Trouwlocatie

Fakkels langs de oprijlaan, verlichting in het gras in de vorm van kristallen bollen, een varken aan het spit, lange tafels met hagelwitte lakens, kandelaars met bloedrode kaarsen, een grote zaal met een historische tegelvloer en een hand geschilderd plafond. Alle genodigden in de meest chique jurken en kostuums en wij, het bruidspaar, zouden komen aanrijden in een witte oldtimer bezaaid met bloedrode rozen. Op de meest unieke locatie die je je maar kan bedenken. Een kasteel, het liefst zo groot en statig mogelijk.

Dat was het doel.

Toen spruitje nog in de buik zat waren we al op zoek naar een geschikte locatie.

We hadden een fantastisch château op het oog, het was wel wat ver rijden van ons huis af maar dat vond ik ergens wel leuk om met een hele stoet al toeterend die hele rit af te leggen.

We hadden de kasteelbeheerder gebeld en hadden voor de week erop op een dinsdag om half 11 afgesproken. M'n moeder is de ceremoniemeester en ging gezellig met ons mee.

Het was misschien niet het sprookjes kasteel wat ik voor ogen had, maar het was zeker indrukwekkend. Het had iets middeleeuws ook al was een deel nieuw gebouwd. Het had nog een hele gave binnenplaats en enkel gebobbeld glas. 

We waren er stipt op tijd, we klopten op de grote zware eiken deur door middel van de grote klepel en we hoorden het galmen door de gangen van het kasteel. We keken elkaar met grote ogen aan "dit klinkt nou al leuk".

Drie kwartier later was er nog niemand.

Weer een kwartier verder, toen we eigenlijk al naar huis wilden gaan, kwam er een rokende, verrotte Renault clio het pad opgereden, een stof en dieselwolkje hingen achter de auto.

Een oudere man kwam uit de auto en haalde een hele zooi dozen uit de auto.

"Bonjour, kan ik jullie ergens mee helpen?".

"Wij hadden om half 11 een afspraak" zei mijn vriend.

"O, ik was vuil wegbrengen, kom verder" zei de man zich niet excuserend.

De deur ging met veel gekraak open. Je rook een muffe rooklucht, eigenlijk wat je verwacht bij een kasteel. 

'Goed loopt u maar mee' zei de man.

We liepen achter hem aan een zaal in. Een mooie zaal met een grote tafel en een prachtig schilderij aan de muur, de tegeltjes waren super gedetailleerd beschilderd.

Hij begon te vertellen over de geschiedenis van het château.

'Mam, is hij nou aangeschoten of lijkt dat zo' zei ik hardop in het Nederlands.

'Nou, je ruikt het hier al'.

Mijn vriend spreekt geen Nederlands maar hij begrijpt wonderbaarlijk veel. Nou had hij het allang gezien aan de rode gokkert, gele ogen en niet rechte loop van de man maar goed, hij keek ons op dat moment ook aan en we begrepen elkaar.

De man rakelde een verhaal op alsof hij het dagelijks deed. Het was eigenlijk maar een saai verhaal en het interesseerde ons eigenlijk geen moer.

"Hoeveel mensen kunnen hier ontvangen worden in deze zaal?" vroeg mijn vriend met het idee om daar misschien te dineren met z'n allen.

"Poeh in de tijd werd dit gebruikt als vergaderzaal, volgt u mij verder..." 

We keken elkaar allemaal met een opgetrokken wenkbrauw aan. We dachten dat hij nu wel ter zake zou komen.

In de volgende zaal die net zo groot, koud, muf en imposant was ging hij rustig verder met zijn verhaal. "In deze zaal heeft Louis de.." "Monsieur!" onderbrak mijn vriend hem.

"We vinden het leuk hoor al die informatie maar we willen eigenlijk liever informatie over waar we kunnen dineren, waar de dansvloer is en wat de tarieven zijn".

"O u komt voor een bruiloft?" zei de man licht geschrokken.

"Ja daar heb ik met u over gebeld vorige week".

"O, ik dacht dat u een rondleiding wilde, nou dan heeft dit ook geen nut laten we maar naar mijn kantoor gaan dan". Schoffelend en brommend liep de man terug de gang in richting een andere deur waar een potkachel stond te branden en waar een flinke fles wijn op tafel stond met een half leeg glas. 

Hij printte de tarieven lijst uit van een eenvoudig word 2003 document. 

Vervolgens liet hij de zalen zien.

In de danszaal was een trap die naar beneden leidde waar een doorzichtig wandje omheen was geplaatst. 'Dat is voor de dronken mensen wel zo handig' lachte hij al hijgend. De goedkope Merlot en Emmentaler lucht deden ons doen scheel kijken. 'O ja, ik ben gastheer dus ik eet, drink en feest ook mee' zei de man nog even om voor mij nu helemaal het droomplaatje in duigen te doen vallen. Het zal je maar gebeuren, moet je 1500 euro betalen voor de huur van 2 zalen die kaal zijn, dus je hebt he-le-maal niets erbij, moet de catering er nog bij, de tafels, de dj, de aankleding en heaters en dan wordt je ontvangen door een dronken tor die je hele feest verziekt en alles onder de emmentaler spuugt. Zal je zien dat die dadelijk ook nog in Tante Elly haar tas kotst en mijn oma de dansvloer opsleept en boven op haar valt. 

'Bedankt hoor, we denken er nog even over na'. We sloten onze auto deuren, keken elkaar aan en barsten in lachen uit. 

Maar we gaven niet op, we hadden een ander kasteel gevonden, op slechts een kwartiertje van ons huis. We zijn daar met mijn ouders op de bonnefooi naartoe gereden op een regenachtige dag.

Schitterend kasteel met heel veel bijgebouwen en een paar boomhutten.

We keken wat rond en toen bleek dat de deur open was zijn we naar binnen gegaan, felle kleuren op de muren, achterstallig onderhoud en vies. Veel kinderrugzakjes hingen in de gang aan de kapstokken. We kwamen de beheerder tegen en die was zo aardig om even de tijd voor ons te nemen. Hij liet ons het pittig geprijsde menu zien (zij boden ook catering) en vertelde de nog pittigere prijs van het kasteel. 1750 euro kaal. 'Oké, zouden wij even de eet en feestzaal mogen zien' vroegen we nieuwsgierig. 'Ja hoor, zei de man volg mij maar'. Hij liep naar buiten en wees naar de andere kant van het veld naar een aftands pandje, ernaast stond een gebouw dat op instorten stond en waar de ruiten van waren gebroken. We dachten dat hij een grapje maakte maar hij was bloedserieus. 

'Maar, als we daar moeten eten en feesten waar is het kasteel dan voor?' vroegen we met bij dit kasteel wel twee opgetrokken wenkbrauwen. 'Daar staan stapelbedden in, kan iedereen daarin slapen'.

'Bedankt hoor, we denken er nog even over na'. De man liep terug het vieze kasteel in. 

Zie je het voor je? Betaal je 1750 euro heb je dus helemaal niks, kom je aanrijden; al je gasten denken wauw wat mooi. Ga je met ze op de foto voor het kasteel en dan zeg je 'nou dat was leuk he, we gaan nu naar dat scouting gebouw daar om chique te dineren op kapotte plastic stoelen met uitzicht op een ruïne'. Maar dat was nog niet alles, wij waren daar in september, het gras stond tot de enkels en het was allemaal zo slecht onderhouden, ook buiten. Er zat een overdekt zwembad iets verderop waar je dan ook gebruik van kon maken maar het alg stond tegen het glas. Erom heen stonden woonhuizen met allemaal rotzooi in de tuinen en vuilniszakken op het erf. Een ongeorganiseerde bende. En helaas maar toch echt waar, Fransen zijn daar over het algemeen nou eenmaal erg goed in.

Andere kastelen waren te ver weg of veel te duur.

We bekeken nog een landhuis dat ook een zwijnenstal bleek te zijn en waar je geen overdekte danszaal had wat dus zou betekenen dat met slecht weer iedereen in de zeikregen zou staan. 

We werden er moedeloos van tot we ons gingen afvragen wat nou echt belangrijk is.

Dat ene plaatje voor het kasteel? Waarbij de fotograaf zo ver moet uitzoomen om het kasteel erop te krijgen dat je de gezichten niet meer herkent?

Indruk maken? Doe je dat met een locatie? Willen wij daar wel zoveel geld aan uitgeven en kunnen we dat niet beter besteden aan iets anders? 

Toen was het al gauw duidelijk.

2 zalen zouden er komen, 1 voor na het gemeentehuis (we trouwen niet in de kerk 'godzijdank') voor de receptie oftewel het 'vin d'honneur', daar is 'iedereen' welkom. Vervolgens hebben we een ander gemeentezaaltje in een ander dorp gehuurd voor het eten en het feest voor de genodigden, dat zullen er hopelijk rond de 80 worden.

Ik heb op 1 bruiloft meegemaakt dat mensen werden weggestuurd die niet voor het feest waren uitgenodigd, hoe beschamend! Dan kun je het beter zo oplossen. 

We staken liever geld in dat we een gezellige avond met elkaar kunnen eten, lachen en dansen. Weliswaar geen kasteel, maar een zaal met oer Franse TL verlichting. We zullen het helemaal zelf aan moeten kleden. Maar hoe leuk is die kneuterigheid! 

Achteraf past een kasteel ook eigenlijk niet bij ons.

Wij zijn geen mensen van de poeha, van de groots, groter, grootst, van de bezuiniging of juist de uitgave op de verkeerde dingen. Wij willen knus en gezellig. Wij hebben een hekel aan kou, muf en viezigheid.

En we hebben een nog grotere hekel aan dronken kasteelheren.

Déjà vu

Het gevoel dat je al eerder in een bepaalde situatie hebt gezeten, het gevoel dat je die onbekende persoon tegenover je in het café al eens eerder hebt gezien, je exact weet wat iemand gaat zeggen als jij op een bepaalde manier reageert (en dan ook nog een ander scenario uit gaat proberen). Soms is het een beangstigend gevoel, soms heel erg mooi. Maar het kan ook donders vervelend zijn.

Nou heb ik dagelijks déjà vu's maar dat is niks paranormaals. Ik ben ontzettend vergeetachtig en ontdek steeds weer dingen opnieuw. Het zit in de genen, mijn vader heeft het ook. Altijd als we op een bepaalde weg rijden begint hij weer over een huis; "stond dat huis er al?". 

Ik denk altijd wegen te herkennen, maar koppel daar een verkeerde plaats aan. Ik verdwaal zeer regelmatig (heb ik daar niet eerder over geschreven? ook dat ben ik uiteraard allang weer vergeten). Toen ik in Enschede woonde had ik een acupuncturist een paar straten verderop. Altijd als ik daar weg ging verdwaalde ik en kwam ik zomaar aan de andere kant van Enschede uit en zag gewoon niet de logica hoe ik dan terug moest rijden. Dat heet ook wel Atopografisme. 

Hier gaat het beter, dat wel, gezien hier minder straten zijn. 

Al zit ik regelmatig met klamme handjes in de auto met achter mij een volgauto met daarin klanten die opzoek zijn naar hun droomhuis. Tot op heden ben ik nog maar één keer verkeerd gereden maar dat huis staat ook echt ergens in de bosjes dus dat kan iedereen overkomen, toch?

Ik moest laatst voor mijn werk weer een rot eind rijden, het had enorm geijzeld die nacht en eigenlijk was het gewoon te gevaarlijk. Eigenwijs dat ik kan zijn stapte ik toch in de auto met hondlief en spruitlief. Op weg naar opa en oma om de kinders daar te laten. Ik kwam op de weg tussen de bossen die leidt naar het dorpje waar mijn ouders wonen. De weg zag er prima uit maar deze schijn bedroog. Het gehele wegdek was volledig verijsd, uiteraard was er niet gestrooid en ik reed stapvoets verder. Eenmaal in het dorp moet ik standaard een hele steile helling af om bij m'n ouders te komen, ik besloot verstandig te wezen en door te rijden. Plots raakte ik compleet de controle over de auto kwijt en vloog hij (en zelfs stapvoets gaat dat hard) alle kanten op. Ik keek om en zag mijn spruitje lachend naar mij kijken met haar fonteintje op haar hoofd. De hond was zenuwachtig aan het hijgen gezien de blaas op standje vijf stond voor vrouwtje de koukleum en zijn kwijldruppels spatten op mijn versnellingspook. Ik bedacht me wat hier nou eigenlijk het nut van was en besloot de auto aan de kant te laten glibberen. Eenmaal tot stilstand gekomen belde ik m'n ouders, ik was op hak schoenen met een gladde zool en had al jaren niet geschaatst en zeker niet met een baby en hond aan de arm. Dus leek het mij verstandiger als mijn vader met de super off the road high tech kinderwagen mij, spruitje en hondlief op zou komen halen.

Het was voor hem gelukkig maar tien minuutjes lopen, aan de telefoon hangend keek ik in mijn achteruit kijk spiegel en zag een man languit op straat liggen, bewegingsloos. Shit.

'Ik moet hangen er ligt iemand op straat, dadelijk is hij dood' met grote positiviteit hing ik op en liet ik mijn moeder sprakeloos achter aan de andere kant van de lijn. Ik wilde uitstappen en gleed direct uit. Gelukkig ben ik een stijve hark waardoor ik redelijk recht bleef staan en niet echt viel.

Ik glibberde richting de man, die inmiddels met zijn hoofd heen en weer aan het schuiven was. Hij had een wollen trui aan en een knalrode neus. ik denk dat hij zeker zeventig was. 'Monsieur?', met een lege blik staarde de man mij terug aan. 'Gaat het? U moet aan de kant, als er een auto aankomt zit u eronder, kom ik help u'. De man dacht het zelf te kunnen en wiebelde als een dolfijn op het droge naar links en rechts zonder ook maar een centimeter verder te komen. Nu ik erover nadenk zag het er eigenlijk heel lachwekkend uit maar op dat moment zag ik alleen maar voor me hoe iemand over hem heen zou rijden, op de rem zou trappen en vervolgens door zou vliegen naar mijn kostbaarste bezit wat lief in de auto lag te slapen. 'Rollen, u moet rollen naar de kant waar de steentjes liggen daar hebt u meer grip'. Hij probeerde eigenwijs te gaan staan en kletterde net zo hard weer op de straat. Ik pakte zijn hand en besloot hem aan de kant in de steentjes te trekken. Ik pakte zijn pet die verderop in de graskant lag en gaf het aan hem. Hij bedankte me. 'Gaat het wel?' zei ik bezorgd tegen hem. 'Ja hoor, ik wilde gewoon oversteken en voor ik het wist lag ik languit, wil je koffie? Wat doe jij hier eigenlijk?'. 'Ik ben gestrand met de auto, durfde niet meer verder, ik heb een baby in de auto en ik vind het te gevaarlijk nog verder te rijden, maar geen zorgen hoor mijn vader komt zo. U moet vooral naar binnen gaan en even gaan liggen en als het niet gaat moet u de dokter bellen'. 'Ok dat doe ik' zei de man vastberaden en liep door zijn tuinhekje naar binnen. Toen pas zag ik wie het was. De man met de tig katten. Ik weet niet hoeveel hij er heeft maar het zijn er veel. Hij kwam wat typisch over maar dat zal de schrik wel zijn geweest dacht ik.

Ik belde mijn klant op om hem te vertellen dat het te gevaarlijk was om te komen toen ik plots een man met een rode jas aan zag komen lopen. Hij wilde oversteken en voelde met zijn voet 'oh valt mee' zei die en viel bijna. 'Hallo wat doet u hier kan ik ergens mee helpen' Verrek dacht ik, die man heb ik toch zojuist van de straat geplukt? 'Meneer ik sta te wachten op mijn vader die komt mij zo halen'. Ik kreeg er een raar gevoel bij en wist niet goed wat ik ermee moest. Kan geheugenverlies zo snel optreden of is hij gewoon echt zo'n gek kattenmeneertje? Ik speelde maar even mee in de hoop dat mijn vader zo zou komen. 'Ik heb het idee dat ik een gat in mijn geheugen heb, wilt u koffie?' vroeg de man. 'Meneer,u kunt beter naar binnen gaan en daar blijven het is te gevaarlijk op de weg' zei ik streng tegen hem. 'Ok ik denk dat ik dat maar doe ja' weer ging hij met zwaaiende benen over de weg en hij verdween weer achter zijn hek de tuin in.

Daar kwam mijn vader. Incluis mijn super off the road high tech kinderwagen en laarzen met spikes onder zooltjes.
Ik pakte spruit uit de auto en zette haar in de kinderwagen, Jamie (de hond) zijn nagels fungeerden als spikes en liep moeiteloos over het spekgladde ijs.
Ik deed de warme laarzen aan, gooide mijn nep lederen hakschoenen onderin de kinderwagen en deed de onderzooltjes om. Plots kwam daar weer de man aan.
'Is het glad' hoorde ik hem tegen zichzelf zeggen en hij zette een voet op het ijs. 'Oh valt mee' zei die en hij zwabberde alle kanten op over het ijs onze kant op. Mijn vader wilde hem al te hulp schieten, maar het ging goed. Ideaal is het dan dat ik in het Nederlands tegen mijn vader kon zeggen dat ik deze man zojuist al twee keer had gezien en dat hij een beetje in de war of gewoon mesjokke was.

'Hallo wat doen jullie hier kan ik ergens mee helpen' vroeg de man.
'Meneer ik heb u van de straat geplukt, weet u dat niet meer?' zei ik ietwat argwanend.
'Ach, ja nu komt het weer boven, ik heb het idee dat ik een stuk mis wat is er gebeurd dan?' vroeg hij nieuwsgierig.
Ik vertelde hem wat er gebeurd was. Mijn vader praatte nog even met hem en  vervolgens zeiden we dat we maar eens naar huis gingen omdat anders de kleine het koud zou krijgen.
Hij schoof over het ijs heen terug naar zijn huis met al zijn katten.

"Volgens mij is hij gewoon krankjorum".
"Nou het is anders een hartstikke aardige man hoor, ik zie hem regelmatig lopen en maak wel eens een praatje met hem" zei mijn vader.
"Ja nou je hoeft toch niet honderd procent te zijn om aardig te zijn?"
We zouden er niet uitkomen.

Eenmaal bij mijn ouders thuis warmde ik me op bij de houtkachel en bedacht me ineens, wat nou als die man weer elke keer naar buiten zou gaan, de oversteek waagde en na een enorme val inmiddels vastgevroren zat aan de weg en al drie auto's over hem heen waren gereden? Zouden die katten er dan aan gaan knabbelen?

Ik heb déjà vu's, voorgevoelens, atopografisme maar wat ik nog het meest heb is doemscenario's schetsen.

Nieuw jaar

Dat is alweer even geleden!

Inmiddels geen bijen meer, we hadden kort daarna ook nog een frélonnen nest (horenaars) maar die zijn ook al lang en breed vergast, geveegd en in de prullenbak gedumpt. Niet zeggen die arme beestjes, ze zijn namelijk een ernstige bedreiging voor bijtjes!

Dit jaar hoop ik wat vaker actief te kunnen zijn op mijn blog.

Ik ben druk met m'n werk als makelaar en ben bezig een eigen site op te richten om mensen die niet goed de taal beheersen te helpen met allerlei zaken. De reclame volgt tzt wel.

Verder heb ik columns geschreven voor de Bourgondische Zaken en ben geïnterviewd. Binnenkort volgen alle scans!

Spruit is al een jaar, ze loopt nog niet maar ze doet al wat pogingen.

We hebben besloten, na een jaar uitstel, dit jaar toch echt in het huwelijksbootje te stappen!

De datum is bekend en nu moet alles geregeld worden. Er is al het één en ander geregeld en daar ga ik binnenkort meer over schrijven. Ik kan je vertellen dat het me nu al genoeg schrijfstof geeft.

Kortom het wordt een druk jaar! 

Tot (heel) snel.

Burgemimker

Wat is altijd het fijnste van terugkomen van vakantie?

Je dieren weer zien die je hartelijk verwelkomen gezien ze blij zijn weer iemand te zien die niet alleen maar snel brokjes in de bakjes gooit, je fijne opgeruimde huis, je bedje die staat te wachten op je (want je eigen bed slaapt toch het lekkerst!), je eigen wc die schreeuwt om een Donald Duck of Sudoku moment en niet te vergeten je eigen overheerlijke bank waar je zo graag op relaxt.

Ja vakantie is heerlijk maar thuiskomen is soms nog heerlijker! 

We waren langs m'n ouders gereden, om daar het één en ander over te pakken en toen door naar ons eigen huis. Ons eigen, net verbouwde, huis waar je soms de overheerlijke chemische verflucht nog ruikt als je binnenkomt.

Eenmaal in de tuin werden we inderdaad hartelijk ontvangen door onze 6 katten. En al gauw werd dat gevolgd door een enorme haarexplosie door het hele huis. Een paar kotsplekken op bank, tapijt en laminaat vloer kon er ook nog wel bij. Degene die op de beesten 'paste' is allergisch voor de stofzuiger, nu ervoer ik daar de gevolgen eens van.

Ik liep met spruit in de arm en legde haar in de box om de spuitbus schoonmaakmiddel te pakken en de keukenrol. Met 6 katten heb je daar een flinke voorraad van nodig. Ik begon al zuchtend en steunend schoon te maken terwijl mijn Fransoos druk de auto aan het uitpakken was.

Nadat het een beetje gefatsoeneerd was deden we de deur van de gang open om naar boven te gaan, we hoorden rare geluiden ons tegemoet komen toen we de trap opliepen. Boven bleek er nog een onaangename verassing op ons te wachten, honderden bijen lagen met de beentjes in de lucht op de bovenverdieping. Tientallen anderen waren nog aan het rondzwerven. 

Ik in paniek. Ik hou niet van steekbeesten. Of ze nou honing maken of niet. 

Zeker na het zien van de babykamer wilde ik zo snel mogelijk weg. Bijen in haar bedje, bijen op haar kleertjes, bijen op haar knuffelbeest. Nee hier zouden wij niet gaan slapen. 

We gingen buiten kijken en er zwermden duizenden bijen om het dak. Direct een nummer gezocht voor een verdelger. Uiteindelijk kwamen we bij een imker terecht gezien bijen beschermd zijn. Hij zou de volgende dag pas kunnen, dus we pakten weer onze spullen en vertrokken richting mijn ouders. Die hebben een iniminie huisje naast hun huis welke gebruikt wordt voor logees. Dus daar konden we mooi bivakkeren. Tot overmaat van ramp belandde mijn Fransoos die nacht op de eerste hulp en de volgende ochtend is hij met spoed geopereerd. Best knap dat ik dat in één zin zo neerzet, normaal zou ik daar een uitgebreide blog over schrijven maar dat doe ik alleen als het over mezelf gaat (oké nou lieg ik maar goed).

De volgende dag kwam de imker hij bleek ook nog de burgemeester te zijn van aan nabijgelegen dorp. Hij oefende dit vak er sinds kort naast uit. Een man van in de dertig, iets té enthousiast over bijen (alsof hij met een hoofd vol jeugdpuisten naar een eerste afspraakje ging zo enthousiast). Maar erg aardig en zeer behulpzaam. Hij kon aan het gedrag van de bijen zien dat er naar alle waarschijnlijkheid geen nest in het huis zou zitten. Het zouden zwerf wees bijen zijn. Dan is de Koningin dood en zwerven ze rond. Eigenlijk best zielig.. maar ik heb het niet zo met zwervers en al helemaal niet als ze m'n huis kraken. 

Hij kon ons ook vertellen dat het om Italiaanse bijtjes ging dat zijn de allerliefste.

Leuk maar ik hoef ze niet te aaien. Hij dacht zelf dat het nog maximaal 24 uur zou duren en dat ze dan door zouden hebben dat de Koningin er niet zou zitten en weg zouden gaan.

Ik sliep dus weer bij m'n ouders met spruit maar m'n Fransoos sliep liever thuis na de operatie om rustig aan te doen. De zolder hadden we afgeplakt met tape gezien ze vanuit daar in huis kwamen. Gevaarlijk was het dus niet echt meer maar met een baby wil je geen risico's nemen of lopen.

De volgende dag waren de bijen nog altijd niet weg en besloot de burgemimker weer langs te komen. Hij brak de gevel los om te kijken of daaronder toch misschien het nest zat. Hij vond wat oude verdroogde wespen nesten maar verder niks. Hij besloot een lokdoos op te hangen. Daar zitten feromonen in (het Axe effect voor bijen)  die ervoor zorgen dat de bijtjes daar ingaan en gaan installeren. Hij dacht nu dat er misschien een oude koningin in ons huis was gaan zitten en dat daarom de bijen hysterisch in de rondte vlogen gezien de Koningin overal geur achterlaat. Die oude wijven zijn ook niet vooruit te branden en maar stinken!

Hij hoopte dat zij dan ook misschien in de lokdoos zou gaan.

De lokdoos

Er ging weer een nacht voorbij en we hielden de burgemimker op de hoogte via sms.

De volgende dag waren er aanzienlijk minder bijtjes in huis maar ze waren er nog wel. Ik was overdag gewoon thuis gezien we er beneden nauwelijks last van hadden. Mijn Fransoos ging even naar buiten om te kijken naar het dak. Opeens kwam hij naar binnen gesneld. 'Dit ga je niet geloven, ik heb het nest gevonden! Het is gigantisch!' vertelde hij opgewonden.

Ik deed spruit in de box en ging mee naar buiten daar ontdekte we een enorme zwarte bal diep in de bosjes aan de overkant van het straatje. Mijn Fransoos had het ontdekt door het enorme gezoem.

Het nest

Hij belde de burgemimker die middenin een vergadering zat. 

Die liet alles vallen en was zo enthousiast als een kind voor de avond van sinterklaas.

Hij kwam meteen en gaf nog een tip.

'Je moet buiten gaan staan met een pan en een vork, tik op de pan dat zorgt ervoor dat ze bij het nest blijven'. Het was namelijk al een paar dagen onstuimig weer en waarschijnlijk zat er daarom ook een gedeelte in ons huis om te schuilen.

M'n Fransoos liep naar buiten en begon een josti band tafereel. Ik lag helemaal dubbel binnen en spruit had alleen aandacht voor haar plastic vlinder die ze in haar oog probeerde te stoppen.

De burgemimker kwam met een hoge snelheid aangereden en trok in alle snelheid zijn tenue aan. 'Wauw wauw wauw' riep hij en hij maakte nog net geen vreugdedans pasjes.

Hij haalde al rokend de lokdoos naar beneden en ging daarna naar het nest in de bosjes. Deze hakte hij eruit en deed hem in een piepschuimen doos. 1,5 kilo woog het nest goed voor rond de 25.000 bijtjes. Ik was helemaal blij met het idee dat we zowaar hadden geholpen de bij in leven te houden. Maar helaas schijnen veel volkeren ziek te zijn en daarna dood te gaan en soms zelfs andere volkeren van imkers aan te steken. Vandaar dat je niet meer vaak imkers ziet die bijen telen én ook dit soort nesten weghalen. Zonde.

Hij propte alles in de kofferbak van zijn spierwitte Peugeot 407 sedan en ging huiswaarts. Ik vond het maar riskant met een net zo enthousiaste hond in de auto en een piepschuimen doos met gammele deksel zo achterin. 

Hij vroeg vrije gift en we gaven hem een mooi bedrag immers is het voor hem niet echt een BIJverdienste, dankbaar reed hij weg.

We pakten de pan en vork en liepen naar binnen. Ik ging snel boven stofzuigen en dweilen. Die nacht hebben we weer heerlijk met z'n allen thuis geslapen, er was geen bijtje meer naar binnen gekropen.

Dit hele tafereel was eigenlijk behoorlijk leerzaam en best BIJzonder!

De instrumenten

Daar zit een luchtje aan

Voor de gekte van het hoogseizoen voor ons allen zijn we er met z'n zessen even tussenuit geknepen.
Samen met m'n ouders, m'n Fransoos, spruitje en hond Jamie hadden we een huisje gehuurd in de Haute-Savoie. Prachtig gebied en niet te ver weg van hier. Al duurde de reis wel een stuk langer met een 5,5 maanden oude baby.
Of ze zat weer ingestort in de maxi cosy of ze kreeg een hysterische huilbui of ik had een schorre keel en m'n Fransoos een halve oorontsteking van mijn kinderliedjes gezang. Kortom redelijk vaak stoppen en even strekken.

Een houten chalet met schitterend uitzicht over de gigantische bergen en een kabbelende blauwe rivier. Wel heel anders dan het glooiende van de Morvan, ik voel me altijd heel nietig bij al dat groots.
We hadden bedacht meerdere dingen te doen die vakantie.

We hebben de grootste waterval bezocht en ernaast gegeten in een aftands restaurant, uiteraard gerund door Fransen (bedoel ik niets mee hoor), waar het hout van het chalet schreeuwde om een flinke lik lak en waar een dikke lompe serveerster (zo één die waggelt en op haar mobiel kijkt als je nog wat drinken wilt bestellen om zich zo onzichtbaar te maken) de grootste moeite had om ons te begroeten.
Na het matige eten gingen we daar een flinke wandeling maken. Ik heb wat onsjes van mijn zwangerschapskilo's daar achtergelaten.

Ook bezochten we het meer van Annecy. Grote favoriet van mijn Fransoos; ik had dus hoge verwachtingen. Ik kende het meer van Genève wel, dat vond ik niet zo wat.
En ook hier was ik teleurgesteld. Mijn moeder, Fransoos en Jamie liepen vrolijk over de stoep en ik met spruit en vader liepen te chagrijnen en kwamen tot de uiterst irritante conclusie dat we het Lac des Settons mooier vonden. Daar zijn namelijk geen politieagenten die achter kinderen aanrennen die net wat hebben gejat, lallende dronken zwervers die allerlei gure taal uitblaten en geen subway waar je teveel betaald voor je broodje. Nee daar is gewoon geen hond. Lekker rustig. Ja, we waren in een op en top Nederlandse klaagmodus. Gezellig hoor.
Nadat we die rot stad eindelijk eens een keer uit waren gingen we thuis lekker fonduen.

Op de laatste dag hadden we besloten te gaan paragliden, je weet wel, je rent van een berg af en zweeft dan door de lucht onder zo'n matras. Het leek ons een ontzettend goed idee. Mijn vader en ik hebben beide hoogtevrees.

Eenmaal bij het paraglide centrum begon ik zenuwachtig te worden.
We werden meegenomen in een busje de berg op; onderweg legden ze van alles uit en ik vertaalde sommige dingen voor mijn vader. Één ding liet ik bewust achterwege gezien we ook daarin hetzelfde probleem hebben en ik niet wilde dat hij zich er net zo druk om maakte als ik 'als je last van zeeziekte hebt kan ook dat je nu overkomen, geef het op tijd aan als je je niet goed voelt dan gaan we rustiger naar beneden'.
Op de top van de berg keken we uit over het meer van Annecy. Zo vond ik het wel schitterend. Ik kreeg mijn harnas aan van mijn wat stugge patser begeleider. 'Gadver het stinkt naar kots' floepte ik eruit. 'O nee hè, sorry heb ik niet goed schoongemaakt dan' lekker dan heb ik weer. Hij maakte zich aan mij vast en we renden van de berg af en hop in het luchtledige. M'n hart klopte als een bezetene maar wat was het mooi. Na even vliegen voelde ik mijn maag minder blij worden. Ik gaf het aan en zo daalden we rustig naar beneden. Ik zag mijn vader ook op dezelfde hoogte hij keek blij en stak zijn duim op. Een paar minuten later zag ik hem weer maar nu keek hij wat minder blij. Hij bleek met uiterste precisie zijn kalkoen ovenschotel met Parmezaanse kaas eruit gekotst te hebben naast zijn linkerschoen. En dat drie keer onderweg! Ik vraag me wel af waar dat landt. Lig je daar op je luchtbed lekker te dobberen in het Lac D'Annecy; krijg je zo een stuk zuur ruikende kalkoen met Parmezaanse gerapkotste kaas op je onbedekte rug. Wat een schijtmeeuwen zitten daar toch zal je denken. Nou die meeuw hing mooi beroerd boven je te hangen en te kotsen.

Eenmaal op de grond wachtte spruitje en m'n moeder op ons.
Mijn Fransoos kwam als laatste op de grond die heeft geen last van dat soort dingen.
Ik was blij maar doe dit dus nooit meer. Als ik had geweten dat ik er zo misselijk van kon worden was ik ook nooit gegaan.

We kochten de foto's als aandenken (helaas was er geen moment suprême opname van m'n vader) en gingen naar het chalet.
De hele weg was mijn vader beroerd.

De volgende dag gingen we naar huis maar wat we daar aan zouden treffen...

Wordt vervolgd.

Doolbos

'Ik ga even een stukje rijden'

Hij pakte zijn zwart met rode crosshelm, zette zijn stofbril op, deed zijn veiligheidsbroek in dezelfde bijpassende kleuren aan en een dik leren jack. Er stond een koud windje, dus deed hij ook zijn lederen handschoenen aan.
Hij had van zijn dochter een camera gekregen die hij op zijn quad kon schroeven.
'Leuk pap, kun je onderweg filmen wat je allemaal meemaakt'. Hij was ook nog eens waterdicht, dus tegen het spatten van de plassen kon die wel. Er zat een flinke geheugenkaart in voor uren filmplezier.

Zijn vrouw gaf hem een vluchtige kus en zei hem, zoals gewoonlijk, niet voor gek en onwies te rijden en op tijd thuis te komen voor het eten.

Hij was van plan een korte route te rijden richting een uitzichtpunt waar die eerder een keer was geweest. Hij startte zijn mat zwarte quad en reed het erf af van zijn fermette in de Morvan.
Hij reed door de oneindige naaldbossen, die op sommige stukken open zijn door boskap en waar andere bomen groeien en op andere stukken donker, vochtig en verstikkend zijn. Hij genoot van zijn tocht, bood tegenwicht bij de oneffen paden en grote stenen die uit de grond staken. Reed met volle vaart door de plassen, zijn hele tenue onder de modder. Hij schreeuwde het uit van plezier, door zijn dikke helm klonk het als dof gezoem voor de buitenwereld. Een buitenwereld die na een paar kilometer alleen nog maar bestond uit het dierenrijk.
Hij reed een aantal kilometer en kwam op een splitsing. 'Rechtsaf' zei hij tegen zichzelf.
Het zware stuur bewoog hij naar rechts en gaf gas aan de knop op het stuur. Het stuk werd wat heftiger en zwaarder en hij besloot hem naar de 4 wheel drive te zetten.
In de afdaling zag hij een grote tak net wat te laat en deze klapte recht op zijn helm. Hij werd uit zijn balans gebracht en reed tegen een boom aan. Zijn spatbord was wat beschadigd en hij baalde enorm. In zichzelf gekeerd reed hij verder. Na een uur had hij nog altijd niet het uitzichtpunt gevonden. Vreemd, hij kon zich niet herinneren dat het zo ver weg was.
Hij besloot nog een stuk verder te rijden want hij dacht een stapel hout langs de kant te herkennen.
Er gingen wat kilometers voorbij. Toen hij in een stuk open bos terecht kwam viel het hem op dat het al begon te schemeren. Hij veegde de modder van zijn dashboard af en zag dat het inmiddels al bijna etenstijd was. Shit. Hij besloot maar terug te gaan, hij wilde immers niet aan de stok krijgen met zijn vrouw. Daar had hij namelijk slechte ervaring mee, zoals elke man.

Hij reed een aardig eind maar alle wegen leken op elkaar. Hij deed het licht aan op zijn quad en besloot in snelheid toe te nemen. Toen etenstijd al een half uur verstreken was begon hij wat zenuwachtig te worden. Waar was hij. Nog groene bremstruiken, naaldbomen, zandpaden... alles leek op elkaar.
Het zal toch niet waar zijn. Was hij nou daadwerkelijk verdwaald? Zo groot zijn die bossen toch niet als je ze van een afstandje bekijkt. Hij kwam ook geen mens tegen.

'Waar blijft hij nou, hij is al een uur te laat, godsamme het is ook altijd hetzelfde en zoals gewoonlijk heeft hij z'n telefoon weer eens niet meegenomen' zei z'n vrouw op kwaadaardige toon tegen haar dochter die bij haar was om mee te eten.
'Ach mam. Je kent hem toch? Dan heeft hij weer wat gezien, hij komt zo vast wel; geef hem er dan maar flink van langs'.

Het benzinelampje begon te branden. Ook dat nog. Hij reed snel door en op een gegeven moment kwam hij weer uit bij dezelfde stapel hout als waar hij twee uur geleden ook langs was gereden. Hij besloot een ander pad in te gaan in de veronderstelling dat dat logischerwijs de goede richting naar huis was. Helaas bleek zijn richtingsgevoel niet helemaal juist te zijn.

Twintig minuten later viel de quad uit. Benzine op. Gigantische kramp in de benen. Hij besloot in het licht van de quad op het pad even uit te rusten.
Zijn gedachten dwaalden rond. Had ik nou toch maar een GPS apparaat gekocht en m'n mobiel meegenomen en water! 
Hij zat onder de modder en begon het koud te krijgen. Toen begon het te regenen.

De uren tikten voorbij.

Elf uur 's avonds. 'Er klopt iets niet, hij is vast verdwaald. Ik durf niet alleen het bos in ga je mee?' zei ze wanhopig tegen haar dochter. Beiden namen ze een fles water mee, hun mobieltjes en twee zaklantaarns. Ze liepen angstig door het bos, takken knisperden onder hun voeten die over het donkere bospad lagen.
Ze schreeuwden, maar alleen de bergen antwoordden met hun eigen echo.
Een uil krijste en ze durfden niet verder. 'Dadelijk verdwalen wij ook nog misschien is pap alweer thuis' probeerde ze haar moeder gerust te stellen.
Ze liepen dezelfde weg terug en kwamen op de oprit, ze snelden naar het afdak maar er stond geen quad onder. Beiden omhelsden ze elkaar en spraken hun zorgen uit. Ze besloten de gendarmerie te bellen maar zij konden nog niets doen gezien hij nog niet lang genoeg vermist was.

Het was najaar en in de nacht kon het nog stevig vriezen.
Hij liep in de koplampen van zijn quad en besloot uit een nabijgelegen plas met modder water te drinken. Hij schreeuwde om hulp zo hard hij kon, maar antwoord bleef uit. De zwarte nacht omringde hem en hij voelde zich klein. Geluiden die hij nog nooit eerder had gehoord overvielen hem. Een man die nooit bang was zat als een klein jongetje ineengedoken te bibberen van de kou.


Drie dagen later.


Er werd op de deur geklopt en één van de vrijwilligers bij de gendarmerie die hielp tijdens zoekacties had een stuk stof vast. Zwart met rood. Ze sloeg haar handen tegen haar mond en tranen rolden over haar wangen. Haar dochter was al die dagen bij haar gebleven terwijl haar vader vermist werd.
Ze bevestigde dat dit inderdaad wel sterk leek op een stuk van de broek van haar vader.
Er kwam een agent aan, hij had een tas bij zich met daarin de schoenen, een kapotgescheurde leren jack met bloed en een shirt. Ook de quad hadden ze gevonden en deze moest worden bekeken door de dochter en vrouw. Zij bevestigden dat dit inderdaad de quad was. 'En waar is mijn man? Hebt u hem gevonden?'. Ze sloegen allen hun ogen neer. 'Hoe kan dat nou wel zowat al zijn kleding én zijn quad en niet mijn man dat is toch onmogelijk?'. 'Mevrouw, de zoekactie gaat verder maar gezien er bloed aan de kleding zit moet u rekening houden met het ergste, mocht hij zijn kleren uit hebben getrokken kan het zijn dat hij is onderkoeld, u weet dat het nog altijd flilnk vriest in de nacht'. 'Hadden jullie problemen..' begon een andere agent. 'Pardon?! Wilt u zeggen dat mijn man doet alsof hij verdwenen is om van mij af te zijn? Opgedonderd! Allemaal! Laat me met rust!' gilde de vrouw in hysterische toestand.

De dochter zei tegen haar moeder dat ze rustig even moest gaan zitten en liep richting de agenten. 'Sorry ik snap dat jullie alles uit willen sluiten maar geloof me, mijn vader zou nooit zomaar de benen nemen en al helemaal niet op deze manier, doe er alsjullieblieft alles aan om mijn vader terug te vinden, is het niet levend dan wel...' dat laatste woord kon ze niet uit haar keel krijgen. De agenten knikten en liepen weg, ze hadden de tas met gevonden voorwerpen meegenomen voor onderzoek.

Er gingen drie weken voorbij. Hij werd nooit gevonden. Net als zijn helm en stofbril die waren spoorloos verdwenen. De zoekacties werden gestaakt, er was geen hoop meer.
Ze kregen de overige spullen terug net als de quad. De uitslag van het onderzoek was dat er dieren aan de kleren hadden gegeten, wat voor dieren werd niet vermeld. Maar voor hun klonk het logisch, ratten, muizen en andere beesten vreten nou eenmaal aan dingen.

Een paar dagen later besloten ze te gaan wandelen in het bos met de hond. Het was al weken vreselijk weer geweest. Na een uur lopen vond de hond iets. Hij begon luid te blaffen en ze gingen kijken wat er scheelde. Daar lag de camera in een plas met water en modder. De dochter herkende hem meteen gezien zij hem zelf voor de vader had gekocht. Ze keken elkaar aan en kregen beide een koude rilling.
Zonder iets te zeggen snelden ze naar huis om te kijken of er wat op stond.
De hele rit maakten ze mee.
Ze hoorden het doffe gelach, het even wat extra gas geven in de plassen en zagen de modderspetters langs het beeld vliegen. Ze zagen hem tegen de boom aanrijden en zijn balende lichaamstaal toen zijn spatbord beschadigd was. Ze zagen hem verder en verder rijden. Ze voelden op een gegeven moment zijn paniek terwijl dit niet hoor of zichtbaar was. Ze hoorden de motoruitvallen. Ze zagen hem doelloos rondlopen, hem roepen, hem zien drinken uit de plas, hem ineengedoken zitten in de regen.
Ze zagen al het beeldmateriaal.

Zwart.

'Waarom wordt het beeld zwart en horen we pappa huilen?'.
'De accu zal wel leeg zijn van de quad dat het licht het niet meer doet'.

Ze spoelden het beeld door.
Toen de zon weer opkwam zagen ze zijn jas liggen in beeld en zijn schoenen.
Verder niets.

Een paar uur beeld verder zagen ze wat wilde zwijnen op de plek komen die een stuk broek sleepten.

Ze keken elkaar aan en hun grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Hun man en vader zou nooit meer teruggevonden worden.

De geheugenkaart was vol en het beeld werd zwart.

Stank voor bank

We waren al een tijdje aan het snuffelen op de woningmarkt.

Terwijl ik zwanger was hadden we een huis op het oog dat we graag wilden hebben. We hadden een bod uitgebracht en deze werd tot onze grote verbazing vrijwel meteen geaccepteerd. We waren door het dolle. Plots bleek dat er een makelaar met een andere klant op zat en gezien die weer vrienden waren van de familie lieten ze hen voor. Dit was allemaal op een hele vervelende manier gegaan waardoor ik zo in de stress was geschoten dat ik hoogstwaarschijnlijk daardoor destijds een bloeding kreeg en in het ziekenhuis terecht kwam. Gelukkig is dat allemaal goedgekomen (zie twee posts geleden) maar ik was er even helemaal klaar mee. Overigens is uiteindelijk ook die koop niet doorgegaan maar dat terzijde. 

Gezien we op internet bleven gluren en we vaak met de auto erop uitgaan kwamen we weer iets tegen. Tijdens mijn zwangerschap had ik nogal last van mijn maag; en dus had ik ook nadat we dit huis hadden gezien de hele boel ondergekotst. Dat was vast een goed teken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in het begin niet zo enthousiast was. Het was een huis werkelijk heel mooi gelegen, prachtig uitzicht, mooi weiland voor de pony’s naast het huis maar het was zwaar gedateerd. Overal lag een vinyl vloer, de badkamer was rozig met zelfs dikke vinyl op de muren! Er waren slechts twee kleine slaapkamertjes en op de zolder was een slaapkamer in elkaar geflanst waar de muizen gemakkelijk in konden. Dat deden ze ook want het rook er niet bepaald naar roosjes. Alle glaswol isolatie was dusdanig doordrenkt met pis dat het naar beneden was gezakt.

Mijn Fransoos was direct enthousiast.  

Ik dus wat minder maar achteraf kwam dat denk ik meer omdat ik tonnetje rond was en nergens zin in had.

Na niet lang nadenken en nogmaals het huis hebben bezocht hadden we een bod uitgebracht. Na een paar keer heen en weer bellen werd het geaccepteerd.

In Januari zou de overdracht zijn.

We hebben enorm gedonder gehad met onze bank gezien ze een overjarige medewerkster voor het eerst een hypotheek lieten regelen. Na tientallen keren voor niets bij de bank te zijn geweest, na tientallen formulieren te hebben getekend en na telkens weer terug moeten omdat wij (?) dingen waren vergeten te tekenen had ik mijn uitgerekende datum bereikt en was ik het volledig zat. Al waggelend stoof ik de bank binnen. Ik heb nogal duidelijk laten merken dat ik er helemaal klaar mee was en dat ze een incompetente schijtmedewerkster was en dat we net zo lang zouden wachten op antwoorden, zelfs al zou ik het kind ter plekke op de pinautomaat krijgen. Even later zaten m’n Fransoos en ik bij de directrice in het bureau. Door mijn uitspraak had de hele bank op z’n kop gestaan. Grote grutjes schijtmedewerkster wat een scheldwoord is het ook. Ze nam haar in bescherming (tuurlijk) en verzon allemaal smoezen. Maar uiteindelijk zou het allemaal geregeld worden. Dit was overigens de twintigste keer dat we dat hadden gehoord.

Ik was koud bevallen of we werden gebeld dat wij weer iets niet hadden uitgeprint uit het systeem van de bank en wij het niet goed aan onszelf hadden uitgelegd dat we ook dat moesten tekenen.

Op dat moment lag ik nog met een infuus in m’n hand en kon ik nauwelijks lopen. Ze belde m’n Fransoos terwijl hij bij me in het ziekenhuis was. ‘Mag ik een foto van de kleine zien als je hier komt, wil wel eerst toestemming van de mamma’ zei de incompetente schijtmedewerkster. Vervolgens hield mijn Fransoos de telefoon mijn kant op en het enige wat ik heb gezegd was: ‘Ik heb liever dat je je bezig houdt met het eens fatsoenlijk regelen van onze hypotheek’. Het bleef stil aan de overkant.

Na heel wat ergernissen volgde eindelijk de papieren voor de notaris en kon er getekend worden. 

De eigenaar was er om te tekenen; een hele lieve oude man die op instorten stond met een pittige tante als vrouw. We zaten in het mufruikende stinkhok van de notaris en na ongeveer een uurtje waren we de trotse eigenaren van ons nieuwe huis. De oude eigenaren hadden zelfs nog luchtfoto's voor ons meegenomen. Echt heel lief.

Het eerste waar we opdracht toe hadden gegeven was het jezus kruis wat in de muur zat gemetseld boven eruit te laten slopen samen met een soort maria die ook muurvast zat. Dat soort dingen komen niet in mijn huis en al helemaal niet achter de toekomstige muur van m'n kinds kamer. Ik ben nogal (bij)gelovig en weet zeker dat dat soort dingen ongeluk aantrekken; zelf zou ik het er ook niet uit durven te slopen. Dan werd ik vast ineens getroffen door de bliksem, heus. 

Er volgde een grote verbouwing van de zolder en er werden drie prachtige kamers gerealiseerd. De trap werd omgeleid, verwarming omgelegd, betonnen vloer gestort, dakramen geplaatst, schoorstenen gerepareerd en verdroogde vleermuizen werden weggehaald. 

Ik hoop dat de oude eigenaren nog een keer komen kijken, die herkennen het niet meer. 

Beneden is alles mooi licht geverfd en er ligt een lichte laminaat vloer. Mijn Fransoos heeft zich uitgeleefd op de badkamer en de oude badkuip is bij de pony's in de wei beland als drinkbak. 

Ja, Arleuf, dat is het voor nu. Het zou hier altijd koud en mistig zijn volgens velen die wij spraken; het tegenovergestelde is waar. Het is hier vaak warmer dan richting Autun en ja er lag hier wel meer sneeuw maar o zo mooi. Weg uit de Saône-et-Loire en nu in de Nièvre. Maar dat boeide ons niet tijdens onze korte zoektocht. Het enige wat telde was de plek en een beetje het huis.

Nee, dat lieg ik. Het enige wat voor mij telde was dat we wat vonden omdat ik overal klaar mee was.

Belangrijke beslissingen ga ik voortaan maar nemen als ik zwanger ben, dan neem ik ze namelijk razendsnel! Dus mocht ik ooit tien spruitjes hebben rondlopen...

Uitzicht vanuit het raam