden gebeld met dit teleurstellende nieuws (wie zou nou ooit van zulke mensen willen huren) heb ik haar een mail geschreven. Heel netjes, dat wel. Maar maakte wel duidelijk dat alles tijdverspilling was geweest en dat wij al snel tot de conclusie waren gekomen het niet van hun te willen huren.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar nooit een reactie op gehad. Kinderachtig. Maar zo zag ze er ook uit.
Het huis viel me wel mee vanaf de straat maar het idee dat je met dat soort mensen contact moet hebben lijkt me verschrikkelijk. Gelukkig dat we uiteindelijk dit huis hebben gevonden.

Afgelopen zaterdag zou er een Nederlandse Blues band optreden in Le Cornemuse in Arleuf. Een leuk tentje waar regelmatig een disco is en af en toe een zanger of band optreed. Anneke Grönloh is daar binnenkort ook te zien en ze wordt enorm groots aangekondigd. Nou is dat niet mijn muzieksmaak maar hier is het een hele happening dat ze komt. Het was jammer dat deze band niet zo groots was aangekondigd.
Na al deze grands spectacles van de afgelopen week hadden we natuurlijk de verwachting dat we er een kwartier zouden zijn en dat we daarna weer naar huis zouden gaan.
Bij binnenkomst betaalden we, kregen een stempel en liepen naar beneden. De band was al begonnen en het klonk goed. Een aantal mensen waren al aan het dansen en voor de rest was het behoorlijk leeg in het zaaltje. Ik heb ze geteld en het waren er ongeveer dertig in totaal.
Biertjes gehaald en lekker genieten van de muziek. Dit was nou echt een grand spectacle ondanks dat het niet zo was aangekondigd. Ik, zoals gewoonlijk, met mijn armen over elkaar en met mijn voet een beetje meetappen moest denken aan the dancing king (van een paar berichten terug) en dacht; wel verdraaid heb ik dan niets geleerd! Dus schop onder m'n kont en meedoen. We hebben met z'n vieren een super gezellige avond gehad. De barman was helemaal in z'n nopjes en was duidelijk fan van de muziek. Hij was barkeeper, serveerster, lichttechnicus en danser in één. Een heel karakteristiek mannetje met krullend haar, een brilletje en ietwat een klokkenluiders bultje op de rug. Hij swingde en zwierde mee en soms rende hij uit het niets naar de bar, helemaal naar achteren en zette nog wat flikkerlichtjes aan. Geweldig. De tap was verkeerd afgesteld, want bij iedere bierbestelling moest hij eerst drie glazen schuim tappen voordat hij een goed biertje had. Maar een lol dat die man had! Ja, als ze weer optreden zijn wij zeker van de partij.

Zo, en wat is de boodschap van dit onsamenhangende verhaal?
Heel simpel; kondig jezelf, je huis, je optreden of je idee nooit groter aan dan dat het daadwerkelijk is; verheug je niet op dingen die er niet zijn; weet van tevoren wat een VIP plaats is; mocht je in Frankrijk wonen, zorg zelf voor oranje voer; laat je verrassen door zaken waarvan je van tevoren denkt dat het niets wordt en dan komt nu de allerbelangrijkste: draag vooral geen pippi langkous staartjes als je de vijftig bent gepasseerd.

Hollands tafereel in de tuin

Vide Grenier

Het is weer de tijd van de vide greniers!!
En dat betekend dat iedereen kijkt op of in zijn zolder, kelder, schuurtje, kast, vergeten laadjes en soms lijkt het zelfs of de vieze was ook wordt doorgespit om vervolgens alles te verkopen op de vide grenier.
Hier kun je al op de vide grenier staan voor één euro vijftig de meter.
Laatst was hier in de buurt in een gemeentetuin ook een vide grenier.

Het was schitterend weer en we waren wel nieuwsgierig of er veel mensen zouden staan. Aangezien de heren helemaal niet van dat soort dingen houden en wij (mijn moeder en ik) wel gingen we gezellig samen op pad.

Één ding viel me alweer direct op; het merendeel wat er rondliep was Nederlands en een paar Engelsen. In Turkije wordt je vaak in het Nederlands aangesproken met: "kijken, kijken niet kopen" of "goedkoper dan wibra" maar ik denk dat de Fransen daar wat te bescheiden voor zijn om dat te roepen. Al zouden ze wel gelijk hebben. Maar dat is ook niet zo raar. Jemig wat een rommel. Maar dat hoort er eigenlijk ook wel een beetje bij.

Er stond een standje met kleren met allemaal vlekken erin, vele standjes met stofnesten en afgrijselijke serviezen en lampenkappen die mijn ouders vroeger, toen zij hier ooit een tweedehandsmeubelzaak hadden, gratis van de Nederlandse kringloopbedrijven erbij kregen bij de inkoop omdat geen hond het wilde kopen (hier verkochten die lampenkappen als een gek, van die dingen met van de klossen vlassen eraan, een beetje als wanneer de hond ergens heeft gelegen en er ligt vervolgens een pluk haar op de grond en dat hang je dan aan de kap).
Mijn oog viel ineens op iets, waar anderen eigenlijk zomaar voorbijliepen. Een kinderwagen. Niet dat ik die kan gebruiken maar zo mooi! Hij was zwart uitgeslagen, het riet was half verrot en de wielen waren van hout waar een aantal houtwormen al veel plezier aan hadden gehad. De kap, die zwart was, zat vol gaten en scheuren en een briesje deed de loshangende stof langzaam bewegen. Wat geweldig. Een spookkinderwagen. Ik zie hem zo staan in een horrorfilm. Fantastisch foto object. Maar die camera had ik natuurlijk weer niet bij me. Hij was mooi, maar ik was wel bang dat als ik hem mee zou nemen het geval uit elkaar zou vallen. En wat doe je er uiteindelijk mee. Niets. Dus heb ik het maar uit mijn hoofd gezet en ben ik verder gaan snuffelen tussen de glazen asbakken met hoeken eruit, vazen waar zoveel stof inzat dat ik mij afvroeg of ze niet het verkeerde potje ertussen hadden gezet en meubeltjes. Meubeltjes waarvan de verkopers donders goed weten dat de Nederlanders ervoor vallen want daar hangen idiote prijskaartjes aan. Net als emaille kannen. Zijn Nederlanders vaak dol op (mijn moeder trouwens ook die moet ik zo vaak zeggen "mam wat moet je ermee, er zit een gat in" maar schijnbaar gaat het niet om de functionaliteit). Dus mijn moeder stond, zoals verwacht, ook weer met een Frans eiermandje en wat emaille kannen in haar handen en na het zien van het prijskaartje was het zeker weten gauw kijken en vooral niet kopen.

Even verderop stond een vrouw met stoffen. Sinds eind 2012 ben ik bezeten van stoffen. Voor iets waar ik mee bezig ben, waar ik in een latere blog, nog op zal terugkomen.
Echte Provençaalse stoffen, schitterende meubelstoffen en prachtige katoentjes. Hebben, hebben, hebben!
Die vrouw vond het helemaal leuk dat ik zo enthousiast was en lappen en meters heb ik meegenomen. Ik heb zelfs een kaartje van haar meegekregen want ze had nog zoveel meer bij haar thuis liggen. Ben bang dat ik binnenkort een halve dag daar zoet zal zijn. Dit was ook de enige vrouw met stoffen die gewoon nog nieuw waren, die niet naar houtkachel roken of waar de hond zich op had uitgeleefd.

Ik als opperkrent, had gewoon twee tassen vol op een vide grenier gekocht. Bel de krant. Ik vind normaal alles al snel "vies" en vind het leuk om een beetje te kijken maar ik ben niet iemand die ergens zo induikt. Maar sinds de stoffenmanie, moet ik zeggen, is dat wel anders. Overal duik ik in om te kijken of er nog wat bruikbaars tussen zit. Nou oké, die vrouw van de ongewassen kleren uit haar wasmand heb ik overgeslagen maar zelfs hier in het dorp heb ik laatst op de kop (terwijl mijn voeten werden vastgehouden) in de vuilcontainer gehangen omdat ik dacht dat ik wat zag. Niet dus.

Hier in Frankrijk heb je de Emmaus. Een grote kringloopwinkel, na wat op internet te hebben gezocht blijkt het ook in Nederland te zitten trouwens. Vroeger in het oude pand kwamen we er wel eens. Nu ben ik twee keer in het "nieuwe" pand geweest in een ander dorp. En het doet mij serieus pijn.
Ik wordt er echt verdrietig van. Als je aan komt bij dat gigantische gebouw zie je een hek met daarachter allemaal spullen die gewoon letterlijk staan te verregenen. En dan heb ik het niet alleen over servies en badkuipen en toiletten en fietsen. Maar ook over lederen banken, houten kasten, knuffels en matrassen. Alles  gewoon in de open lucht. Neergekwakt. Winkelwagens met daarin servies gedonderd, sommigen in stukken waar ze nog een prijssticker op durven te zetten. Ik wordt daar zo ontzettend kwaad om. Mensen geven die spullen aan deze winkel en dan wordt er zo mee omgegaan.
In Enschede had je op een gegeven moment ook zo'n kringloopwinkel. Boeken lagen ook buiten te verregenen en wasmachines en koelkasten stonden daar ook gewoon. Onbegrijpelijk. Ik ben een groot fan van tweedehandswinkels en dan vind je dit des te erger. Ik ben daar dan ook nooit meer heengegaan.

Terug naar de Emmaus. Binnen is het wat beter geregeld. Veel dingen moeten eigenlijk gewoon niet meer verkocht worden maar er zitten soms ook bijzondere dingen bij. Maar je merkt toch dat ook de tweedehandswinkels steeds duurder beginnen te worden. Ze weten heel goed wat ze voor spullen moeten vragen. Voor stoffen betaal ik daar meer dan wanneer ik het nieuw koop. En dat is geen grapje.
Toen wij gingen verhuizen heb ik veel speelgoed en tienerkamer spullen naar een kringloopwinkel gedaan in Haaksbergen waar de opbrengst ook ten goede komt aan dieren. Kijk dat is nog eens mooi. Maar nu ik het bij de Emmaus heb gezien... geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om daar ooit wat naartoe te brengen. Als er zo respectloos mee om wordt gegaan, gebruik ik het nog liever zelf als openhaardhout. Je zou maar net een geliefd meubelstuk van een overleden dierbare daarheen hebben gebracht omdat je er zelf geen ruimte voor had en je ziet het later daar in de regen staan weg te rotten. Dat zou mij in elk geval pijn doen.
Ik hoop dat alleen deze vestiging het doet.
Wel goed natuurlijk dat ze mensen die daar werken een dagbesteding bieden die anders misschien aan lagere wal raken maar toch, ik kom daar eigenlijk liever niet meer.

Een wens van mij is om ooit een tweedehands piano, die niet meer te redden valt, te kopen en die een plekje in mijn tuin te geven. Muzikaal als ik ben, wil ik er absoluut niet op gaan spelen maar kijken hoe de natuur hem gaat "bespelen". Hij staat dan ook wel buiten te verregenen, maar hij wordt bewonderd, hij heeft dus een doel. Dat even als nutteloos tussenstuk.

Hemelvaartsdag is hier in het dorp een vide grenier. Leuk om te zien wat de buren allemaal voor dingen in huis hebben gehad. Als chagrijn er maar niet staat met haar ongewassen wasmand. Zelf ga ik er niet staan. Ik ben nog herstellende van het drama van de verhuizing dus wil voorlopig al die dozen die nog in de kelder staan niet meer zien. Wat je niet ziet is er ook niet vind ik momenteel een prima instelling. Des te meer reden om die leegte wat op te vullen met wat leuke stoffen of misschien wel een leuke kast, of twee.

Minous had die mooie dag wel wat beters te doen

Oud en niet wijs

Nou, daar gaat mijn smeuïge verhaal.
De vrachtwagen is vanmorgen weggereden. En ik zat nog op de wc ook. Al die dagen uitgekeken, de hond erbij laten ruiken  (zoek Jamie, zoek vieze lucht!!) die me vervolgens aankeek van "Ja, er is niets, krijg ik nou koek?", allerlei scenario's bedacht en uit het raam zitten turen... en op het moment dat hij wegrijdt zit ik gewoon op de plee. Dus mijn moeder gilde naar boven maar ik heb het helaas niet kunnen zien. Dus uiteraard een verslag gevraagd aan mijn moeder en die vertelde mij heel boeiend, dat er een man in zat. Geen idee hebbende waar hij vandaan kwam of hoe hij erin is gegaan. Nee! Daar gaat het grand spectacle, zo magisch als dat hij er ineens was zo verdwijnt hij ook weer. Wauw moet je voorstellen dat niemand het had gezien; dan maakte het, het plaatje van le cirque invisible toch wel compleet.

Enfin. Zondag. Dat betekend een lekker uitgebreid ontbijtje met eitjes, geroosterde Harry's (dat is een merk fabrieks casinobrood, ik vind het zo leuk omdat onze vroegere buurman ook Harry heette) en een sappie. Hond uitlaten zoals elke ochtend, koffie drinken, en het echte zondagsgevoel is helemaal compleet als ik naar de pony's rijdt en er zit een slome duikelaar voor me. Ik heb een hekel aan zondagsrijders, vaak zijn ze met z'n tweeën en je ziet dan de silhouetten naar links en rechts kijken en af en toe een vingertje naar links en rechts wijzen. Ineens slaan ze af zonder richting aan te geven, ze schakelen terug naar de één als ze door de bocht gaan of ze trappen op de rem en gaan midden op straat stilstaan. Maar ik leef nu in een land waar alles op z'n tijd gaat dus ik heb mij voorgenomen om me over dat soort dingen niet meer zo druk te maken (wat schiet je er uiteindelijk mee op). Eenmaal weer thuis nog een bakje koffie en even lekker rustig op mijn computer.
Zo gaan er wat uurtjes voorbij, ik zit wat achter mijn naaimachine, haal nog een bakje koffie en zit helemaal in de lome, slome zondag-mood.
Totdat mijn vader en vriend 's avonds de honden gingen uitlaten.

Laska is de hond van mijn ouders, ze wordt in Mei vijftien en is een kruising tussen een husky, herder, labrador en nog wat andere rassen. Een echte vuilnisbak dus. Ze is geboren in Frankrijk in 1998. Toen we daar destijds gingen wonen hebben we haar met haar broertje bij een Nederlander die daar in de buurt woonde opgehaald. Laska en haar broer Toerie zaten overdag in de ren en 's avonds mochten ze altijd binnen. 'S nachts waren ze ook buiten. Toerie was de sukkel, Laska de slimmerik. Brak Laska uit de ren dan liep ze een eind weg, vermoordde de kippen van de buren (die de buurvrouw vervolgens weer plukte en zelf opat) of bleef zelfs een keer dagen weg en werd uiteindelijk teruggevonden bij haar geboorteplek. Toerie ging door hetzelfde gegraven of gebeten gat en meldde zich vervolgens bij de voordeur "kijk eens, hoe goed ik ben ontsnapt!". Ja, we zijn Laska meer dan eens kwijt geweest. Luisteren ho maar. Toen ze mee verhuisden naar Nederland veranderde er niet veel alleen mochten ze in Nederland niet loslopen. Te weinig ruimte, teveel verkeer. Maar zelfs daar presteerde ze het om los te breken uit de ren. Meer dan eens hebben we haar uit de stronthoop moeten vissen. Op een gegeven ogenblik leek het alsof wij zeer gevaarlijke wezens in onze tuin hadden. Pallets schuin tegen het schapengaas van de ren, schrikdraad en zelfs betondraad hielden haar niet tegen. Toerie had nooit problemen, was eigenlijk heel makkelijk. Laska is gewoon een stresskip. Toen Toerie twee jaar geleden ingeslapen moest worden hebben we Laska naar binnen gehaald. Alleen buiten vonden we zielig. 'S nachts lag ze toch telkens voor de deur omdat ze het te warm vond.
Soms liet mijn vader haar nog wel eens los langs het water, dat ging eigenlijk altijd goed. We hadden het idee dat de drang om weg te lopen eruit was. Ze was immers ook al twaalf en dus een dagje ouder.

Maar vandaag heeft ze het weer gepresteerd. Hier mag ze met het wandelen gewoon los. Net als mijn hond. De laatste tijd deed ze al wat vreemd door telkens veel verder vooruit te lopen, waardoor mijn vader de berg op moest rennen om haar in te halen. Vandaag kwamen de jongens thuis met de mededeling "Laska is weg". "Hoezo, weg?" "Ja, dat weten we ook niet, we liepen en normaal wacht ze om de bocht maar nu was ze weg!". In alle staten natuurlijk. Onze oude, met zwaar staar belastte, half oost-indisch, half echt dove hond was weg.

Jamie is een goede speurder dus ik pakte direct Laska haar kussen liet hem eraan ruiken en voordat ik het wist vuurde hij zichzelf af en hing ik er als een vlag achter. Hij rende, hij rook, hij zocht en hij vond... mijn vader die inmiddels ook al in de bossen aan het zoeken was. Apart dat hij een muffe ouwe honden lucht met mijn vader associeert. Ik liet hem weer ruiken en hij stoof weer weg, plots voel ik iets knakken en krijg een pijnscheut. Ik kijk naar beneden en zie dat ik mijn geliefde crocs aan heb (je weet wel van die lelijke plastic klompen) en dat mijn grote teen wordt dubbelgevouwen door een grote steen. In alle haast helemaal vergeten mijn bergschoenen aan te doen met als gevolg dat ik nu een nog dikkere, grote, zeurende grote teen heb. Al vloekend (waarom doe je dat eigenlijk als iets ontzettend zeer doet) strompelde ik verder de berg op. Mijn vader was al diep de andere kant van de bossen in en mijn moeder was in het dorp aan het rondkijken. Mijn vriend hield thuis de wacht, mocht ze het benul hebben waar ze woont en zou me bellen als ze weer terug zou zijn.
Helemaal gesloopt, liep ik met een gezicht zo rood als het logo van de Hema, m'n jas om mijn middel gebonden, een meurend kleed onder mijn arm, een hijgende hond die niets vond op m'n wit gebloemde crocs en bedacht me dat ik normaal hier nooit in mijn eentje zou lopen omdat ik als de dood ben voor zwijnen en ander gespuis. Kun je zien wat angst/wilskracht met je doet. Ik dacht er maar niet te lang bij na dat er ineens een dikke harige knor achter me zou kunnen staan en besloot teleurgesteld en lichtelijk verdrietig naar huis te gaan.

Toen ging mijn telefoon. Mijn vriend... "ze is er!". Godzijdank. Ik hing op en was opgelucht maar nog altijd stikbenauwd door de enorme klim. Nou mijn vader nog vinden die ergens in de bossen zat. Ik schreeuwen (hij had geen telefoon bij zich), maar kreeg geen antwoord. Fluiten, klappen... niets. Wat een stilte.
Plots een enorme herrie achter me "HENG, HENG!!", of wat voor geluid zo'n ding ook maakt. Uit het niets een jongen op een crossmotor. Hij keek me aan en remde af. Nee hè, heb ik weer. Hij dacht waarschijnlijk dat er ik weet niet wat met me aan de hand was. Dus ik bedacht me geen seconde en zwaaide, lachte en zei uiterst benauwd "Bonjour". Gelukkig, nog één keer omkijkend met zijn hoofd richting het stinkkussen vervolgde hij zijn weg.
Toen kwam mijn vader ook tevoorschijn. Allebei moe gingen we de weg terug naar huis. Mijn moeder kwam ons tegemoet die de heldin van dit verhaal is. Ook helemaal verrot vertelde ze wat er gebeurd was.

Ze was het hele dorp door geweest en had niets gezien. Toen ze even bij de pizzeria om de hoek ging kijken zag ze Laska midden op de grote weg lopen richting haar. Blij om haar te zien, riep mijn moeder haar, met als gevolg dat Laska zich omdraaide en net zo hard weer de andere kant op liep. Mijn moeder zette het op een hollen. Een passerende auto remde op gebarentaal godzijdank af, chagrijn (voor diegene die het niet meer weten; zo heet onze buurvrouw) stond met haar melkflessen benen in haar ochtendjas (het was zes uur 's avonds) midden op de straat chagrijnig te wezen en zei zoals gewoonlijk geen boe af bah en Laska had besloten naar de camping te rennen. Al schreeuwend holde mijn moeder de straat af. Uiteindelijk gaf Laska zich over, ging op haar rug liggen en deed alsof ze werd vermoord. Gezien mijn moeder geen riem bij zich had bond ze haar vest om de nek van die oude gek en probeerde haar zo mee te krijgen. De hond vond het eng en wist zich los te wurmen, moeders er weer op gedoken, en wederom vest eromheen getrokken. Hond vooruit geduwd en zo naar huis gelopen. Eigenlijk hadden we het op moeten nemen.
Eenmaal thuis zaten wij met z'n drieën uitgeput op de bank en ons ouwe bessie stond kwispelend te kijken naar haar etensbak.
Wat een energie heeft dat beest nog. En ze doet alsof ze seniel is, maar ondertussen.

We zijn maar wat blij dat ze terug is, lijkt me vreselijk om uiteindelijk zo je hond kwijt te raken. En dat had ze echt niet overleefd. Die was geheid plat gereden of verhongerd. Maar gelukkig is Laska Houdini er weer en voortaan moet ze toch maar weer aan de lijn.
Zo zie je maar; ook al worden ze een dagje ouder, de streken blijven.

Lekker hoor, zondag rustdag.

Laska

Le Cirque Invisible

Ik zit te werken in mijn kamer op de eerste verdieping. Ik zie de burgemeester aan komen rijden met zijn droopy jas. Hij parkeert de auto, stapt uit en ik vervolg mijn werk.
Plots hoor ik het hek en getik op het raam beneden.
We hebben al een tijdje een deurbel maar eigenlijk belt nooit iemand aan behalve wijzelf.
Het is zo'n ding die we hebben over laten komen uit China. Hij is echt foeilelijk. Wit met een knalblauwe bel erop getekend. De draadloze (hoe vernuftig!) receiver ligt op de trap zodat mijn vriend en ik hem boven ook horen als er wordt aangebeld. De receiver is nog lelijker dan de belknop zelf. Wit met een felblauwe streep met allemaal ledlampjes die gaan knipperen. De batterij is inmiddels aan zijn einde en het liedje dat we hebben ingesteld (die nog lelijker is dan de receiver en de bel samen) klinkt nu als een melodietje die wordt gespeeld door een dronken toetsenist.
Ik schaam me ook dood voor die bel, hij speelt het ook nog eens knetterhard. Maar ja we horen het nu tenminste als er iemand voor de deur staat.

Mijn moeder had hem al aan zien komen dus deed de deur voor hem open. Er was een probleem. Een serieus probleem. Onze auto's. Die konden niet meer staan waar ze nu staan (ze staan helemaal achteraan op het pleintje) want die plaatsen zijn bedoeld voor campers. Aangezien het zomer wordt moeten ze daarom dus weg. Heel logisch natuurlijk, hadden we zelf ook al rekening mee gehouden. Hij wilde gezamenlijk tot een oplossing komen (het zijn toch vier auto's) maar hij had er nu geen tijd voor. Dus zaterdag om tien uur 's ochtends werden we op het gemeentehuis verwacht. Nee hè... kan ik niet uitslapen.

Zaterdag stonden we dus net na tienen bij het gemeentehuis en de burgemeester kwam ook net aangelopen. "We blijven maar buiten, kom dan lopen we even naar de auto's" zei hij. Een paar meter verder (je moet weten, wij wonen zowat tegenover het gemeentehuis en daarnaast is de parkeerplaats dus we hebben het hier echt over een paar stappen) gingen we stilstaan. Hij deed zijn vinger onder zijn kin en dacht diep na. "Wat nou als we één bij ons in de schuur zetten, één voor het huis langs de weg, één achter het maison médicale (ook praktisch naast ons) en dan zetten we er nog één iets verder terug op het pleintje waar tig parkeer plekken zijn" zei ik. (Wij hadden onze auto's op de camperplaatsen gezet zodat niemand er last van zou hebben want geen hond die daar komt). Nou dat was toch wel een goed idee vond hij. "Of..." al ietsiepietsie wijzend naar rechts "Zet ze anders daar neer, dat zijn geen officiële vakken en daar staan nooit campers of auto's dus dat kan ook prima". Met andere woorden; zet je auto in de vrij, geef hem een beuk met je heup en hij staat goed. Jemig, daar ben ik echt zo vroeg mijn nest voor uitgekomen. En ja, tien uur is vroeg, want ik moet mijn hond dan uitgelaten hebben en mijn brinta naar binnen hebben gewerkt.
We liepen een paar meters terug naar huis en ik moest ontzettend mijn lach inhouden. Vooral toen ook nog eens chagrijn in de deuropening stond met een mega wijde broek met daaroverheen leren zwarte laarzen tot boven de knie. Het leek net of er nog een parachutist onder verscholen zat zo wijd. Hoop niet dat dat de nieuwe mode wordt. Niet dat ik daar ook maar ooit aan mee doe maar het idee dat alle vrouwen er zo bij gaan lopen...dat is toch gewoon zielig voor de mannen.

Goed, daarna uiteraard direct het probleem opgelost. Dus campers kom maar op!

De auto's konden we overigens niet op de zandvlakte zetten omdat daar al anderhalve week een vrachtwagen staat met een Belgisch kenteken. Na zo'n vier dagen maakte ik mij zorgen om de chauffeur. We hadden een keer 's nachts een ambulance gehoord die op het plein was gestopt dus eerst dacht ik dat er iets met hem was gebeurd en dat hij was weggehaald.

En hij staat daar maar...

Maar dan verwacht je toch dat die vrachtwagen na verloop van tijd ook wordt weggehaald. Niet dus; elke dag wanneer ik naar de auto liep zag ik dat het slaap-gordijntje weer eens onbewogen was. Dus na verloop van tijd toch maar even naar de vrachtwagen gelopen, eromheen gelopen om te kijken of ergens een telefoonnummer stond en geprobeerd te spieken in de cabine wat mislukte. Ineens zag ik op het dashboard een briefje liggen waarop stond: "Cirque invisible, merci". Wat een rare tekst.
Ik dacht nog dat het misschien een uitdrukking was maar na wat internet speurwerk bleek dat niet zo te zijn. Het enige wat ik kon bedenken was dat hij misschien bedoelde; "kap eens met kijken het is geen circus, laat me met rust, bedankt".
Dan krijg ik toch een onbehaaglijk gevoel. Zou hij daar nog steeds zitten en zichzelf wat aan hebben gedaan en niet "gered" willen worden? Of zou hij misschien bij een onzichtbaar circus horen? Ik heb het gemeld bij de burgemeester en die trok de conclusie dat hij bij het onzichtbare circus hoort van familie van Charlie Chaplin die hier een eind verderop wonen. Verder wist hij ook niet wat die vrachtwagen daar deed.

bedankt??

Ikzelf kan het me niet voorstellen; dat huis van die familie is zo vervallen; dat het inderdaad een echt volledig onzichtbaar circus zou moeten zijn. En ik zie hier in de buurt nergens een circustent. Maar ik heb het gemeld meer kan ik niet doen.
Ik wacht nu maar gewoon af wat er gebeurd. Ik kijk iedere dag even of ik wat uit de cabine zie stromen (dat heb ik geleerd van Discovery channel, dat als je gaat ontbinden na enkele weken organen vloeibaar gaan worden en dat dit ook uit je stroomt, eet smakelijk!), ik kijk even of ik het gordijntje van positie zie veranderen en steek mijn neus even bij de vrachtwagen want dat moet je op den duur toch ook wel gaan ruiken lijkt me. Ja, misschien een wat rare bezorgdheid maar goed. Ik hoop dat mijn lugubere fantasie niet werkelijkheid wordt en dat één dezer dagen een clown tevoorschijn komt en dan met de vlam in de pijp wegrijdt.

Toch bizar eigenlijk; dat "ze" zich druk maken om een viertal auto's die drie meter verplaatst moeten worden en dat die vrachtwagen daar al meer dan anderhalve week onbewogen staat en dat ze daar de schouders voor ophalen. Tsjah. Zo maakt iedereen van iets anders wel een "cirque", je kan het zover opblazen als je wil. Van de hoogste trapeze tot aan het pierenbadje in het centrum van de piste. Of nee, misschien zelfs wel tot het "invisible" vlooiencircus.

Malade in de Moe(ra)stuin

Ik heb een pony (wel twee) zoals jullie allen inmiddels wel weten (tenzij je mijn andere posts niet hebt gelezen, dan moet je dat toch echt een keer gaan doen) en die heeft een zeer ernstige vorm van artrose. Over een poosje is er een soort van "jubileum" en dan hoop ik daar een uitgebreid verslag over te kunnen schrijven wat zelfs leuk zal zijn voor mensen die niet van paarden houden om te lezen. Maar daarover dus later meer.
Elke dag ga ik naar de paarden een paar kilometer verderop stront ruimen en nu, met de kou, hooi voeren.
Dat gehuchtje is bezaaid met Nederlanders. Sommigen permanent, anderen tweede huizenbezitters. Er woont vlak bij de wei een Frans echtpaar die dagelijks een wandelingetje maakt. Zo was dat laatst ook het geval. Momenteel zijn mijn dames in de rui, ze zien er werkelijk niet uit. Mijn ene pony heeft een langere vacht dan de ander en die ziet er dus nog erger uit dan de ander.
Door de kou heeft Juweel nog wat meer last van haar artrose en loopt dan nog wat stijver dan dat ze normaal doet. Het Franse echtpaar liep langs en ik wilde net de wei instappen samen met m'n moeder. Klaarblijkelijk gaat deze vrouw veel met haar Nederlandse buurtbewoners om want er kwam slechts één woord uit. Ze wees naar Juweel en zei: "Malade?". Ik begreep heus wel dat ze vroeg of het beest ziek was maar ik heb dan zo de neiging om te zeggen: "Nee, Juweeltje" of "Nee, Mora frikandel" (dat vind mijn broer altijd zo leuk om te zeggen) maar hoe moet zij nou weten wie Juweeltje is en hier kennen ze geen mora en al helemaal geen frikandel. Dus ik hield het maar bij een bescheiden "non" en vertelde haar dat ze artrose heeft. Waarop zij zeer verbaasd naar mij keek.
Ik heb haar een fijne dag gewenst en ben de wei ingegaan. Zij liep ietwat verbaasd verder; volgens mij was ze nog verbaasder over dat een Nederlander een volledige Franse zin tegen haar praatte dan dat ze zich nog zorgen maakte over het paard.

Ik keek naar m'n pony en zag eigenlijk geen verschil met "normaal". Plots besefte ik dat het wel eens met haar loslatende wintervacht te maken zou kunnen hebben. Ze ziet er dan gewoon uit als een zwaar verwaarloosd paard. Maar geen borstel die er tegenop kan.
Dus vanaf die dag heb ik Juweel omgedoopt tot Malade. Ik vind het wel een leuke naam, zolang ze die naam maar geen eer aan doet.

De volgende dag kwam ik het tegenovergestelde tegen; ik liep naar mijn autootje en een Franse vrouw stond bij de container, ze begon direct een gesprek dat ze zo blij was dat het mooi weer was en of ik dat nou ook had. We babbelden wat en vervolgens zwaaide ze zowat haar arm eraf toen ik voorbij reed. Toch leuk als ze niet zien dat je Nederlander bent, niet dat ik me daarvoor schaam hoor, integendeel, maar ze benaderen je dan toch anders dan wanneer ze denken dat je een buitenlander bent.
Als ik mijn moeder bij me heb zien ze alleen direct dat ik niet Frans ben. Ze heeft het nog niet niet op haar voorhoofd staan, maar zij is echt een Nederlander om te zien. Ik kan het niet uitleggen maar meestal pik ik de Nederlanders er zo uit (zonder te praten natuurlijk). Vaak zijn ze langer, blanker van huidskleur en het is denk ik ook een soort uitstraling.
Sommigen proberen wel (geen idee waarom) er zo niet-Nederlands (dus zo Frans) mogelijk uit te zien, daar versta ik onder; een veel te grote stro-hoed, een alpinopet en cowboyhoeden (stikt ervan) maar het helpt niets.

Van de wannabe Fransoos gaan we naar mij, de wannabe tuinierder.
We hebben zaadjes en potgrond gekocht om ons (in de vorige post) omgeploegd stukje tuin te transformeren in een heuse moestuin. Iets wat ik toen ik een jaar of twaalf was ook heb geprobeerd.
Naast de hondenren bij het huis dat we toen hadden, hadden mijn broer en ik allebei een stukje grond om onze eigen groenten op te verbouwen. In het begin (de eerste week) hadden we er nog wel lol in maar het veranderde al snel. Tussen de brandnetels en paardenbloemen vond je nog een keer een verdwaalde cherrytomaat en we hadden een keer een bloemkooltje zo groot als een tennisbal. Op mijn broccoli was ik heel trots, die was zo groot als een vuist. Kon toch een hele persoon van eten. Nee wij verhongerden niet met mijn groentetuin. Ik heb daar wel voor het eerst een boon opgegeten. Ik walg van bonen maar deze waren serieus lekker.
Op een gegeven moment was het meer een wildernis/moeras dan een moestuin. De enige keer dat we er nog wel eens kwamen was wanneer een hamster het loodje legde en er een begrafenis plaatsvond. De begraafplaats bevond zich namelijk pal naast de groentetuin. Mooi idee, dat je de hamster teruggeeft aan de aarde en dat je daar later weer een cherrytomaat van eet.

Maar deze keer ga ik serieus een poging wagen het beter te doen. Mijn vader en vriend hebben een prachtig hek eromheen gemaakt zodat Jamie niet alles meteen weer uitgraaft.
Mijn vader maakt zeillatten voor zeilboten en die latten zijn natuurlijk perfect voor de omheining van het tuintje. Onverwoestbaar!

Zeillat

Verder hebben we de eerste slaplantjes gepoot en heel goed op de zaadzakjes gekeken wat we met de rest moesten doen en vooral wanneer. Zaadjes in potjes met grond gestopt, plens water eroverheen en we zien wel wat ervan komt. Ik kan wel hele boeken gaan lezen erover maar daar heb ik helemaal geen zin in. Groeit het is het leuk, groeit het niet dan koop ik misschien volgend jaar een boek over hoe het wel moet.

We zullen zien....

konijn proof

Druk plantjes poten

Er lagen nog een paar uien uit te lopen en wat knoflook. Met mijn tuinenknobbel en zeer groene vingers vond ik het een goed idee om die de grond in te proppen om te kijken of er wat nieuws uitkomt. Toch maar even gecheckt en met ui schijnt het niet veel zin te hebben maar met knoflook kun je wel degelijk succes hebben. Ik vind het zo leuk, heb bijna de neiging om hele courgettes en komkommers in de grond te stoppen maar ik hou het maar even bij een knoflookteentje.

Een lekkere plens

Toen we dit huis gingen huren en we nog geen weide hadden zeiden de eigenaren dat we zelfs de paarden in de tuin konden laten lopen, maar goed dat we dat niet hebben gedaan. Veel te klein en dan hadden wij geen ruimte gehad voor een moestuintje. En al die mooie bloemen... daar weten de dames wel raad mee.
Nee doe mij toch maar een salade in plaats van Malade in de moestuin.