Mijn bevallingsverhaal

Hieronder mijn bevallingsverhaal:

Het is vrijdagnacht, 2 uur. Ik schrik wakker van de pijn.
Mijn god dit is dus wat ze bedoelen met 'je herkent het wel'. 
Naast mij ligt mijn Fransoos, met z'n mond open, luid snurkend. Ik besluit zachtjes uit bed te rollen. Met een klap ploffen mijn voeten op de grond. Gelukkig wordt hij er niet meer wakker van. Ik ben erg lomp en log sinds ik zwanger ben en voel me ook zo.
Ik waggel de slaapkamer uit en ga naar de wc. Voorover gebukt zit ik op de bril om de pijn wat op te vangen. En dit is pas het begin! Ik raak lichtelijk in paniek voor wat er komen gaat en besluit te doen wat mijn moeder mij gezegd heeft. Ik pak de tablet en bel haar via Messenger. Een klaarwakkere stem aan de andere kant: 'Ja???!!!!!!! MOET IK KOMEN??!!', 'nou....' zeg ik voorzichtig. 'ik heb heel erg pijn en volgens mij zijn het weeën en ik zie het niet zitten zo 2 uur door te brengen in m'n eentje'. 'Geen zorgen ik kom meteen en neem triominos mee, lekker wat afleiding'. Ze hangt op en binnen 7 minuten staat ze voor de deur, ze ziet mijn bange gezicht.
Ik zet in de tussentijd thee voor haar en loop te ijsberen. Ik kan er slecht tegen als ik niet weet wat me te wachten staat.
We spelen half een spelletje triominos maar ik zit teveel in m'n hoofd. Op de tablet heb ik een weeën app die alles bijhoudt en waar je een gezichtje aan kan klikken hoe vervelend de wee was. Bij mij zijn ze allemaal rood en boos. Al denk ik dat ze in vergelijking met straks eerder groen zijn maar goed.
Na een aantal uur blijkt dat de weeën zich snel genoeg opvolgen om m'n Fransoos wakker te maken en naar het ziekenhuis te gaan (je bevalt hier eigenlijk altijd in het ziekenhuis). Met een duf hoofd maakt hij zich klaar, we pakken mijn tassen die al weken klaarstonden. M'n vader is ook nog even de berg afgereden om ons te zien en mij sterkte te wensen... de lieverd.
M'n ouders nemen Jamie mee, die logeert bij hun terwijl ik de (verplichte) vier à vijf dagen in het ziekenhuis blijf. Mijn Fransoos werkt enorm veel en dan is het zielig voor de hond. Ik stap in de peugeot waarop mijn Fransoos zegt: 'Eerst die vuilniszak, we hebben die auto nog maar net dadelijk breken je vliezen'. Dat is een goeie. Hij wurmt onder mijn opgeblazen lijf de zak, ik klap de leuning naar achteren gezien anders mijn dochter met der hiel in mijn maag zit te duwen en we vertrekken naar Autun naar het ziekenhuis. Eenmaal daar, 5 uur in de ochtend, zit de slagboom en het hek dicht. 'Moet ik dat takkenend ook nog lopen!' zeg ik bits tegen m'n Fransoos. De toon is gezet, zoals voorspeld wordt ik een voorbeeldige patiënte.
Bij de urgences staat een verpleger. 'Goedenavond mevrouw' met een snurk waggel ik naar binnen, druk op het knopje van de lift en het lijkt uren te duren voordat het ding beneden is. Eenmaal erin buig ik voorover wat een pijn! 
Boven word ik direct aan de monitoring gelegd en er wordt gekeken. 'Nou mevrouw, dat duurt nog wel even slechts 3 cm'. O nee he dan moet ik er nog 7 of waren het er 15 in totaal of hangt het van je baarmoeder af? Ik weet het niet meer wat een gezeur... mijn gedachtes zijn zoals ik van mezelf gewend ben uiterst positief.
Ik heb vreselijke pijn en lig met opgetrokken benen in bed. Heb een infuus in mijn arm en heb er nou al geen zin meer in. Ik besluit wat rond te waggelen en op zo'n gymnastiek bal te gaan zitten. Ineens zie ik uit mijn ooghoek mijn Fransoos met de videocamera lopen. 'Kijk daar is kimmie wel, hallo lieverd hoe gaat ie?' Sodemieter op man met dat ding!! was wat ik meteen dacht maar ik had mezelf voorgenomen lief te blijven: 'Kun je dat klote ding alsjeblieft uitzetten?' verschrikt filmt hij maar snel de gang.
Uren gaan voorbij. Maar daar was dan ineens die persdrang waar iedereen het over had.

Ik lig krampachtig op mijn rug en het voelt alsof ik uit elkaar wordt gereten. Mijn Fransoos heeft de camera op de kast gezet zodat alles gefilmd kan worden, leuk voor het nageslacht om te zien hoe ik haar vervloek. 'U mag zo persen mevrouw'. Nou ik drukte wat ik wilde maar niets hoor. 'Zie je wel, ze is te dik, nou krijg ik dadelijk een totaal ruptuur... precies zoals ik had voorspeld, geef hier die ruggenprik ik kan dit niet meer' 'Mevrouw dat heeft geen zin meer' (95% van de Francaises in het ziekenhuis in Autun bevalt met een ruggenprik, ik werd er al vreemd op aangekeken dat ik het niet wilde).
De gynaecoloog wordt erbij geroepen.
Vacuüm pomp wordt geprobeerd, het gevaarte laat los en ik dacht even dat hij het hoofd in zijn handen had. Nou weet ik wat mijn moeder heeft meegemaakt met mijn broer (die heeft z'n hoofd trouwens wel hoor maar dat geluid is onbeschrijfelijk).
'Sorry dit wordt niks, kindje is te groot'.
'Godv.... zie je wel! Ik zei het toch vanaf het begin!' was mijn hysterische reactie.
Een spoedkeizersnede ging plaatsvinden.
Ik word platgespoten en treed uit mijn lichaam, daar zie ik hoe mijn Fransoos in een groen pak erbij staat met een haarnetje. Ik lig met de armen gespreid op de operatie tafel met een laken bij mijn gezicht (alsof ik wakker zou worden maar goed). Mijn Fransoos pakt zijn tas en haalt daaruit zijn slagersmes. Hij gaat bij de artsen staan en snijdt mijn buik open. De artsen halen mijn baby eruit en deze wordt afgedroogd. De placenta wordt onderzocht en er wordt gevraagd of we die mee willen nemen voor ons of anders voor de hond, schijnt enorm gezond te zijn.
Mijn Fransoos weet dat ik niet zo van orgaanvlees en 'vreemde' dingen ben dus hij bedankt vriendelijk.

Ineens is het stil. Ik voel me suf en kom bij. Ik knipper met mijn ogen en zie mijn Fransoos staan met onze dochter. Ik heb nog nooit zo'n lelijk kind gezien. Dat kan toch niet uit mij komen. 
En hij maar huilen. En ik huil ook, heb ik hier nou negen maanden voor afgezien? Ik doe het laken omhoog en zie een toegetakelde buik wat wegheeft van een verouderd springkussen waar geen lucht meer inzit. Dit is dus moeder worden.


-----------------------


Overtijd zit ik nu achter mijn computer.
Ik had, vooral naar mijn mening, allang bevallen moeten zijn.
Ik had mijn kindje al met 37 à 38 weken verwacht. Gezien ik elke keer op mijn kop kreeg dat ik het rustiger aan moest doen en ik daar niet al teveel op uit deed verwachtte ik echt dat ze lekker vroeg zou komen. Nou niet dus. Als ik rustig had gedaan zat ze er in februari waarschijnlijk nog en was ik veertig kilo aangekomen.

Ik hou graag de controle over dingen, dus dit is iets waar ik niet goed tegen kan maar wat tegelijkertijd een hele goede les is.
Alle voorspelde datums van familie, vrienden en van mezelf zijn inmiddels allang verstreken. Ze beslist gewoon lekker zelf wanneer ze komt en ik heb er niets over te zeggen.
Mijn horrorscenario komt hopelijk niet uit. Maar het is 'leuk' om erover te fantaseren.
Vol verwachting en ongeduld klopt mijn hart...

Kak Nederlanders

'Ach, ja hoor, wedden dat het een Nederlander is?'.

Was het eerste wat ik zei toen we op het parkeerterrein van de plastic-is-fantastic winkel But kwamen. 

Een dikke zwarte Volvo Jeep off the road. Zo'n ding met aluminium velgen, zwarte metallic lak, hoge instap en een grote gril waar ieder roodborstje doorheen wordt gezogen. 

Zo'n ding die altijd naar 'nieuw' blijft ruiken van binnen, naar leer, naar dikke sigaren of naar chanel uit 1940. Een auto die off the road wordt genoemd maar waar men nog niet mee de berm in durft te rijden. 

Plek zat op het parkeerterrein, maar deze dikke auto stond naast alle vakken geparkeerd vlak voor de entree. Frans kenteken. Maar gezien deze gelikte auto nog geen deukje had en zo asociaal geparkeerd stond moest het wel van Nederlanders zijn. Dat zijn van die lui die hier een 'maison' (nee geen huis dat klinkt niet deftig genoeg) hebben die ze ooit voor een appel en een ei hebben gekocht en het volledig hebben laten verbouwen. Met de nadruk op laten. Maar dan beweren alles zelf te hebben gedaan. Eerder was het hun maison de vacances (geen zomerhuis, laat dat duidelijk zijn) maar nu ze met retraite zijn is het hun résidence principale geworden en hebben ze nog een appartement in Amsterdam of een kleine villa in het Gooi. 

Dat was mijn eerste indruk (ik kan nooit één indruk hebben, het wordt altijd een hele waslijst). We gingen (m'n moeder, m'n Fransoos en ik) naar binnen omdat we een lampenkap zochten voor de babykamer.
Bij de entree was een grote boog gemaakt met rode en witte ballonnen ter ere van het zoveel jarig bestaan van de winkel. 

'Wie ze het eerste vind!'. 

We liepen langs alle plastic meubels op zoek naar de Nederlanders. 

Eenmaal bij de koelkasten zeiden we met z'n drieën: 'Dat zijn ze'. 

Zij had een camel kleur (geen bruin!) stoffen lange jas aan waar nog geen pluisje aan zat (ik heb dan altijd zin om één van mijn katten erin te gooien), zwarte nette broek, zwarte hakschoenen, lederen zwarte handschoentjes, een lam lederen handtas met zilveren hengsels, in een boblijn geknipte grijse coupe, een te donkere tint foundation op haar rimpelige gezicht en knalrode lippen. 

Hij, een zwarte stoffen jas tot op de heupen, een ribstof taupe (geen bruin!) kleurige broek, een rode trui met een dikke pens eronder en een bril met dikke glazen en iets op z'n hoofd wat leek op een marmot die net door de gril van hun Volvo was gevlogen. 

Ze stonden met een verkoper bij een kookplaat te kijken. 

Een verkoper met een puisterig gezicht en snot aan z'n mouw. Hij zag er zo nietig uit bij die twee imposante figuren, ik vond het gewoon zielig. 

Met zware toon en luide stem spraken ze hem toe in bar slecht Frans met een gigantisch Nederlands accent. 

Ik ergerde me dood en besloot het rondje in de winkel af te maken en terug te gaan naar de afdeling waar we voor waren gekomen; de lampenkappen. 

Lampenkappen met prinsessenjurken, vorken, plastic uiteraard, metaal...maar ik wilde gewoon een frambozen roze kapje van een paar euro. Dus waren we al snel klaar.

We liepen richting de uitgang toen een groot wit gevaarte mijn aandacht trok. 

De Nederlander had een matras in z'n armen.

We liepen naar buiten en het regende flink.
Toen we eenmaal in de auto zaten en de parkeerplaats afreden kwam de vrouw na afgerekend te hebben naar buiten. Op de rotonde zei ik 'wacht; rij nog een rondje even kijken of het inderdaad hun auto is'. Mijn Fransoos draaide nog een rondje en besloot de auto even aan de kant te zetten met de gevaren lichten aan gezien we even wilde genieten van het moment dat deze twee het matras in de auto zouden moeten proppen met dit zeikweer. De vrouw rende op haar hakken richting de Volvo (zie je wel) terwijl de man binnen wachtte met het matras. 'Nou dat is toch wel lief... dat ze gewoon door de regen gaat om eerst de achterklep voor hem open te doen' zei m'n moeder. Maar niets bleek minder waar. Ze gooide de passagiersdeur open, ging zitten en klapte snel het zonnescherm naar beneden om te kijken hoe haar Mondriaan gezicht eruit zag. De poederdoos werd uit de tas gehaald en ze zat met een kwast ter grootte van een plumeau haar gezicht te poederen.
Haar man moest het dus maar uitzoeken.

Haar man liep met het matras in de lengte voor zich richting de schuifdeuren van de winkel maar raakte met de bovenkant van het matras de boog met ballonnen. Het hele gevaarte viel om tegen de schuifdeuren aan en hij lag, met marmot en al, met z'n pens op het matras op de grond tussen de ballonnen.

Schater lachend zaten we met z'n drieën in de auto en we besloten verder te rijden op zoek naar een andere winkel voor het lampenkapje.
Mevrouw had niets door en ging vrolijk verder met het stiften van haar lippen, terwijl wij nog door de achterruit keken en zagen hoe de man door een paar puisterige But medewerkers verkreukt en wel overeind werd geholpen.
Hij streek met zijn handen langs zijn  jas en taupekleurige broek, rechtte zijn rug en aaide zijn marmot.
En wij reden met tranen over onze wangen verder...

Zorgevol

Terwijl ik over mijn buik aai om mijn dochter koest te houden die mijn ribben niet met rust laat en aan een plastic stoel vastplak bij het belastingkantoor komt er een vrouw binnen met een kinderwagen. Een klein meisje van ongeveer anderhalf jaar oud staart mij met grote bruine ogen aan. Aandoenlijk. Ze zit wat te spelen met een boekje en ik kijk vermaakt toe. Ze eet een chocolaatje en heel haar mond zit eronder. Haar moeder pakt een zakdoekje en veegt alles schoon.

Een andere man komt binnen. Hij duwt een rolstoel. In de rolstoel zit zijn zoon van ongeveer tien jaar oud. Hij hangt scheef, zijn ene arm zwiept ongecontroleerd in het rond en zijn mond staat half open.
Je ziet iedereen naar ze kijken. Ik ook. Praten kan die niet. Alleen maar harde geluiden maken die enorm afschrikken. Zijn vader heeft een pet in zijn hand en de jongen wijst ernaar en krijst. De enige manier voor hem om duidelijk te maken dat hij iets wil. Door de opwinding druipt er kwijl langs zijn mond op zijn borst. Zijn vader pakt een zakdoek en probeert de sporen weg te vegen.

Eenmaal thuis doe ik mijn dagelijkse dingetjes en in de avond lig ik lekker ontspannen op de bank. Op dat moment ben ik 27 weken zwanger. Uit het niets voel ik ineens iets. Bloed. Veel bloed. En ik krijg enorme scheuten in mijn rug en onderbuik. Ik ren naar de slaapkamer en maak m'n vriend wakker. 'Het is niet goed we moeten naar het ziekenhuis'. Het is 11 uur in de avond en we rijden richting het ziekenhuis. Ik maak me ernstige zorgen en kan m'n emoties niet bedwingen. Eenmaal op de eerste hulp moet mijn vriend buiten het ziekenhuis blijven. "Moi Hollandais. Pas comprendre Francais" was wat ik bedacht om mijn vriend mee naar binnen te krijgen. Het trucje werkte. Eenmaal op de maternité afdeling moest ik alleen mee voor allerlei onderzoeken en ik werd aan een monitoring gelegd. Mijn vriend wachtte in een piepklein wachtkamertje en niemand die hem op de hoogte bracht. Na drie kwartier vroeg ik of ze hem alsjeblieft konden ophalen. Hij kwam met een lijkwit gezicht binnen en van alles was door z'n hoofd gegaan in het claustrofobische wachtkamertje. De baby zou immers maar een klein kansje hebben om te overleven als ze geboren zou worden en in Autun had ze het zeker niet gered.
Gelukkig bleek alles oké en ze konden geen verklaring vinden voor mijn pijn en bloedverlies.
Op een controle echo bleek wel dat ik een zeer bewegelijke dame in mijn buik had en die wat groter is dan gemiddeld. Misschien dat dat het was. In combinatie met te weinig rust.
We zullen het nooit weten.

Afgelopen weekend lag ik weer op de eerste hulp na bezoek aan de verloskundige omdat het al een paar dagen niet goed ging. Infuus erin, bloed afgenomen uit m'n slagader waarbij mijn moeder zowat flauwviel in plaats van ikzelf en uren wachten. Vriendlief stond ook ineens op de eerste hulp weer vol met zorgen. En weer kwam er weinig uit behalve dat mijn zuurstofgehalte niet denderend is, dat ik een groot kind draag en dat ik waarschijnlijk te weinig rust.
Ik was nu 35 weken zwanger en was er rustiger onder dan de vorige keer gezien ik wist dat de kans op overleven veel groter was.

Ik denk terug aan de kinderen bij het belastingkantoor en dan vooral aan de ouders.
Sinds mijn 27 weken is mijn zwangerschap geen moment meer hetzelfde geweest. Je leeft immers meer in angst. Je weet dat zonder enige aanleiding of aanwijzing iets kan gebeuren. Net als met alles in het leven natuurlijk maar normaal sta je er niet zo bij stil.
En je weet pas hoeveel je van iets houdt als je het dreigt kwijt te raken. Zelfs al heb je je kindje nog nooit gezien, je houdt er al van. Iets wat ik voordat ik zwanger was me niet kon voorstellen. Nu besef ik wat voor pijn het moet doen om een miskraam te krijgen en hoe gevoelloos en egoïstisch je moet zijn om een gezond kind te aborteren.
Want wat je ook voor kindje krijgt of op wat voor moment... je mag zo gezegend zijn dàt je een kindje op de wereld kan en mag zetten, dat is lang niet altijd zo vanzelfsprekend.

Batman

Een zwart latex pak, zijn six-pack die je door zijn kostuum heen ziet en voelt.
Een zware zwoele stem waardoor elke vrouw van haar stoel dweilt. Blauwe ogen die je doordringen. Wie kent hem niet, Batman.
Ik kan jullie vertellen, mijn Fransoos heeft hem in het echt mogen zien...

Met Engelse klanten had ik een bezichtiging. We zouden naar drie huizen gaan kijken en waren bij het eerste huis.
Ik kwam tot de ontdekking dat er een waterleiding flink aan het lekken was en dit bleek al een lange tijd aan de gang te zijn. Snel de beheerder geprobeerd te bellen; die was er op dat moment niet.
Ik mijn vriend gebeld die vlakbij aan het werk was.
'Ik moet weer door naar het volgende huis zou jij alsjeblieft de loodgieter uit het dorp kunnen vragen of hij hierheen komt om de boel af te sluiten en te kijken waar het vandaan komt?'
Tja, je moet immers toch wat.

Zo gezegd zo gedaan maar die kon niet meteen komen hoorde ik later in de auto. 'Shit, maar dan loopt er allemaal water in het hele huis, ik kan echt niet weg ben al bij het tweede huis kun jij misschien de hoofdkraan dichtdraaien? Zit denk ik in de kelder, pas wel op zitten wat vleermuizen'. Zei ik tegen mijn Fransoos aan de telefoon.

Mijn Fransoos, de schat, kon tussen zijn werk door gelukkig even daarnaar toe.
Eenmaal daar zag hij tientallen vleermuizen in de kelder hangen. Geen zin hebbende in die hondsdolle beesten deed hij maar gauw de deur weer dicht.
Hij besloot nog een keer de beheerder te bellen, een bekende van hem, en die zei 'laat maar lekker lopen hoor, loodgieter komt vanzelf'.

Mijn Fransoos belde me met het nieuws en ietwat gepikeerd, accepteerde ik het maar. Ik kon er immers toch weinig aan veranderen. Ikzelf was er sowieso niet ingegaan, er wordt beweerd dat die beesten niet tegen je aanvliegen of je bijten of krabben maar als ik het risico niet hoef te lopen doe ik dat ook zeker niet en hij dus ook niet.

Hij wilde terugrijden uit het gehucht richting werk toen een man midden op straat ging staan en zijn hand omhoog deed.
Nietsvermoedend deed mijn Fransoos zijn raampje open van zijn smurfblauwe Clio en de knoflook walm kwam hem al tegemoet. 'Wat doe jij hier?' zei de man op dwingende toon.
'Er lekt een leiding in dat huis, heb gekeken maar er zitten zoveel vleermuizen en die ruimte is zo klein, daar waag ik me niet aan geen idee of die beesten rare ziektes met zich mee dragen'.
'Ja, ja... jij kwam daar helemaal niet voor...'zei de man al schuin omhoog kijkend.
'Er zitten hier helemaal geen vleermuizen... jij hebt hier helemaal niets te zoeken'. O god dacht mijn Fransoos; een incest geval. Dat is zo één die altijd bij z'n moeder en vader heeft gewoond. Zijn vader die ook zijn opa en tegelijk zijn oom was en zijn moeder was eigenlijk ook zijn zus. Of zoiets.
Zo'n holbewoner. Of op z'n Engels; een caveman.
'Eh... jawel, ga maar kijken' zei mijn Fransoos ietwat onthutst.
'Ik hoef niet te kijken, ik zie zo al dat je liegt, er zijn hier geen vleermuizen, neehee.... neehee!' hij werd boos.

Ineens gooit de man zijn vingers om het raampje die mijn Fransoos open had en keek hem strak aan. Daarna maakte hij een gebaar met z'n hand alsof hij een deal wilde sluiten.
Mijn Fransoos wilde zo snel mogelijk van de griezel af zijn en speelde maar even mee, hij stak zijn hand naar hem toe waarop hij een handdruk kreeg.
'Ok, dan is dat dus onze afspraak...' zei de incestueuze man terwijl er spetters uit z'n mond met restjes knoflook door de lucht vlogen.
'Afspraak?' met grote ogen keek mijn Fransoos de niet welriekende man aan,
'Ja. Er zijn hier geen vleermuizen.'
'Luister meneer, ik heb een druk bestaan ik moet weer verder er wachten klanten op mij kunt u zich verwijderen van mijn auto zodat ik kan gaan rijden anders rij ik u omver'.
'Ik hou je in de gaten, want jij komt hier niet voor niets!' de man deed een stapje terug en mijn Fransoos maakte er meteen gebruik van en trapte op z'n gaspedaal.
In zijn achteruitkijkspiegel zag hij hoe de man met twee vingers naar zijn eigen ogen wees en daarna naar hem. He will be watching you.

Hij maakt veel mee als slager, maar dit was toch wel een zeer bijzonder geval.

Een faalblauwe spijkerbroek met gaten, een wit t-shirt met gele vlekken van het zweet, zijn navel die je door zijn kleren heen ziet. Doffe blauwe, doelloos, starende ogen. Een mond ongevuld met drie geel aangekoekte tanden. Een stemgeluid die elke vrouw met armen en benen over elkaar, plus gekeerde rug doet zitten.
Nee laat Batman maar mooi in zijn cave blijven.

Alles kwijt

Het is alweer even geleden maar we hadden keurig op tijd onze belasting aangifte ingeleverd. Of beter gezegd, zoals dat altijd gaat, op het laatste moment.

Ze hadden een handige site bedacht waar je het op kon indienen. Ik was daar zeer blij mee gezien ik mijn sociale lasten ook altijd via internet invul. Scheelt me toch weer een postzegel!
Ik wilde dat dit jaar eens op tijd doen maar helaas bleek het toch nog niet zo handig geregeld als dat ik dacht. Of de site was overbelast en de keer erop was ik ingelogd maar kon ik mijn aangifte niet indienen.
Dus dan maar ouderwets (alhoewel hier is het nog steeds alledaags) op papier!

Gezien mijn ouders in de tussentijd waren verhuisd en een adreswijziging door wilde geven aan de RSI, de RAM, belastingdienst etc. hadden we dat destijds uit handen gegeven omdat  ik daar gewoonweg geen tijd voor had. Dat was niet verlopen zoals het hoorde dus moesten we alsnog zelf overal achteraan. En zo dus ook bij het belastingkantoor om te kijken of het wel goed zat en dat mijn vaders bedrijf niet ineens was opgeheven en we moesten nog wat regelen voor de invoer van de auto.

Maar het was precies in de laatste dagen voordat je je aangifte in kon leveren in de schatkist bij het belastingkantoor (letterlijk; die staat in de gang).
En het was ontzettend druk.
Ik was samen met mijn vader in zijn mat zwarte Toyota Landcruiser op pad gegaan en we hadden de auto op tien minuten lopen geparkeerd.
Hij had een envelop bij zich met alle papieren en daarin ook zijn portemonnee.
Eenmaal binnen trokken we een kaartje en gingen we zitten op één van de plastic stoeltjes.

Na ongeveer veertig minuten zag ik dat we bijna aan de beurt waren. 'Pap, geef me vast je papieren dan leg ik het vast op volgorde'. Hij pakte zijn envelop beet. 'Shit... waar is mijn portemonnee! En m'n paspoort! En m'n chequeboek! Heb jij die?' 'Nee, natuurlijk niet'. Na flink wat Nederlands gegodver kwamen we samen tot de conclusie dat hij het onderweg verloren zou zijn. Hij rende als een dolle stier naar de uitgang richting auto. Mensen keken hem na in de hoop dat hij zijn nummertje op zijn stoel had laten liggen maar al snel zagen ze mij zitten, jammer!
En dat zul je altijd zien, ik was daarna vrijwel meteen aan de beurt.
Ik besloot maar naar binnen te gaan, geen zin om weer drie kwartier te wachten.
'Wat kan ik voor u doen mevrouw' zei een dame met donkerbruin haar, rode lippen en een bril op het puntje van haar neus. 'Nou ik heb heel wat dingen maar mijn vader die is naar buiten want die was wat verloren en die komt er zo aan dus als u heel even wilt wachten....'. 'Ja maar mevrouw, het is wel heel erg druk'. 'Begrijp ik maar hij komt echt zo alleen ik zie vanaf hier niet of hij eraan komt en hij weet niet dat ik al binnen ben kunt u zien of er een man komt aangerend?'. Achteraf was dit echt een heel dom gesprek.
'Hoe ziet uw vader eruit dan?'.
Het enige wat ik kon verzinnen op dat moment was:'Als een Hollander'.
Ze deed haar bril van het topje van haar neus en legde die op tafel.
'Een Hollander? En hoe ziet dat eruit dan?'
Och jee. Wat had ik nou weer gezegd. Mijn vader ziet er eigenlijk helemaal niet Nederlands uit... hij is tenslotte niet wit, lang en hij praat in plaats van schreeuwt (ja echt hoor zo zijn alle Nederlanders, normaal gesproken dan).
Ik besloot maar even over haar bureau te buigen voordat ik weer een stomme opmerking maakte en hoera, ik zag hem. 'Daar is die!' zei ik met opgewonden stem en ik zag dat hij in zijn hand al zijn spullen had.
Ik vloog de deur uit 'Pap!!! Hier!!!!'. Nou dat was inderdaad het stereotype Hollands viswijf die even door de zaal gilde.
'Waar was je nou! Heb je het nou gevonden, waar lag het?' vroeg ik hem terwijl we terugliepen naar het kantoortje.
'Schijnbaar, was het uit de envelop achter de stoel gevallen in de auto, wat een geluk!'. Mijn vader was inmiddels weer de rust zelve.
De vrouw pakte gauw haar bril en schoof deze van boven weer naar het puntje van haar neus en las de documenten. Ik legde alles uit en was blij dat we eindelijk werden geholpen.

'Maar meneer en mevrouw, hiervoor moet u hier niet zijn. U kunt naar de tweede etage afdeling zakelijk'.
'O, moeten we daar weer een nummertje voor trekken?'
'Nee hoor u had meteen door kunnen lopen bij binnenkomst, en daar is geen wachtrij' zei ze vrolijk.

Bourgondische Zaken 1

Voor wie het leuk vind:
Ik schrijf vanaf nu op vrijwillige basis in het blad Bourgondische Zaken; heb voor het laatste nummer een artikel geschreven over de slagerij (waar o.a mijn Fransoos in werkt) en een column.
Klik op de foto om het artikel te kunnen lezen.

Uiteraard kun je ook lid worden van het blad!
Neem een kijkje op www.bourgondischezaken.com

Mijn trouwe blog lezers ontneem ik uiteraard mijn artikel niet! Enjoy.

Canicule

Het is warm, heel warm.
Hier noemen ze dat ook wel een canicule.
Vreemd woord. Wij noemen het een hitte golf.
Ik zie alleen het woord Cul erin (het grove woord voor derrière) en dat is ook het enige logische eraan want het liefst zit je toch niet met die vieze plakkleren aan.

Was vorige week eventjes in Nederland voor het vrijgezellenfeest en de bruiloft van mijn broer en schoonzus die het precies op de heetste dag van het jaar gepland hadden; 4 juli.
We zaten in ons zomerhuisje vlakbij de rivier en de muggen hebben heerlijk van me lopen smullen.
Als de dood voor een giga muggenbult op m'n neus op de grote dag (zul je altijd zien) wilde ik al met horrengaas over mijn hoofd slapen en heb ik met de elektrische mepper de meest prachtige sterretjes gemaakt in de nacht met een smeulende barbecue geur als toegift.

Het vrijgezellenfeest was super, buggyrijden, lekker even uitwaaien en stof happen. Ik zat met een mede zwangere vriendin in de buggy en we hebben even flink de boel losgehusseld. Mijn kind heeft me aardig misselijk gemaakt de afgelopen maanden, nou was het zijn beurt.

Het was een prachtige dag en een schitterend huwelijk. Bij het restaurant waar we aten boden ze mij een theedoek aan om op te zitten want ik gleed van het zweet van de leren stoel en als zwangere krijg je toch net dat beetje extra hulp.

In Nederland is het wel vies hoor als het zo heet is.
Man wat een vochtbende. Niet alleen in de lucht. Ik voel mij al een nijlpaard sinds ik zwanger ben maar doordat ik met dit weer ook vocht vasthoud ben ik gepromoveerd naar een mammoet.
En dat vind ik niet leuk.

Daarom hieronder wat tips om deze hittegolf door te komen (zowel in Nederland als in Frankrijk).

- Scheer je oksels en benen en alles wat je maar leuk vind. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Vooral hier in de omgeving kunnen ze veel aan deze tip hebben, je ruikt er echt beter door en als je dan zwaait zit de buurman niet meer onder de zweetdruppels.

- Drink voldoende water! Hier wel uit een fles want als ze net weer een overheerlijk chloor tablet in het water systeem hebben gegooid ruikt je adem na een week nog naar zwembad.

- Heb je geen airco? Kreeg een tip van mijn nichtje; flesje water met ijs erin en die voor de ventilator zetten. Nou en het is nog goedkoop ook, wat wil een Nederlander nog meer.

- Trek wat luchtigs aan; en dat is dus geen synthetische rotzooi. Daarin kleven die okselharen alleen maar sneller. Ga voor fatsoen en draag katoen!

- Voor de urine verliezende mensen onder ons; verschoon je Tena regelmatig. Een vis rot ook sneller met warmer weer (en de geur is hetzelfde).

- Klaag niet. Jij wilde toch mooi weer? Kun je het krijgen. (ik klaag nooit natuurlijk)

- Voor de mensen die nog altijd van mening zijn dat het in de Bourgogne geen mooi weer is en dat ze naar veel warmere gebieden willen. Lekker doen! Kijken hoe productief je bent met deze hittegolf, dat heb je daar elke dag.

- Last van het vocht? Doe rustig aan en drink wederom voldoende, neem een lymfedrainage behandeling en masseer jezelf met citroenolie. Vochtafdrijvend kruidentheetje en dan gaat het vast beter. En wordt vooral niet zwanger met die hitte want dan helpt dit bovenstaande niet.

- Word je gek in je rijtjeshuis van je buren die barbecueën, de muziek keihard aan hebben staan en die rotkinderen die vakantie hebben en de bal constant over jouw schutting schoppen? Zet je spul te koop en koop een leuk huisje hier, is net zo duur al dan niet goedkoper dan jouw legoblok in de achterbuurt. Hulp nodig bij een leuk huis vinden in de Morvan? Mail me maar!

- Last but not least: geniet ervan! Voor je het weet vind je het weer te koud,