Hoe schoon is jouw vakantiehuis?

Ik begrijp het niet hoor.
Hoe sommige mensen hun huizen verhuren.
Camping-af zijn wij op een gegeven moment overgestapt op het huren van vakantiehuisjes.
Je zoekt wat op marktplaats of vakantiewoningverhuur bedrijven.
Er staan fraaie plaatjes op, je scrolt wat omlaag, leest nog niet de omschrijving want je scrolt als echte Hollander eerst even naar de prijs. Oef, maar weer terug naar de vorige pagina en verder zoeken.

Toen wij hier in 1998 in Frankrijk woonden hebben mijn ouders de paardenstal omgebouwd tot mooie, ruime gîte. Een advertentie in de krant was wat je toen deed, internet was toen nog niet zoveel in gebruik.
Foto's die wij toestuurden waren altijd eerlijk genomen. We vertelden er duidelijk bij dat wij een behoorlijk aantal meters naast de gîte woonden, een duidelijke foto van het zwembad en van de omgeving.
Ik zie zo vaak foto's van huizen die zogenaamd een reusachtig zwembad hebben, maar als je goed kijkt zie je dat het fototoestel precies op de rand is gelegd van een miezerig opzetzwembadje.

Wij hebben al een aantal keer gehad dat we behoorlijk bedrogen uitkwamen.

Zo hebben we een keer met z'n allen een vakantiehuis in Tsjechië gehuurd.
De foto's waren prachtig, huis leek helemaal alleen te liggen aan het water. Er was een slaapkamer met een balkon die uitkeek over het Lipno meer. Het kostte wat, maar dan had je ook wat.
Via de vakantiehuisjes boekingssite hadden we geboekt voor twee weken in dit fantastische huis.
Na uren rijden kwamen we aan; bleek er pal naast het huis caravans te staan met tegen ons huis aan een schijthuis, zo'n houten met een gat erin en ja, ook tussen de planken. Je kan je voorstellen dat dat een lekkere lucht gaf. Aan de andere kant stond een houten huis waar jongeren verbleven en feest vierden, gelukkig maar twee dagen het was immers al geen hoogseizoen meer. Het strandje? Daar mochten we eigenlijk geen gebruik van maken we zouden via de steiger het water in moeten met de surfplank. Heel handig. De schoonmaakkosten waren fors, eenmaal geïnstalleerd bleek de vaat vies in de kasten te zijn teruggezet, er lagen bossen (echt bossen ik overdrijf niet) haren onder de banken, overal spinnenwebben en als klap op de vuurpijl bleek de kamer met balkon voor privégebruik en was op slot! Wij maar in een andere kamer, ik op bed zitten en vond de lucht van de dekbedden niet zo fris, het was inclusief linnengoed maar daar hadden ze wel even bij mogen zetten dat dat ongewassen was. Ik ging 's avonds naar bed en vond het matras wat raar liggen, na deze te hebben opgetild bleek de lattenbodem aan gruzelementen. Meerdere planken waren doormidden gebroken en staken in het matras. Gevolg, twee weken op de grond gelegen.
We hebben geprotesteerd met weggaan en een vergoeding ge-eist. We kregen later via de verhuursite een waardebon van vijftig hele euro's om te besteden, juist, bij hun!

In Frankrijk doen ze het soms ook niet al te best hoor.
Dit waren zelfs Nederlandse beheerders. Ingehuurde beheerders wel te verstaan.
Hun beheren meerdere huizen hier in de omgeving en zijn niet bepaald schoon. Wat is dat toch dat mensen alleen maar schoonmaken tot waar ze het kunnen zien?  Bukken zit niet bij de dagelijkse beweging.
We hebben in één van die huizen in een bed geslapen die onder een kantelraam stond. Maar, het had geregend. We merkten het pas toen we het bed 's avonds gingen opmaken. Een enorme stank kwam van het matras af. Hij was nat, erg nat. Dit was niet van één dagje. Dat matras had al dagen in de regen gelegen wat een lucht. En die lucht was een combinatie van muf en urine wat uit het matras naar boven kwam drijven. Ik snap nog steeds niet dat ik er toch op ben gaan liggen met dubbele dekens om ervoor te zorgen dat ik de nattigheid niet zou voelen. We hebben met een kussen voor onze neus geslapen in verband met de stank. En wij zijn duo smetvreesio, een mens kan rare dingen doen.
Mijn vader en vriend zijn naar de beheerders gegaan om een ander matras te vragen, dit kregen ze mee met het verzoek om het natte matras in de schuur te leggen om te drogen en deze na het vertrek weer om te wisselen, bah.

Bij diezelfde beheerders hebben we een keer gehad dat het gras super hoog stond terwijl we onze hond (lees: Jamie met z'n korte poten) mee hadden. Ongedierte door het hoge gras en slangen houden er ook wel van. Wij bellen gingen ze weer iemand lopen uitkafferen die het had moeten doen. Ja zo doe je dat natuurlijk niet, maai dat gras en val ons niet lastig met strubbelingen onderling.
Het is, vind ik, al irritant genoeg dat je het moet vragen. Je komt aan en je baalt eigenlijk direct, zo hoort je vakantie niet te beginnen en ik ben absoluut geen mierenneuker.

Datzelfde huisje heb ik nog eens samen met mijn moeder geboekt toen we ons huidige huis gingen bezoeken vlak voor de verhuizing. We hadden het super naar onze zin. Jamie mee in de reisbench en 's avonds gillen omdat meneer buiten naar iets liep te blaffen waarvan wij dachten dat het een zwijn was. Na twee dagen kregen we wat last van bultjes. Misschien muggen?
Maar de derde nacht lagen we in bed en toen zeiden we tegen elkaar; 'heb jij ook zo'n jeuk?'
Er kwamen meer bultjes en elke nacht stikten we van de jeuk in bed.
Waarschijnlijk vlooien of bedwants. En niet van mijn hond. Gadverdamme.

Maar dit is nog de kant van de huurder. Wij als voormalig verhuurder hebben ook wel dingen meegemaakt en vooral ook veel gehoord van andere verhuurders.
Mensen maken er soms echt een zooitje van. Is er geen controle (dus je woont er niet bij) halen ze de meest rare fratsen uit. Bij een kennis hadden ze matrassen op het gras gelegd om te zonnen, banken naar buiten gesleept en niet binnen gezet terwijl het begon te regenen. Bij ons hadden we duidelijk gezegd: 'indien u weggaat alle ramen en deuren dicht, het weer kan binnen no time hier omslaan, je ziet het niet aankomen' en toch hebben mijn ouders met enige regelmaat de gîte moeten betreden om de boel dicht te gooien. Bij aankomst zeiden de mensen 'ja, maar er was geen wolkje aan de lucht'. Zucht.

Als kind vond ik het enige irritante dat kinderen om zeven uur 's ochtends al bij het zwembad stonden.
Mijn slaapkamerraam was aan de kant van het zwembad en ik was toen zeker wel een uitslaper. Met schooldagen moest ik vroeg genoeg op dus gedurende mijn negen weken zomervakantie vond ik het heerlijk om lekker lang in bed te liggen. Maar dan werd het ruw verstoord door 'Meneer, mogen de kleden van het zwembad, we willen gaan zwemmen!'. En als ik wilde zwemmen lag er weer iemand anders in. Maar verdere hinder heb ik er nooit aan ondervonden. Ik heb zelfs een keer samen met m'n nichtje een circus opgevoerd en de mensen van de gîte, die het leuk vonden om ook te kijken, gewoon laten meebetalen aan de entree en in te laten zetten met de slakkenrace. En ja de enigen die echte winst maakten bij de race waren mijn nichtje en ik. Maar wij wilden ook erg graag die ene my little pony.

Hierbij wat tips voor mensen die hun huis verhuren:
- Maak duidelijke foto's, waarom zou je liegen? Wil je slechte referenties?
- Duidelijke omschrijving van het huis en de indeling (mogen kamers niet gebruikt worden? zet dat er dan ook op).
- Maak je prijs all inclusive, die belachelijke aparte schoonmaakkosten slaan nergens op. Het schrikt alleen maar af! Laatst nog, huis in de Haute Savoie wilden we boeken, zeshonderd euro per week in het laag/middenseizoen najah ik dacht dat kan hè dat wil ik nog wel uitgeven maar dit was exclusief toeristenbelasting, en exclusief schoonmaakkosten à negentig, wat negentig?, ja echt negentig euro! Die hebben we uiteraard niet gehuurd, afzetters.
- All inclusive is echt all inclusive, ik zie zelfs mensen die vijf euro per wasbeurt vragen voor de wasmachine, met een meetlint hout gaan afmeten wat je hebt gebruikt, stroom laten betalen en dat soort ongein. Ja er zullen mensen zijn die flink stoken en er misbruik van maken, maar de mensen die wel normaal doen compenseren dat weer en hoort er gewoon bij.
- Maai het gras voordat je gasten komen.
- Ik ben wel eens in een huisje gekomen waarin op een formulier alles stond wat niet mocht, ik voelde me erg welkom.
- Leuk als mensen restaurant tips op formulieren zetten maar dingen als 'zij heeft de broek aan, ze houdt erg van mannen en is een pittige tante' of halve liefdesverklaringen zit een gast echt niet op te wachten.
- Kaffer nooit een ander uit of geef je mening niet over een buurtgenoot aan je gasten, het is hun vakantie, niet jouw uitlaatklep.
- En last but not least voor alle luie verhuurders. Doe mee aan Nederland in Beweging! (heb je geen Nederlandse televisie kijk dan op uitzendinggemist) hier leren ze je het allerbelangrijkste met betrekking tot het verhuren van een vakantiehuis: bukken.

Inclusief schoonmaakkosten

(on)geloofwaardig

Uit de VVV liep ik even naar boven, naar de kathedraal.
Ik had er gesolliciteerd en bedacht me hoe ik in godsnaam mensen zou moeten gaan rondleiden als bijvoorbeeld gids door de stad. Ik verdwaal al in mijn eigen woonplaats.

Met autorijles dacht ik in Hengelo te zijn terwijl ik in Enschede was. Vanuit Zeist moest ik een keer terug naar huis, ik was zoals gewoonlijk weer verdwaald en belde mijn vriend op (en nee ik had alleen een uitgeprinte route) 'Amersfoort moet je aanhouden!'. Vervolgens belde ik weer toen ik in centrum Amersfoort stond. Tsjah, met dat soort dingen ben ik gewoon echt dom. 

Ik denk dat als ik gids zou zijn je wel de meest bijzondere plekken van de stad zou zien, ik zou er nog onzin verhalen op kunnen bedenken ook. 

Eenmaal boven bij de kathedraal besloot ik er maar eens in te gaan. Religieuze gebouwen en dan in het bijzonder kerken, ik heb er echt helemaal niets mee. Sterker nog, ik heb een enorme afkeer er tegen. Het liefst ga ik ze uit de weg. Ben ik erin wil ik er zo snel mogelijk weer uit. Het beangstigd me en ik krijg hele nare gevoelens over me heen als ik in een kerk loop. En waarom? Geen idee.

Ik liep daar en bedacht me dat daar ook rondleidingen vanuit de VVV werden gegeven. Oeps, nooit bij nagedacht. Dat zou een drama zijn. Ik moet dan met een bouwhelm die kerk in omdat ik er altijd van overtuigd ben dat er beelden of misschien zelfs wel het hele plafond van de kerk op mijn hoofd valt. Ik voel gewoon dat ik er niet gewenst ben. 

Na een aantal minuten weer buiten zag ik in de verte een fontein staan. 

Met nog de nekharen overeind ging ik er eens rustig zitten. Ik draaide me om en zag een aantal muntjes in de fontein liggen. Wat zouden al die mensen hebben gewenst? 

Zouden ze hun wensen uitspreken voor een ziek familielid? Of voor een nieuwe auto? Tsjah, wensen zijn divers dus het kan allemaal. 

Ik pakte een muntje uit mijn zak en wreef er wat overheen, glimmend was die. Een Franse euromunt.

Diep in gedachten verzonken word ik ineens verstoord door opvliegend stof en grind. 

Er staat een oudere man voor me. Ik gok hem op zestig plus. Zwart lederen schoenen, crèmekleurige ribbroek, wit met donkerblauw geruit shirt aan. En een volle bos grijs haar. 

'Je peux?' zegt hij tegen me.

Ik wijs naast me dat het me niet boeit dat hij naast me wil zitten en besluit verder te staren naar de munt en de grond. 

'Mooie kerk hè? Ik ben een gelovig man, heb zojuist nog een kaarsje aangestoken'.

Weer uit mijn staar moment gehaald ben ik de beroerdste niet en besluit maar wat terug te zeggen, ik fungeer immers wel vaker als praatpaal of amateurpsycholoog dus vandaag kan er ook nog wel bij.

'Tsjah, best wel, ik vind kerken een beetje eng... voor wie als ik vragen mag?'

'Mijn vrouw, ze is alweer zes jaar geleden overleden. Kanker. Vreselijke ziekte, echt vreselijk. Het is maar goed dat we elkaar straks weer zien, dan is alles beter.'

'Straks?'

'Ja, in de hemel natuurlijk! Waar anders... de plek waar iedereen gelijk is en iedereen gelukkig en vooral, volmaakt... ben jij niet gelovig?'

'Nee, ik heb er echt niets mee.' 

'Wat jammer voor je.'

'Nee hoor, zo ervaar ik dat totaal niet. Wie wil geloven moet dat zelf weten, ik heb er niets mee, ik wil er ook niet mee lastig gevallen worden en ik wil er al helemaal niet aan mee doen'.

'Wat ben jij haatdragend! Wist je wel dat God heel veel liefde geeft en liefde is? Je leven zou er een stuk mooier uit kunnen zien als je Hem in je hart zou sluiten en je weet dat je later ook eerder kans maakt op een plekje in de hemel. Want niets kan tippen aan daar!'.

Ik begon de man een beetje zat te worden.

En besloot maar eens hem te gebruiken als biechtstoel.

'Het spijt me om te zeggen maar als God liefde is, waarom worden er dan oorlogen om hem of opvattingen over hem gevoerd? Als hij liefde is waarom mag je dan niet scheiden in bepaalde geloven ondanks dat je dood en dood ongelukkig bent? Waarom worden dingen je vergeven als je het opbiecht of je spijt betuigt terwijl je er diep in je hart geen drol van meent? Als hij liefde is waarom word er dan met de hoed rondgegaan bij een begrafenis en zie ik vervolgens Bose surroundsystem boxen in de kerk hangen? En wat te bedenken dat als sommigen wel in de hemel, paradijs, hiernamaals of hoe je het ook wilt noemen komen en anderen van je familie niet omdat die zogenaamd niet 'goed' waren, dan is dat toch ook geen hemel meer?

Daarbij, ik moet er niet aan denken dat ik sommige mensen terug zou zien. Laat ze alsjeblieft weg blijven zeg!

En hij zou er voor iedereen zijn; weet u hoe lastig het voor hem is met een voetbalwedstrijd? Beide partijen slaan een kruisje of kussen een ketting en kijken naar de hemel. Wie moet hij nou kiezen?

Nee kom niet met verhalen als deze meneer daar ben ik klaar mee.'

De man had gigantische ogen en zat op zijn lip te bijten, overduidelijk geïrriteerd. 

'Ok, goed, daar kan ik geen antwoord op geven. Maar jij gelooft dus niet in God?'

'Ik geloof wel degelijk in een hoger iets, ik weet zeker dat er meer is tussen hemel en aarde en dat er iets is dat dit alles heeft gecreëerd, dat er meer is na de dood kan ik alleen maar op hopen en ik geloof dat ook wel. Alleen ik voel mij niet thuis in een geloof, ik heb denk ik van allerlei geloven een beetje. Daarvoor hoef ik geen bijbel te lezen of naar een kerk te gaan, waarom worden die trouwens altijd zo grauw gemaakt, dat maakt kinderen bang! (en mij ook), weet u waar ik wel vrolijk van word? Tibetaanse boeddhistische tempels, geweldig al die kleuren!' 

Hij keek ietwat verward door mijn geratel en begon over hoeveel steun zijn vrouw aan het geloof had gehad gedurende haar ziekte. Ik vertelde hem dat ik dat ook prachtig vind aan een geloof dat je er steun aan kán vinden. Dat je daar nog kracht uit kan halen. Ik zou het niet kunnen maar het is mooi dat een ander dat wel kan. Ik vertelde hem dat er een Nederlandse cabaretier is die het heel mooi verwoordde in één van zijn columns; 'Geloof is een stok om op te steunen en niet om mee te slaan', aldus Youp. 

En zo ervaar ik het ook.

Hij keek naar mijn hand. 'Wat heb je daar?'
'Een muntje, misschien wel voor in de fontein'.
'Dat is bijgeloof, dat soort onzin geloof je toch niet? Waarom zou een muntje jouw wens uit laten komen?'
'Dat weet ik, ik vind het gewoon een mooi symbolisch iets'. Ik wees naar de ketting met het kruisje dat hij om zijn nek had hangen. 'Ik zeg u toch ook niet dat ik het belachelijk vind dat u een lijdensweg om uw nek hangt en dat vereert? U vindt het ook een mooi en symbolisch iets. Ik laat u in uw waarde doe dat bij mij dan ook.'

Ik pakte een sigaret, ik stak hem aan en de man keek des duivels.
Hij hoefde niets te zeggen ik kon het zo van hem aflezen.

'Meisje ik moet naar huis, mijn hondje moet nog worden uitgelaten, ondanks dat je eigenwijs bent vond ik het toch leuk om met je gepraat te hebben. Maar druk die peuk uit alstjeblieft daar redt je jezelf al een beetje mee.'
'Meneer, ik vond het ook leuk. Ik heb van u iets geleerd. Dat je niet moet wachten op later, het gaat om het nu. Er is er maar één die in je hart kan kijken en dat is diezelfde persoon of gedaante waar u het de hele tijd al over heeft. U heeft het over de hemel, dat die zo mooi is... ik ben zo blij dat ik al in de hemel leef. Ik voel mij hier op mijn gemak, ik geniet elke dag van het uitzicht en de bergen en ja, soms onder het genot van een sigaret of een glas alcohol, maar wat boeit het. Ik geniet en is dat niet waar het allemaal om draait? Dat wij genieten van het leven dat ons is gegeven? Ja bedankt meneer u had helemaal gelijk; ik heb niets meer te wensen.'

Ik sta op, kijk achterom en stop de munt weer terug in mijn zak.

Gebedsvlaggetjes

Respect moet je afdwingen

Deze week zou ik het hebben over mijn ervaring met de middelbare school hier in Frankrijk.

Het is slechts mijn eigen ervaring, ik heb daar zo mijn mening over en ik weet dat de meningen zeer verdeeld zijn over het Franse (publiekelijke) schoolsysteem.

Mijn wekkertje tetterde mij altijd erg vroeg uit bed, hoe vroeg weet ik niet meer exact. Ik geloof rond kwart over zes. We aten ons broodje (die ik gelukkig toen wel binnenhield) en werden vervolgens met de Renault Express naar beneden gebracht door één van mijn ouders. Beneden ons hameau stond een bushokje waar de schoolbus ons elke dag ophaalde en weer thuisbracht. Wij waren het één na laatste busstation, de bus was dus 's ochtends vrijwel leeg en 's avonds waren vrijwel alle kinderen ook al uitgestapt.
Stonden we met onze loei zware rugzakken te wachten met onze buskaart in de hand. Roger (onze, volgens mij Italiaanse, buschauffeur) begroette je altijd vriendelijk en dan kon je een plekje uitzoeken. Wanneer er geklootviool was in de bus ging hij altijd overdreven remmen, stond half op en schreeuwde en spuugde alles aan elkaar met een gigantische rollende R in zijn accent. Heel grappig.

Rond een uur of acht kwamen we op school aan. Je kon op je schoolboekje zien wat voor les je had. Buiten waren een soort van parkeervlakken gemaakt over het hele schoolplein waar alle lokaalnummers op stonden. Je moest twee aan twee staan (ja, ook de 'bovenbouw') op rij in het vak (en wel netjes), vervolgens werd je door de leraar van dat vak opgehaald en liep je in rij twee aan twee achter de leraar aan het lokaal in. Zitten deed je wanneer dat werd gezegd.
Kwam er iemand een belangrijk iemand van de school binnen of de directeur dan moest je staan naast je tafel, totdat diegene zei dat iedereen weer mocht gaan zitten.
Je moest met U praten, nooit met jij en nooit bij de voornaam. Anders kreeg je, met een beetje pech, behoorlijk wat strafwerk mee. Praten voor je beurt was ook uit den boze.

Om twaalf uur was er pauze. Tot twee uur. Leuk zou je denken, lekker naar huis. Maar zo werkt dat hier niet. Iedereen woont ver weg dus iedereen blijft over. Je kluisjesnummer was je eigen nummer en die gaf je door bij de muts van de kantine. Zodat ze je af konden strepen. Elke dag was er een andere volgorde van de klassen die de kantine in mochten (middelbare school telt van 6ème tot 3ème, in totaal dus vier klassen die weer onderverdeeld zijn in andere klassen ik zat bijvoorbeeld in 6ème5 en het jaar erop in 5ème3, net als dat je in Nederland bijvoorbeeld 4HAVO5, 4HAVO4 hebt etc.).
Goed, nummer doorgeven, trap op en dan pakte je een dienblad. Het was eigenlijk gewoon zelfbediening. Voorgerechten als komkommersalade of, ehm, de rest weet ik niet meer dat was namelijk het enige wat ik lekker vond. Hoofdgerechten als pasta met kippenpoten, snotspinazie, hele lekker gevulde tomaten met gehakt, aardappelpuree en de grote favoriet van alle kinderen; inktvisringen. Die werden altijd afgevuurd in de kantine. Elastiek was het, echt. Soms kregen we speciale dingen als koeientong of konijnenpoot met de nagels er nog aan. Zoals je misschien zult begrijpen ben ik nog altijd een toetjesmens, geen idee of deze periode in mijn leven ermee te maken heeft. Het lekkerste toetje was altijd fromage blanc of mousse au chocolat. Minder lekker waren bah kaasjes. Altijd een hardbroodje uit de plastic bak op het eind om je bord mee schoon te maken (of als lunch voor wij als Nederlander).

Wat altijd wel grappig was, was dat je een glaasje moest pakken voor water. Maar dan moest er ook een waterkan komen. Mijn vriendinnen en ik moesten dan onder ons glas kijken, daar stond een nummertje op, degene met het laagste nummer was de sigaar en moest drie meter lopen om water te vullen. Je moet toch wat in die twee uur zullen we maar zeggen.
Als het bijna twee uur was, was het tijd voor de 'rab' en dat betekende: left-overs! Je mocht, als je nog in de kantine zat, dan nog een keer komen om te kijken wat er nog te halen viel. Wanneer er eens een keer patat met steak haché op het menu stond was het altijd gigantisch druk.
In de zomer kregen we een heel enkel keertje een ijsje maar dat was echt wel zeldzaam.

Eigenlijk zou ik een heel boek kunnen schrijven over die twee jaar die ik daar heb meegemaakt.
Wat is daar veel gebeurd. En wat heb ik daar veel geleerd.
En dan bedoel ik niet alleen de taal, ik heb het vooral over de omgang, wat strak houden kan doen en hoe zwaar het is voor kinderen hier op school en hoe belabberd het Engels is van de Fransen.
Ik moest de juffrouw vaak verbeteren en zij vroeg mij vaak dingen uit het boek voor te lezen omdat ik het beter kon. Gelukkig werd ik niet als lievelingetje gezien, ik was vooral handig.
Maar echt beschamend wat die kinderen aan Engels leren. In de brugklas kunnen ze zichzelf niet eens voorstellen. En in het laatste jaar vraag ik me af of ze zoveel verder zijn. Ze zijn er gewoon super slecht in.
De uitspraak is schattig en lachwekkend tegelijk, was altijd handig om mensen daarop te pakken als ze iets over mijn Frans te klagen hadden.

De omgang met de leerlingen ging soms ver, heel ver. Slaan was er soms nog wel bij. Ik heb een keer bij een wiskunde les gehad dat een jongetje voor mij door de leraar van zijn tafel werd getrokken. Gevolg was dat de achterkant van zijn oor van zijn hoofd was afgescheurd. Was vreselijk om te zien en was een bloederige bedoeling. Jongen is naar de ziekenboeg gebracht en de leraar kreeg niet eens een tik op de vingers. Wij moesten immers luisteren. En de reden dat hij die jongen zo behandelde was gewoon omdat de jongen niet met u sprak en iets niet af had. Hij had geen grote mond of wat dan ook.
Ik verstond die leraar nooit, vent had geen tand in de mond en stonk ontzettend naar de knoflook. Kwam hij schreeuwend boven mij staan en ik verstond alleen soms iets van dat ik het weer eens niet goed begreep en dan spuugde hij mijn hele schrift onder de ail et fines herbes. Nou zo fines was het niet hoor.

Een klap op de vingers kon je ook nog wel een keer verwachten of even bij de arm stevig beet pakken. Echt slaan gebeurde, althans in mijn klas, niet vaak.
Er is één keer iets gebeurd waardoor een decaan geschorst werd. Was echt een eikel die kerel. Wat een gluiperd. Als je hem zag wist je al dat het een foute kerel was. Zag je al aan zijn neus en wenkbrauwen en zijn veel te glanzende kale kop met zo'n vies harig randje. Bah. Als ik nog aan die vent denk krijg ik de rillingen. Toen er sneeuw lag was de bus een keer te laat, waardoor die jongen dus te laat in de les was, gevolg was dat hij bij de decaan op het matje werd geroepen. Daar hebben ze waarschijnlijk een meningsverschil gekregen en die jongen is met een stalen liniaal in het gezicht geslagen. Einde decaan, maar het gezicht van die jongen was ook niet zo mooi meer.

Op een dag lag er wederom sneeuw en hagelde en onweerde het, normaal mocht je tussen de middag gewoon in de hal (waar slechts een paar bankjes stonden) maar omdat het vies weer was wilde ze de vloer niet vies hebben, honderden kinderen moesten dus naar buiten. Terwijl het echt noodweer was. We probeerden overal en nergens te schuilen en de 'grote' mensen stonden allemaal binnen achter het raam koffie te leuten. Gevolg was dat jongeren samen gingen spannen en ijsballen naar en door de ruiten gingen gooien. Wat een puinhoop. Maar dat krijg je.
Vechtpartijen tussen leerlingen gingen er ook harder aan toe dan wat ik in Nederland heb gezien. Ook door de ruiten gooien in de toiletten en dat soort dingen.

Buiten waren gele lijnen waar je binnen moest blijven, als je erover heen ging had je wederom een probleem. Vriendinnetjes en ik vonden het lollig om heen en weer te springen tussen de toegestane wereld en de 'verboden' wereld. Soms hebben we dat met papier prikken moeten bekopen maar agh wij vonden onszelf heel erg dapper.

Tussen de middag had ik mijn telefoonkaart en sloot ik achteraan in de rij bij de telefooncel. Even naar huis bellen om te vragen hoe het met mijn hamster was en vertellen wat ik nou weer had gegeten. Heel boeiend.

Voelde je je niet lekker? Eerst naar de infirmerie op school. Dan ging een verpleegster of wat het ook mocht wezen je onderzoeken (bloeddruk, hartslag enzovoorts) dan moest je blijven liggen op de tafel en kreeg je een aspirine, zakte het dan mocht je weer terug de klas in. In uitzonderlijke gevallen werden de ouders gebeld en moesten je die komen halen. Moesten ze eerst een brief tekenen dat ze je hadden opgehaald en dan mocht je pas mee. Klinkt overdreven maar ik vind het erg goed dat ze die controle hadden.

De school was rond een uur of kwart over vijf uit. Elke dag, behalve woensdag, dan waren we om twaalf uur vrij. De rest van de dagen waren we rond zessen weer thuis. Dan was het eten en huiswerk maken. Stapels huiswerk.
Ik kan het mij niet meer herinneren maar mijn moeder vertelde me laatst dat ze me soms gewoon zei dat ik ermee moest ophouden omdat ik alleen nog maar aan het leren was en niet meer speelde.

Zoals eerder vermeld zijn we na drie jaar terug gegaan. Voornamelijk vanwege school. Mijn broer zou naar een internaat moeten zijn gegaan na het laatste jaar en dat zagen hij en mijn ouders niet zitten. Mijn broer was ook niet happy daar en dat was van tevoren de afspraak dat als op een gegeven moment één van ons vieren het echt niet meer fijn vond, dan zouden we terug gaan. Het gaf mij wel rust, ik deed vervolgens toen ik dat wist mijn best niet echt meer. Het had ook weinig zin gehad, ik zou namelijk dat laatste jaar niet over zijn gegaan naar het 4ème omdat ik te slechte cijfers had.
En dat is wel iets wat ik mij nog goed herinner.
In Nederland was ik best een goede leerling, ik had een goed rapport en ik denk dat ik prima VWO had kunnen doen. In Frankrijk was de taal het grote probleem. Ik deed zo mijn best maar het lukte gewoon niet. Ik werd er soms echt moedeloos van. En blijkbaar zat ik dus ook constant boven te studeren. Maar op mijn rapport zag ik alleen een 19,5 (in Frankrijk tellen ze tot 20) bij Engels staan en de rest was allemaal onder de 10, zwaar onvoldoende dus. En dat frustreerde.

Toen we terug waren in Nederland wilde ik niet dat de Nederlandse school mijn Franse rapport zou zien. We hebben toen mijn rapport uit groep 6 laten zien en op basis daarvan mocht ik HAVO/VWO doen.
Toen op een gegeven moment de keuze kwam zat ik net 0,1 onder het VWO niveau. Voor mijzelf leek me dan ook HAVO beter omdat ik toch drie jaar achterstand had gehad.
En echt, het is achterstand en dat is het nog steeds. Ik kan geen zinnen ontleden, spreekwoorden ken ik niet of nauwelijks (geeft soms wel hele leuke combinaties kan ik je zeggen) en ik maak soms wat spelfouten.
Maar wat maakt mij dat uit wat een lijdend voorwerp is? Of dat een appel (of was het een peer?) niet ver van de boom valt? Dat heb je toch ook helemaal niet nodig?
Totdat je zo snugger bent om PABO te gaan studeren. Tsjah, nooit afgemaakt zullen we maar zeggen.

Je zou denken dat ik de Franse school vreselijk vond, dat ik mijn eventueel toekomstige kinderen dat niet aan wil doen. Nou, dat denk je verkeerd. Ik moet er namelijk niet aan denken dat mijn kinderen naar een Nederlandse school gaan. Wat een schok was het om zelf in de tweede klas van de middelbare school terecht te komen. 'Juffie, Jij, Petra, Hé meneertje u let niet op! Wat nou strafwerk ik heb toch *** niets gedaan?' met de benen op tafel en schieten met gummen en tampons die ze van hun tafelgenote uit de tas hebben gejat. Vreselijk.
Ik vond het echt vreselijk. Dat respectloze. In het begin bleef ik serieus gewoon nog staan, wachtend op toestemming om te gaan zitten. Ik ben altijd U blijven zeggen en noemde liever de voornaam niet, al werd dat vaak wel gezegd door de leraar zelf. Hallo! Waar is de afstand! Je bent geen vrienden!
Vrienden zanikten over te lange schooldagen, ik was in shock dat ik elke vrijdagmiddag al naar huis kon fietsen (ja, dat fietsen was ook best shockerend in het begin hoor!) en dagelijks rond vier uur al zowat thuis was.

Dat was waar ik ook niet aan kon wennen op de PABO, ik was het niet eens met de manier van lesgeven op de basisschool. Ik wilde met U aangesproken worden, maar ja ik was stagiaire en de leraar van achterin de vijftig werd met de voornaam en jij aangesproken! Ik kon dat dus wel vergeten.
Kinderen wensten mij dood en dan moest ik zeggen; 'nou dat is niet zo lief'.
Tsjah. Wat zal ik erop zeggen. Nee, super strak is ook niet altijd goed maar als kind vond ik het een stuk prettiger om te weten waar ik aan toe was, dat er regels waren en vaste schooltijden. Regelmaat.

Zelfs mijn broer ziet zijn kinderen liever op een Franse school zitten, maar dat gaat wat moeilijk als je in Nederland woont natuurlijk.

Ik ben blij dat ik uiteindelijk in Nederland mijn HAVO diploma heb weten te halen al had ik stiekem liever een Frans diploma gehad. Maar dat heeft niet zo mogen zijn, agh ja ieder nadeel heeft zijn voordeel en ik mag blij zijn dat wij in Frankrijk in ieder geval drie jaar de aap uit de boom hebben gekeken.

Kotsschool

Het wordt eens tijd dat ik wat ga vertellen over hoe ik mijn schoolperiode hier heb ervaren.
Ik erger me altijd groen en geel aan programma's als ik vertrek. Dat er in een paar seconden wordt verteld hoe de kinderen het ervaren ('ja hij moest even wennen, maar heeft inmiddels wel wat vriendjes') maar dat de volwassenen zitten te janken omdat ze al een week hun familie moeten missen en kroketten.
Soms zie ik gezinnen dat ik me afvraag of ze het wel hebben gevraagd aan de kinderen. Het lijkt net alsof ze verplicht mee moesten. Een kind betrek je er toch bij?

Mijn ouders hebben dat wel gedaan, toen ik tien was en mijn broer dertien zijn we verhuisd.
Ik kan mij niet eens herinneren wat ik ervan vond. Ik weet alleen nog dat Tv-oost was geweest om ons te interviewen. Toen was het waarschijnlijk nog vrij bijzonder om te emigreren.
We hebben het nog ergens op een ouderwetse videoband staan. Aangekondigd door een mevrouw met glanzend satijnen kleren en pluis haar (ouderwetse mode!).
Ze vertelde dat we naar de Boulogne (ja ja) gingen en dat ze een kijkje mochten nemen tijdens het inpakken. Heel boeiend allemaal.
'En wie ga je missen?' vroeg de verslaggever aan mij. Ik wat verlegen;'mijn vriendjes en vriendinnetjes en familie'.
Mijn oma had mij al een aantal woordjes geleerd in het Frans dus die moest ik ook maar even opnoemen in de microfoon. 'Eh, la chaise...la table....'. 'Heel goed, heel goed' zei de verslaggever die deze zeer boeiende vragen ook aan mijn broer stelde (en uiteraard hetzelfde antwoord kreeg).
Het was wel een grappige ervaring zo op tv. We hebben ook nog in de krant gestaan. Een volle pagina met foto, compleet met pony's.

We zijn in Augustus vertrokken en ik moest iets van een week na aankomst al beginnen op mijn nieuwe school. Ik heb altijd buitenaf gewoond en was gewend om me alleen te vermaken en speelde altijd samen met mijn broer. Wij hadden niet zozeer vriendjes nodig, ook al hadden we die in Nederland genoeg.
Voor ons was die omschakeling dan ook niet erg. We hadden een zwembad erbij gekregen en als kind vind je dat natuurlijk helemaal geweldig.

Toen kwam het moment daar dat ik naar de basisschool moest.
Ik weet niet alles meer, gelukkig, maar het zijn een paar hele nare weken geweest.
'Ja ze moest even wennen, maar ze had na acht weken een vriendinnetje' zouden ze bij ik vertrek zeggen.
Even wennen.
Ik kwam binnen bij de school als een mollig, stil meisje. Ik sprak vrijwel geen woord Frans. Drie groepen zaten in één klas en in mijn klas (CM2, laatste klas van de basisschool, in Nederland zou ik naar groep zeven zijn gegaan) zaten negen kinderen.
Ik voelde me alleen, snapte er geen barst van en in de pauze stond ik alleen in een hoekje.
Ik nam op een gegeven moment mijn springtouw maar mee om me te vermaken. Kinderen konden niet met me praten en ik dus ook niet met hen.
Het ging al snel van kwaad tot erger en ik begon ziek te worden.
Het begon zondagavond al dat ik mijn eten niet meer kon binnenhouden omdat ik de volgende dag naar school moest. Elke ochtend kotste ik mijn ontbijt eruit, zat met trillende lippen in de auto en kwam met datzelfde gezicht terug uit de klas als mijn moeder me kwam ophalen. Zodra de autodeur dichtzat zette ik het op een brullen. Ik vond het vreselijk.
In het begin wilden mijn ouders graag dat ik op school zou overblijven en mee zou eten.
De kantine (of naja zeg maar gerust kippenhok, zo klein was het) juffrouw was een heks. Een echte, compleet met pukkel op haar kin. De eerste dag dat ik mee at aten we uiteraard waar ik het meest van walg; bonen, met Franse, bah, kaas. 'MANGER!' krijste ze naar me terwijl ze veel te dicht bij mijn gezicht zat.
Dat was dus eens maar nooit weer.

Dinsdagavond had ik een avond rust, want woensdag was ik altijd vrij. Ik moest alleen daarvoor in de plaats zaterdagochtend naar school. Ik heb nog nooit zo'n idiote regel meegemaakt.
Na acht weken was er praktisch niets meer van me over, ik weet nog dat ik de stoel soms erg naar vond aanvoelen als ik erop zat. Familie schrok als ze me zagen en gevoelloze mensen vonden mij mooi afgevallen.
Het liefst meldde ik mij elke dag ziek, want zo voelde ik me ook, maar gelukkig hebben mijn ouders het toch doorgezet al was het met een steen in hun maag.

Godzijdank, na acht weken kreeg ik steeds beter contact met een meisje een klas lager.
Dat was het moment dat alles veranderde.
Thuis hoorden mijn ouders mij ineens weer zingen en geluiden maken (dat doe ik nog steeds als ik goed in mijn vel zit tot grote vreugde van alle bewoners). Een teken dat ik weer gelukkig was.

De juffrouw, die fantastisch was, heeft mij gewoon een klas lager gezet zodat dat meisje mij zou kunnen helpen. De juf is speciaal naar Dijon voor mij gereden om lesmateriaal op te halen voor mijn Frans. Engels heeft ze een week met me gesproken (met handen en voeten) en daarna vond ze dat we over moesten gaan op het Frans. Ik heb in bijlessen gezeten op school voor kinderen die moeilijk meekwamen en ik deed kleuterlessen.
Dat meisje, die mij toen zo enorm heeft geholpen, is jarenlang mijn beste vriendin geweest en is zelfs nog een keer in Nederland geweest toen ik daar weer woonde. Ben haar nog altijd dankbaar ook al is het contact inmiddels verwaterd.

De rest van de kinderen moesten niet zoveel van mij weten, tot er op een dag iets gebeurde waardoor ik ineens door vrijwel alle meisjes werd geaccepteerd.
Er zat een jongen in onze klas, ik weet zelfs zijn naam nog. Jeremy. Die was heel irritant en wilde alle meisjes kussen. Ging die achter ze aan rennen, aan de haren trekken en weet ik het. Zo kwam hij die bewuste dag op mij af. Ik, tien en vond dat alles stom, wist niet wat te doen en besloot mijn handen voor mijn gezicht te houden en een hem een fikse trap te verkopen. Uiteraard belandde de neus van mijn gympie in zijn kruis. Hij viel met de handen tussen de benen op de grond en gilde het uit. Hij begon rood aan te lopen en huilde. Hij stond op, ik greep hem bij zijn keel, duwde hem tegen het hek en zei in mijn meest fantastische Frans: 'encore?'. 'Non, non, no...no please'.
De juffrouw rende naar mij toe met allemaal meisjes om haar heen. Ik dacht dat ik op mijn kop zou krijgen, maar de juffrouw deed haar wijsvinger voor haar lippen 'goed gedaan, misschien houdt hij er eindelijk eens mee op' zei ze fluisterend. Grietjes haakten hun armen in de mijne en liepen met mij over het schoolplein. Toch handig die Hollander. Jeremy hield zich voortaan wel gedeisd.

Aan het einde van het jaar besloot de lerares me gewoon over te laten gaan naar de brugklas. Dat zou wel betekenen dat ik mijn beste vriendinnetje achter zou laten. Door die lerares en door mijn vriendinnetje leerde ik de taal en zou ik redelijk mee kunnen komen op de middelbare school. Wat een moeite zij beide in mij hebben gestoken en zonder daar wat voor terug te verwachten. Dát is pas een leerkracht en een echte vriendin.

Mijn broer heeft het ook erg moeilijk gehad in het begin. Maar daar praatte hij verder niet over, mijn ouders hadden al genoeg zorgen om mij. Heel sneu.

Door dat ene jaartje Franse basisschool ben ik enorm veranderd; ik moest voor mezelf opkomen en er door heen. Dat heeft mij zelfverzekerder gemaakt en ook wat directer. Ik moest wel.

Als je mij nu zou vragen of ik zou aanraden om kinderen rond de puberteit op een Franse school te stoppen zou ik vooral zeggen; dat ligt aan het kind.
Dat ouders de mening van hun kind niet willen weten voordat ze gaan verhuizen vind ik egocentrisch. Laat die ouders maar eens een dag in zo'n klas zitten, dan janken ze niet meer over hun familie of over kroketten.

Volgende week het vervolg; de middelbare school.

Nee, voor diegene die plannen hebben, besef goed wat je je kinderen aan gaat doen. Ik ga er geen rooskleurig verhaal van maken. Ook al is je kind misschien de slimste van de klas dat zegt helemaal niets over hoe die het in een ander land gaat doen. Het kan natuurlijk super gaan of nog veel slechter dan dat ik het had. Maar 'hij/zij moest even wennen' vind ik een behoorlijke understatement.

Gevoelige snaar

Ieder jaar is hier een enorm muziek festijn genaamd het fête de la vielle.
Oftewel het feest van de draailier.
Ik had nog nooit in mijn leven zo'n ding gezien voordat ik in Frankrijk kwam wonen.
Voor diegene die niet weten wat het is (en dat is erg begrijpelijk) hieronder een zeer beknopte uitleg.

Persoonlijk vind ik de draailier lijken op een kruisbestuiving tussen een gitaar en een viool. Het geluid is echter volledig anders, het kan een erg mooi geluid geven maar ook een ontzettend irritant snerpend geluid.
De snaren van een draailier worden aan het trillen gebracht door een met hars stroef gemaakt wiel. Dit wiel wordt aangedraaid door middel van een kromgebogen deurkruk, althans daar vind ik het op lijken. De melodieën worden gespeeld door middel van toetsen, die via tangenten de snaren indrukken, waardoor weer de toon veranderd. De draailier bevat een klankkast en zijn in de meest prachtige uitvoeringen te vinden (overigens ook voor de meest prachtige prijzen). Apart is dat de draaiing aan het wiel, ook andere effecten kan geven, zoals ietwat schoksgewijs tot constante draaiing. Sommige draailieren hebben ook nog resonantiesnaren, die niet worden aangestreken door het wiel maar die enkel meetrillen op de toon waarop ze gestemd zijn.

Vielle

Een interessant muziekinstrument, maar die na vier dagen toch wel mijn neus uitkwam.
Als ik 's morgens met mijn auto naar de pony's ging draaide ik maar even keihard rockmuziek om maar even wat anders in mijn hoofd te hebben dan gejengel.

Wij wonen praktisch naast het plein, waar alle tenten stonden en waar zich alles afspeelde, letterlijk.
Van tevoren dachten we dat we het helemaal zat zouden zijn, dat het na één dag al onze neus uit zou komen. Ik had al bedacht gieters met water boven in de badkamer en kantoor neer te zetten voor wildplassers tegen ons huis. We hadden wilde verhalen gehoord over inbraken en dat er zelfs ooit mensen in ons huis hadden ingebroken om er te slapen. Extra hangslot gekocht voor om het hek, auto's weggehaald (heel blij mee trouwens want er zijn heel wat schades gereden) en eten genoeg in huis dat we alleen maar elke ochtend vroeg naar de pony's hoefden voor de verzorging en verder gewoon thuis konden blijven.

Maar eigenlijk vonden we het verschrikkelijk leuk. Vanaf dag één gingen we elke keer even kijken en ik vooral heel, heel, heel erg veel fotograferen. Wat een mooie mensen vindt je op dit soort evenementen. Aparte, karakteristieke mensen met een doorleefd gezicht. Passie voor muziek, voor hun instrument en super creatief. Mensen om best een beetje jaloers op te worden, najah, wat hun muzikale creativiteit betreft dan.
Dit is weer zoiets, dit bestaat niet in Nederland. Als ik aan deze regio denk, denk ik ook altijd aan dit soort taferelen. Mensen die onder een houten prieel zitten te spelen en dat anderen gewoon aan komen waaien en ook gewoon mee gaan spelen. Er is geen bladmuziek, er zijn geen regels, iedereen die kan spelen mag aanschuiven en dat geeft een ontzettend gemoedelijke, gezellige sfeer.

Er was een optocht door de straat, in de tenten en de kerk werden concerten gegeven en groepjes muzikanten waren te vinden op straat. Vorig jaar zijn er zo'n zeventienduizend mensen op af gekomen, ik denk dat het dit jaar niet heel anders was. Vooral overdag was er veel volk en opvallend weinig Nederlanders. Bij de Lidl heb ik er meer gespot.
Ook de Fransen zijn net als alle andere mensen te beroerd om drie meter te lopen dus auto's stonden zwaar ingeparkeerd en op de meest idiote plekken. Ons hek daarentegen werd keurig vrijgehouden.
Het hondje van de buren was zo onder de indruk van het 'lawaai' dat hij vier dagen zijn waffel heeft gehouden, denk dat ik dat beest maar een mp3 speler op zijn hoofd ga plakken met draailieren muziek erop.

Pop opbouwen

Naast ons huis

Optocht door de straat

Ik was aan het fotograferen, liep langs het café waar mijn vriend en vader regelmatig komen en ook daarbinnen zaten ze heerlijk te spelen. Super gezellig. Alle winkeltjes bleven ook gewoon de hele dag en avond open en profiteerden van de drukte, behalve onze buren.
'S avonds gingen we ook kijken en er waren mensen in het donker aan het spelen. Het was fantastisch weer alle dagen en in de nacht was er een schitterende sterrenhemel. Je hoort een klarinet en een gitaar en kijkt naar de Melkweg, voor de rest is het donker en mensen genieten stilletjes van de muziek. Prachtig.

In het café

Moesten zeker wel met het raam dicht slapen want ze gingen elke dag door tot zes uur 's morgens. Heb dan ook weinig slaap gehad maar dat mocht de pret niet drukken. Zijn ook helemaal geen problemen geweest met dronken mensen en ons huis werd niet gebruikt als urinoir. Dat van de buren wel en dan zie je de volgende ochtend mijn lieftallige buurvrouw dat kratje pakken waar die nacht een dikke vent een poging deed het kratje te vullen. Bah.

Zaterdag hadden we kaartjes gekocht voor in de kerk. Ik vind muziek in een kerk altijd erg mooi klinken door de prachtige akoestiek. We liepen de kerk in en voorin was alles vol, achterin was nog voldoende plaats en zo kon ik ook mooi foto's maken. We zaten met z'n vieren op een lege bank toen er plots een jongen naast me stond. Hij keek me aan en vond dat ik een erg mooie camera had. Hij wilde tips over hoe hij het beste kon fotograferen en vroeg ineens of hij naast me mocht zitten. Lichtelijk verbaasd zei ik maar ja. Dus opschuiven en hij zat naast me. Tijdens de voorstelling vroeg hij het één en ander, ik rende af en toe naar voren voor wat foto's en klom op de preekstoel. Toen ik daarboven stond en naar beneden keek was het enige wat ik me kon bedenken dat je toch echt geen hoogtevrees moet hebben als je daar je toespraken houdt. Bibberend klom ik er weer af.
Één van de mensen die daar optrad pakte op een gegeven moment een doedelzak maar wat eigenlijk een geit was. Wat een vies gezicht. Onder zijn arm had hij het lijf en duwde erop met zijn arm, alles zat er nog op en aan.

Geit

Het optreden was afgelopen en eigenlijk vond ik het niet zo bijzonder. De jongen keek me aan en zei: 'wat vond je van het concert?'.
'Ja wel mooi, maar dat gejank van die vielle ben ik wel een keertje zat eigenlijk'.
Ietwat twijfelend kwam hij met een vervolgvraag: 'Ik wil voor je spelen, ik haal mijn instrument op, wacht je hier op me?'.
'Wat speel je dan?'.
'Vielle'. Oeps.
De kerk liep leeg en na een kwartier kwam hij terug met zijn vielle. Hij vroeg aan mensen die aan het opruimen waren in de kerk of hij even mocht spelen. Ze zuchtten wat en stemde daarna in, als het maar eventjes was dan. Hij ging ongegeneerd naar het midden van de kerk, pakte een stoel, ging zitten, maakte zijn vielle schoon, stemde alles en ging spelen voor me. Af en toe keek hij op naar me en ik moet zeggen; ik ben een oen met dat soort dingen, maar een jongen heeft nog nooit zo naar me gekeken.
Hij speelde de sterren van de hemel en het was betoverend mooi. Het licht scheen door het raam van de kerk pal op hem. Heel apart. Mensen zaten met een bezem om hem heen te vegen maar hij trok zich er niets van aan. Mijn vader en vriend vonden het maar niets, mijn moeder en ik vonden het erg schattig.
Ik kreeg alleen honger dus heb hem na een behoorlijke tijd toch af moeten kappen. Hij gaf me zijn telefoonnummer en zijn mailadres zodat ik de foto's naar hem toe zou kunnen sturen. En hij wilde heel graag nog wat met me drinken en afspreken. Ik heb het maar wat afgehouden.
Mijn vriend legde nog even overduidelijk zijn hand op mijn knie om wat duidelijk te maken maar dat was niet tot hem doorgedrongen.
De volgende dag kwam ik hem weer tegen en hij begroette me direct op de Franse wijze. Hij vroeg nog eens of ik later wat met hem wilde drinken. Afkeurende blik van mijn vriend en vader maar mijn moeder en ik zagen er geen kwaad in. Zo gezegd zo gedaan, die avond stonden we in de tent. Hij had z'n moeder bij zich dus die raakte aan de klets met mijn moeder. De heren hadden er geen zin in dus die zaten thuis.
Het eerste wat hij vroeg; 'zeg die jongen die bij jou was gister, dat is je broer toch?'
Au. 'Nee dat is m'n vriend joh! Zou wel vies zijn als dat mijn broer was... daarbij is mijn broer een stuk langer en die zit in Nederland'. 'Ja, maar hij lijkt zoveel op je dus ik nam aan dat het je broer was'.
'Nope...'.
Nou wist hij het in elk geval dus ik had het vermoeden dat hij nu wel anders tegen me zou doen. Maar niets was minder waar, hij keek me nog altijd op een manier aan dat ik er ietwat ongemakkelijk van werd. We hebben zo'n anderhalf uur gekletst. Daarna gedag gezegd en hij wilde me graag nog eens zien. 'Misschien ooit, ik stuur je de foto's wel'. Eenmaal thuis zei mijn vriend direct dat hij dit al had zien aankomen en mijn vader was het enorm met hem eens.
Agh, wat zal ik zeggen, als er een leuke violiste voor hen wilde spelen in de kerk hadden ze dat vast ook niet afgeslagen.

Privé concert

Het bleef nog lang melodieus die avond, er werd al van alles afgebroken. Ze moesten van het bier af dus dat was gratis (vervelend). Een groepje mensen heeft het nog tot ergens na middernacht volgehouden om muziek te maken zonder om te vallen van de vermoeidheid van alle dagen.
Iets wat mij heel erg is opgevallen alle dagen was dat de straten schoon bleven. Geen bekers op de grond, geen etensresten en dwarrelende servetten. Iedere ochtend werd er geveegd en het was allemaal super georganiseerd.
Ze zijn nu de tenten aan het afbreken. Ik kijk terug naar vier geweldige dagen, die van mij eigenlijk wel wat vaker er mogen zijn. Al ben ik wel blij dat ik nu weer met het raam open kan slapen. Wil je meer zien van het fête de la vielle? Ik heb een nieuwe site www.imaginephotographie.fr waar alle foto's op staan van alle dagen. Daar zijn ook filmpjes te vinden van het feest.

Het fête de la vielle heeft mij niet alleen mooie plaatjes opgebracht ook muzikaal gezien heeft het bijgedragen; het raakte bij mij een gevoelige snaar.

Toekomst in een envelop

Paars, wat een rare kleur voor een ziekenhuis.
Paars zie ik altijd als een spirituele kleur en de kleur van de dood.
Je ziet dat vaak in de kisten van Amerikaanse films geniet, glanzend fluweel.
Steekt mooi af.

'Madame ter èèche' ah, mijn beurt, mooi en dat een kwartier te vroeg.
Ik mag meelopen, moet op de onderzoekstafel gaan liggen en mijn shirt uitdoen.
'Ik kom zo'.
Er hangt een airco in de kleine paarse kamer, mijn moeder is mee. Voor het geval er een punctie gedaan moest worden, ik en naalden, dat is geen goede combinatie.

Ze komt terug, pakt het geval, spuit een klodder vloeistof in mijn nek en gaat eroverheen met de echokop.
Ze vraagt me waar ik vandaan kom, vindt het raar dat ik de Fransen relaxter vind dan de Nederlanders, vraagt of de dokter wel bloedonderzoek heeft laten doen, waarop ik neen moet antwoorden en maakt daar een afkeurend geluidje op.
'En wordt het een jongetje of een meisje?' zeg ik.
'Allebei' zegt ze gniffelend. Die grap zal ze vaker horen. Maar ja, je moet je spanning soms wat weglachen.
'Nou het zijn gewoon oppervlakkige gezwollen lymfeklieren, ik zie geen afwijkingen erin. Ja ze zijn zichtbaar maar ze hebben geen vervelende dingen in zich zitten op dit moment.'
De zware rugtas met betonblokken erin valt na twee weken wachten eindelijk van mijn schouders. En het was een verdomd stevige rugtas, een Kipling denk ik, rugpijn kreeg ik ervan, echt waar.
Als het aan mijn huisarts had gelegen had ik direct op de operatietafel gelegen om de 'bende' zoals hij het zo subtiel noemde weg te laten snijden. Ik zou er alleen een litteken aan over houden en dan zou het op kweek worden gezet en zou ik dan wel horen of het iets kwaadaardigs was. Hij zat al met de chirurg te bellen toen ik tegenover hem zat op het spreekuur. Ik drong aan op een echo, ik laat verdorie niet zonder goede reden iemand in mijn nek lopen hakken. Hij vond het oké maar zag liever dat ik direct door zou pakken. Pech voor hem. Je zult begrijpen dat als een arts zo heftig reageert en je twee weken moet wachten op de echo je twee hele vervelende weken hebt.
Ik weet het niet hoor huisartsen en ik, het is gewoon geen goede combinatie.

Ik mocht met een doekje de vloeistof van mijn nek halen en kon wachten op de uitslag.
Hier is het niet zo dat je weer terug naar je dokter moet voor de uitslag, je krijgt hem direct mee. Inclusief foto's. In Nederland moest ik daar altijd om vragen (zelfs bij de dierenarts) en hier krijg je ze gewoon standaard mee. Leuk voor bij mijn collectie.
Ik kreeg alles mee, moest zevenendertig euro tachtig betalen (dat betaal je al in Nederland als je een hand geeft aan een neuroloog) en dat was dat. Ik ademde diep in, blies uit en bedacht mij dat mijn dag er ook heel anders uit had kunnen zien. Tevreden en gerustgesteld ging ik naar huis.



Paars, zij vindt het een mooie kleur.
Het doet haar denken aan lavendel.
Ze zit in de wachtkamer tegenover me. Haar handen strijkt ze over haar platte buik.
Ze wordt geroepen en mag meelopen naar diezelfde kamer als waar ik heb gelegen. Een dikke klodder wordt er op haar buik gespoten. De echokop beweegt langzaam over haar buik. 'Gefeliciteerd mevrouw, u bent zwanger'. Dus toch, de testen hadden niet gelogen.
Ze komt met tranen in haar ogen uit de wachtkamer en kan het niet voor zich houden en verteld het iedereen. Ze dacht dat ze geen kinderen kon krijgen met haar vriend. Ze was inmiddels al wat ouder en had dit nooit meer verwacht. In een soort roes zie ik haar naar de balie lopen.
Een glimlach van oor tot oor.
Ze betaald een klein bedrag en loopt naar buiten.
Ik zie haar, haar mobieltje pakken en door het glas zie ik haar lachen en springen. Ze huilt en ze trilt van geluk. Ze hangt op. Staat stil, haalt een keer diep adem en beseft dat er een nieuw leven gaat beginnen. Ze draait zich om, kijkt naar de hemel en lijkt een dankwoord te uiten. Ze loopt weg, trots.



Paars, of is het zwart. Ze kan het niet meer zo goed zien.
Het maakt haar ook weinig uit. Ze zit tegenover me in de wachtkamer, ze zat er al toen ik aankwam.
Een klein vrouwtje, ik denk dat ze achterin de zeventig is. Al lijkt ze veel ouder. Ze is mager. Door haar flanellen broek zie ik haar knokige knietjes. Haar ogen zijn dof, ik zie slechts nog een klein lichtje erin schijnen. Haar handen laten de jaren zien die ze heeft meegemaakt. Zoals een boom ringen heeft zo lijkt zij voor alles wat zij heeft meegemaakt een rimpeltje erbij te hebben gekregen.
Haar naam wordt geroepen, ze draait krampachtig haar nek. Tegelijkertijd worden twee andere vrouwen ook omgeroepen. Het oude vrouwtje probeert tevergeefs op te staan. Één van de andere vrouwen ziet het gebeuren en helpt haar uit de stoel te komen. Ze schuifelt aan de arm van de andere vrouw rustig naar de balie. 'Mevrouw uw carte vitale (zorgpas)'. De mevrouw hoort haar niet. Ze kijkt de vrouw aan die haar vast heeft. 'Ja sorry, ik weet het ook niet, ik hoor niet bij haar ze is hier alleen'.
'Mevrouw, bent u hier alleen? Hoe bent u hier gekomen?'
'Ik ben met de taxi'.
'Maar wie gaat u helpen dan als u straks weer naar huis moet?'
'Dan ga ik weer met de taxi'.
Ze zette haar in een rolstoel en liepen met haar weg.
Een poos later kwam een zuster terug terwijl ze de vrouw in de rolstoel voortduwde.
De zuster hielp de vrouw haar portemonnee uit haar tas te halen en te betalen. Ze kreeg de envelop met de uitslag mee en werd naar buiten gereden. De zuster liep naar binnen en keek naar haar collega's. 'Zielig voor die vrouw. Dat soort nieuws is nooit leuk om dat aan iemand te moeten vertellen'. 'Tsjah....' was de reactie van haar collega's. Ik draaide me om en zag de vrouw zitten in haar stoel. De envelop lag inmiddels op haar schoot haar tengere bleke handen in elkaar gevouwen. Ze staarde voor zich uit. Ze haalt een keer diep adem en doet haar ogen dicht. Ik zie haar lippen licht trillen. Ze slikt haar emoties weg. De taxi stopt. Ze schuifelt erin, de deur wordt dichtgedaan en hij rijdt weg. Ze kijkt door het raam en haar ogen lijken op knopen. Het lichtje in haar ogen is uitgegaan. Hoe zij naar huis gaat kan ik me alleen maar inbeelden. Ik kijk naar buiten en het enige wat ik nog zie staan is de lege rolstoel. Eenzaam.

Gehoorsbedrog

Afgelopen weekend was weer het zoveelste feest in het dorp.
Dat betekend standaard tot twee uur 's nachts in je bed liggen stuiteren, muziek door elkaar, veel mensen en oppassen met je auto.

Er is hier weinig parkeerplek en wij hebben nog altijd vier auto's (vraag maar aan de burgemeester). Dit weekend was het feest van de liefde en werd er een reuze omelet gebakken. Er was ook iets met kreeften maar daar hou ik me niet mee bezig. Het is al mijn sterrenbeeld en dat vind ik al meer dan genoeg.
Er was kermis dus het plein moest leeg. Auto's stonden her en der geparkeerd.
Een oude opa kwam langs ons huis, gooide zijn gloednieuwe Peugeotje in z'n achteruit en vloog al file-parkerend bijna tegen onze Renault aan. Drukte hem in z'n één vloog naar voren, gleed weer richting onze auto, draaide wat bij en hopla hij stond perfect ertussen. Mijn tenen ontspanden weer in m'n schoenen en ik kon weer rustig naar binnen.

In het begin vind je al die feesten leuk, maar zo langzamerhand heb je het ook wel een keer gezien. Altijd dezelfde muziek, zelfde mensen en zelfde herrie als je wilt slapen. Maar agh, de sfeer blijft goed dat is het belangrijkste.
Zaterdag zijn we nog even over de mini markt gelopen in het dorp en even een rondje kermis gedaan.
Er stonden mensen met handgemaakte spulletjes en een jongen die makarons verkocht. Ik hou normaal niet zo van die dingen maar deze waren zeker weten met de hand gemaakt. Zes voor vijf euro.
De jongens waren aan het quad rijden dus mijn moeder en ik besloten er geen één te bewaren en ze allemaal zelf op te eten. We hadden van alle smaken één dus dat waren allemaal verschillende smaaksensaties. In de psychologie zeggen ze dat het goed proeven van smaken je in het hier en nu houdt. Mooi excuus om regelmatig bonbons en dat soort ongein te halen, we willen immers niet teveel in ons hoofd zitten hè, dat is immers niet gezond!

Na de makaronkraam liepen we nog even over de kermis. Een draaimolen, een muntschuif tent, een grijparm tent, schiettent met een walgelijke chihuahua, visjes vangen en natuurlijk botsauto's. Dat laatste loopt vrijwel altijd hebt beste. En is ook eigenlijk het leukste van alles. Al hou je er zelf niet van het is zo leuk om de mensen te observeren die in die dingen rijden. Vaders met kleine kinderen die met de handen voor de ogen zitten of al jammerend dat ze het zo eng vinden. Diezelfde vaders hebben een gigantische grijns op hun gezicht en soms de tong buitenboord richting mondhoek. Kind is bang en wil niet meer mee, maar gut hij had al tien muntjes gekocht en moet nou, hoe vervelend, zelf alles opmaken. Ik zeg; vaders, mooi excuus zo'n kind.
Dan heb je de veel te dikke mensen die er eigenlijk niet inpassen. Dan zit er zo'n veel te dikke vrouw met een broodmagere vent ernaast, die wordt geplet en zij wordt nijdig omdat ze het discriminatie vindt dat iedereen haar moet hebben.
Dan hebben we nog de agressievelingen. Die krijgen een blik in hun ogen waar ik altijd een beetje bang van word. Zodra ze het muntje in het karretje gooien zoeken ze naar een doelwit. Ze rijden rondjes aan de buitenrand totdat ze hun prooi in het vizier hebben. De wenkbrauwen gaan naar beneden en ze kijken gefixeerd en gaan in volle vaart op het desbetreffende karretje af. Als ze in de buurt komen gaan ze staan en trappen nog extra tegen de bodem aan zodat de beuk abnormaal hard is. Daarna vervolgt hij weer zijn weg en kiest een nieuw slachtoffer. Die idioten kopen ook altijd enorm veel muntjes. Maar het is de blik die mij niet aanstaat. Iedereen lacht en doet en zij verzieken de sfeer.
Opeens zag ik een verstandelijk gehandicapte jongen zonder shirt aan de rand van de botsauto's staan. Hij klapte in zijn handen en was enorm bezweet. De beat van de discomuziek vond hij klaarblijkelijk zo fantastisch dat niet alleen hijzelf in de gloria was maar je ook duidelijk wat zag verschijnen door zijn trainingsbroek. Maar hij had de tijd van z'n leven.

Zaterdag avond hadden de jongens ook nog een rondje gemaakt over de kermis, m'n moeder en ik waren sterren aan het kijken in de tuin en zaten te bedenken wat ze gingen doen op de kermis. We besloten te gluren vanaf het hek. Ja hoor, de schiettent, dat was te verwachten. Goh, ze hebben nog wat gewonnen ook. We besloten toen we dat zagen terug te rennen naar de tuinkamer en te doen alsof we van niets wisten. Dat mislukte uiteraard en ze hadden voor ons een pluchen hart en een kangoeroe incluis buidel en baby gewonnen. Wat moet je ermee, maar het is toch leuk.

Zondag zou er ter afsluiting vuurwerk zijn. Wij erheen, één rondje in de botsauto's en toen zou het beginnen. Voor de salle des fêtes was alles opgesteld. Potten stonden op stoelen, op de trap en de deur stond wagenwijd open. Nergens linten waar je achter moest blijven en plots ontstaken ze het (niet met de hand). Achter de salle des fêtes hadden ze de grote professionele potten neergezet en het was schitterend. Maar ik vond het persoonlijk te dichtbij. Er vielen gloeiende stukken op mensen en het vloog alle kanten op. De dag erna vond ik nog resten in onze tuin. Maar zo mooi vuurwerk en zo ontzettend veel. Echt, dat zou je in Nederland (buiten oud en nieuw) nooit zien. En al helemaal niet van zo dichtbij en vervoert in een Renault express van de overbuurman die op dat moment even een sticker op de auto plakt met explosieven en het er daarna weer afpulkt. Disneyland waardig, echt waar. Na twintig minuten was het klaar, we wilden terug naar huis lopen en bij de grijpmachines zag ik plots mijn chagrijnige buurvrouw met haar op een knaagdier lijkende man. Ze had een beer gewonnen en hield hem vast als een kind. Geen blik gunde ze ons waardig, zoals gewoonlijk. Ik had eigenlijk dat ding af moeten pakken, weg moeten rennen en hem tussen de botsauto's moeten gooien. Kijken wat er zou gebeuren. Maar dat doe je niet. Dat vindt je immers zonde.

In het restaurant naast ons was ook een feestje. De grootse eigenaar (niet in de lengte) was er ook. Hij werd aangekondigd met trompetter ridder muziek. Ik verwachtte serieus iemand die zei: 'Dames en heren, de Koning!'. Hij hield een schreeuw speech en vervolgens mochten de mensen dineren. Ja, apart allemaal, laat ik het daar maar op houden. Er was een gitarist en een zanger. Vanuit ons huis kan ik altijd gluren wat er in het restaurant gebeurd. Ze hebben een stuk erbij aan gebouwd op de eerste etage. Eerder was het een tentconstructie maar inmiddels is dat vervangen door glazen wanden. Ze kijken zo recht mijn kamer in. Gelukkig is er vaak niets te doen en als er wel wat te doen is ga ik niet denken; 'wat irritant dat ze zo met de giechel in mijn kamer kijken' nee, ik maak er gewoon een theater avond van. Lichten uit en lekker kijken naar iedereen. Niemand die het door heeft en je hebt soms nog live muziek ook. Ik verveel me eigenlijk nooit.

Om één uur wilde ik toch wel graag gaan slapen. De kermisgasten alleen niet en bij het restaurant was het ook nog lang luidruchtig. Ik besloot maar weer eens op het logeerbed in mijn kamer te gaan zitten en te luisteren en te kijken in het donker naar de gitarist en zanger. Ze speelden een zeer geliefd liedje van mij. Tears in Heaven van Eric Clapton. Iedereen kent dit rustige mooie liedje wel. Dus ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar het schitterende gitaarspel, de beat van de botsauto's had ik in mijn hoofd zachter gedraaid. Het klonk hemels en ik kreeg een glimlach op mijn gezicht. De zanger ging zingen, prachtige stem. En ik was blij dat ik op was gebleven. Totdat ik eens goed ging luisteren. Hij zong:
'Would you know my name
If I saw you in weapon
would it be tha zeem
If I saw you in weapon
I must be stronghe
and carry on,
'Cause I know I don't belonghe
We are weapon.'

Ik wreef in mijn ogen, duwde wat op mijn oor en luisterde het hele liedje af. Nee, ik hoorde het goed. Mijn glimlach verdween en ik schuifelde naar bed. Ik vertelde het aan mijn vriend dat dit mooie gevoelige liedje ineens een agressieve klank had gekregen. Ik kon niet slapen en bedacht me; hoe is het toch mogelijk in zo'n klein dorpje. Van Disneyland tot onbewust agressieve liederen.