Waarheid als een koe

Zaterdag 8 september 2012 01:00 's nachts:
Starend naar het geknetter van de houtblokken in de buitenkachel van mijn ouders, kletsen over van alles en nog wat, hond bij mijn voeten... gewoon een gezellige zaterdagavond met mijn broer en schoonzus.
Praten over hoe het allemaal straks zal gaan in Frankrijk, wat we gaan missen en wat niet. Fantaseren over hoe alles er over een jaar voor ons allen gaat uitzien. We lachten en dachten na en bedachten de meest idiote toekomstbeelden.
Toen kwamen mijn ouders terug die ergens op visite waren geweest (wij moesten op hun hond passen) en die schoven nog eventjes gezellig aan.

Zaterdag 8 september 2012 01:45 's nachts:
Allemaal moe besloten wij naar huis te gaan. Dus zoals gewoonlijk; voerbak mee van de hond, boekjes mee, laptops mee, elkaar een gedagsknuffel geven en in het pikkedonker naar mijn peugeotje lopen. "Rij voorzichtig het is behoorlijk mistig op de weg" zei mijn moeder. We keken over de weilanden achter het huis en zagen een witte deken over de velden liggen. "Tuurlijk mam, dat weet je toch" zei ik en ik liep verder richting auto.
Jamie (de hond) los op de achterbank, ik zou rijden en mijn vriend zat naast me.
Lampen aan, verwarming aan en nietsvermoedend reed ik weg.
Door de bossen heen reed ik heel zachtjes, kon zowat niets zien door al die mist. Ik weet dat daar nogal veel reeën lopen dus hou daar altijd mijn voet bij de rem en rij niet harder dan 50. Nu was dat dus 30.
Uit het platteland draai je op een gegeven ogenblik de N18 op, de weg van Haaksbergen naar Enschede.
Je mag daar 80 en het was wel wat mistig maar opzich allemaal wel goed te zien. Gaspedaal werd wat verder ingetrapt en de teller ging omhoog naar de 80.
We waren al eventjes op weg toen er plots weer wat mist over de weg kwam.
In de mist zag ik een vlek, niet wetende wat het was remde ik toch ietwat af. We kwamen dichterbij en ineens, uit het niets, vloog de mist omhoog en zag ik iets enorms. Ik trapte direct keihard de rem in en mijn hart vloog in mijn keel. Het keek recht in mijn koplampen en stond dwars voor mijn auto. Toen ik uiteindelijk stilstond kon ik door de schrik niet bevatten wat er letterlijk 1 meter voor mijn auto stond. Toen het vervolgens langs mijn zijraam liep besefte ik dat het een koe was. Mijn vriend en ik keken elkaar aan en zeiden allebei: "o mijn god, het is gewoon een koe, dat beest moet zo snel mogelijk de weg af voordat er vreselijke dingen gebeuren". Mijn vriend belde 112, ik draaide de auto om en met getoeter dreef ik het dier de berm in. Inmiddels was er een auto achter ons die ook de gevarenlichten aan had en seinde naar tegemoetkomende auto's (op het moment zelf waren er gelukkig geen andere auto's op de weg). Wij de auto op de weg stil gezet en de gevarenlichten aan, de andere man kwam ook uit de auto en de koe stond inmiddels bij een wei te koekeloeren naar andere soortgenootjes maar was behoorlijk in de war. Aan zijn achterbenen had het dier verwondingen. Af en toe wilde die weglopen en dan dreven wij hem weer terug naar het hek van de weide.
Alle andere voorbijgangers reden door, sommige remden niet eens af. Zelfs een stel fietsers fietsten gewoon door. Onbegrijpelijk. Na 10 minuten kwam de politie. "Zijn er nog meer?" Ja natuurlijk kijk maar op de weg daar loopt een hele kudde... *zucht*. Hij scheen met zijn zaklamp op de koe waardoor die natuurlijk schrok en wegliep. Zij maakten uiteindelijk de wei open en ik dreef hem de wei in. Hadden wij natuurlijk ook zelf kunnen doen maar wie is er dan aansprakelijk als die andere koeien ook uitbreken? Daarom kon de politie dat maar beter doen. Zij gingen weer in hun auto, deden de zwaailichten uit en wenste ons een goede nacht. We hebben de andere man bedankt en ook hij tufte weer verder de weg op.

Zaterdag 8 september 2012 02:30 's nachts:
We zitten op het balkon met een sigaretje en een wijntje. En dan ineens komt pas het besef. Wat als ik net even te laat was met remmen, of als ik toch 1 glas wijn had genomen en mijn reactievermogen minder was geweest, of dat ik net even niet oplette wat zou er dan zijn gebeurd met ons?
We zouden de koe alle 4 zijn benen hebben gebroken, hij zou op de motorkap door de voorruit heen zijn gekomen, Jamie zou door de ruit zijn gevlogen en hartstikke dood zijn geweest. En wij, tsjah, zwaar gewond of misschien zouden we het ook niet meer na kunnen vertellen. Mijn auto is nou niet bepaald veilig. Het is een koekblik op wielen zonder airbag of wat dan ook.
Wat als je het overleeft, hoe kom je daaruit? Kun je dan nog naar Frankrijk als je niet meer beweeglijk bent en wil je dat dan nog wel?
Ja, wat als, een vraag die ik al jaren aan mezelf stel als het gaat om beslissingen nemen voor de toekomst.
Door wat als worden zo vaak dingen uitgesteld of komt het er helemaal niet meer van.
Door wat als wordt je onzeker, bang en neerslachtig.
Door wat als leef je niet in het hier en nu.
Door wat als komen dromen niet uit.
Maar wat, wat als je je eens een keer niet zou afvragen wat er zou kunnen gebeuren. Wat als je leeft met de dag en wel ziet wat de toekomst je brengt. Wat als je je gaat beseffen dat hoe hard je ook over dingen nadenkt dingen toch gaan zoals ze gaan en dat je daar niets aan kan veranderen.
Die koe heeft mij dat geleerd, het leven is te kort om je bezig te houden met vragen als "wat als"
Wat als we deze twee woorden niet meer als vraag aan onszelf stellen; dan wordt het leven toch een stuk plezieriger.

Afvallen doe je zo

Misschien leuk om te vertellen hoe we aan ons huurhuis zijn gekomen.
Ergens eind 2011 hadden we besloten rond welke datum we naar Frankrijk wilden verhuizen.
Oktober leek ons een goede maand, zowel wat betreft het eigen bedrijf van mijn vader (die moet immers ook alles even stil leggen) als het idee dat we dan in een vervelende maand terecht komen (lees: uitgestorven en koud).

We dachten dat het heel makkelijk zou zijn een huurhuis te vinden, niets bleek minder waar. Fransen verhuren niet graag door allerlei (in het voordeel van de huurder) regeltjes. Dat wisten we al dus probeerden we het via een site voor Nederlanders die in Frankrijk wonen/een tweede huis hebben. Ergens in maart had ik een advertentie geplaatst. Er volgden wat reacties. Omdat we toen eigenlijk het liefst buitenaf wilden wonen hebben we aardig wat afgewezen. We kwamen er op een gegeven moment achter dat er helemaal niet zoveel aanbod was. Dan was je fanatiek aan het mailen (1 hebben we er zelfs bezocht) en dan kreeg je aan het einde van de rit (letterlijk en figuurlijk) te horen dat ze in de zomervakantie toch ook zelf wel in hun huis wilden en dan moesten wij maar een paar weken ergens anders wonen. Dus hebben we wat tenten aangeschaft, een kooktoestel en een survivalboek, want natuurlijk werk je aan zoiets mee!
Afijn, al die mensen hebben nooit meer wat van ons vernomen.

De tuin

We hebben nog op een Franse marktplaats een advertentie gezet en een bemiddelingsbureau benaderd. Dat bemiddelingsbureau beweerde een hele lijst met huizen binnen twee weken te hebben. Maar ook voor hun bleek het net zo moeilijk. Uiteindelijk hebben we wel via dat bureau een huis gekregen, hetzelfde huis dat mij ook al had benaderd via de advertentie op de nederlanders-in-frankrijk site. Schijnbaar heeft het zo moeten zijn want dit is nu dus ook ons huis geworden. In Juni zijn mijn vriend en ik in Frankrijk geweest om 3 huizen te bekijken. "ons huis", een gigantisch gebouw met elektrische hekken, camerabewaking, half afgebouwde kamers en wietplanten in de tuin en een oude boerderij wat inmiddels al was gekraakt door spinnen en ander gespuis. Dus we waren na al die maanden heel blij dat HET huis erbij zat.


Het huis dat we nu hebben was een chambres d'hôtes (soort bed and breakfast) en dus ideaal om met twee families te wonen. Groot en AF. Mooie tuin. Maar helaas geen wei voor mijn 2 pony's.
Daar zijn mijn moeder en ik eind augustus nog voor terug gereden. Hebben een gesprek gehad met de burgemeester, die zei dat het heel moeilijk zou worden om wat te vinden, maar uiteindelijk toch met iets kwam toen we weer in Nederland waren (bedenk je eens hoe een Nederlandse burgemeester daarop zou reageren; ik ken de burgemeester hier in Nederland niet eens!). Een oude Duitse bekende nam mij ook nog mee, in zijn deux-chevaux, naar een boer die ik nauwelijks kon verstaan (was geen tand te bekennen) maar die heel aardig was maar me alleen tijdelijk kon helpen.

Thuis maar weer een advertentie gezet en als het goed is is ook dat nu allemaal geregeld (wederom bij Nederlanders) daarna kreeg ik dus dat bericht van de burgemeester, dus heb ik de eigenaar van die wei ook maar even netjes afgebeld.
Maar zo zie je maar wel hoe graag iedereen je uiteindelijk wil helpen. Ik heb zo ontzettend veel reacties gehad. Echt hartverwarmend.

En dan zit ik hier, in mijn flatje, waar ik al vier jaar woon en wat ik inmiddels al behoorlijk volgestouwd heb. En dan is het idee toch wel gek. Zo zit je hier en zo zitten we over 2 maanden in Frankrijk. Maar in die tussentijd, van dat idee wordt ik al gek... moet al die rotzooi in dozen proppen en 5 trappen naar beneden gesjouwd worden (opslag = kelder) man ik had al verzuurde armen, hartkloppingen en minstens 1000 calorieën verbrand na 4 doosjes naar beneden tillen. Dat beloofd nog wat.

Onze nieuwe buurpoes

Fransen zijn arrogant

Al jaren loop ik enthousiast te vertellen dat ik ooit weer naar Frankrijk wil. Toen kreeg ik al de vraag: waarom in godsnaam Frankrijk?? En nu het allemaal serieus wordt is dat niet veranderd.
Dan ga ik ter plekke allemaal dingen bedenken waarom het inderdaad nou juist Frankrijk moet zijn.
Iedere keer kom ik weer met andere dingen, tijd om ze maar eens even op te sommen.

Eerst even wat anders.
De meesten verklaren ons aardig voor gek. Zo zijn er vele meningen en vooroordelen over Frankrijk.

- Taal1:
Om maar meteen het meest irritante, althans dat vind ik, vooroordeel recht te zetten: Fransen zijn arrogant.
Ik word altijd kwaad als mensen dat zeggen.
Ik vraag me dan altijd af waarom iemand dat vind en ik krijg dan vaak te horen dat ze geen andere taal dan hun eigen taal willen spreken. Nou ik geef de Fransen groot gelijk. Ik irriteerde me altijd rot aan de de net-over-de-grens mensen die, toen ik nog in een ver ver verleden caissière was bij de Dirk, in het Duits begonnen te praten en verwachtte van mij dat ik in het vloeiend Duits hun wel even kon vertellen waarom wij geen briefjes van 100 aannamen en hoe ze het beste bij een bepaalde winkel in het dorp konden komen. Dan zat ik te stamelen en dan kreeg ik een verwaande blik, opgetrokken wenkbrauw en een huh? terug. En toch blijf je het doen!
Wij verwachtten van de Fransen dat ze Engels tegen ons spreken. Maar als ik naar het niveau kijk waarop ik Engels kreeg in Frankrijk toen ik in de tweede klas zat van de middelbare school, dan kan ik me goed voorstellen dat velen er moeite mee hebben. De lerares vroeg mij of ik haar wilde verbeteren als ze iets verkeerds zei en teksten moest ik voorlezen.
Mijn broer zat ooit een beetje te pielen met zijn pen waarop zijn (franse) lerares Engels zei: drop your pants!
Alle franse kinderen reageerden er niet eens op en mijn broer, tsjah, die heeft er maar geen gehoor aan gegeven gelukkig.
Mijn franse vriendinnen durfden geen Engels te praten, veel te bang om fouten te maken. En dat is met velen zo. Dus ik zie ze niet als arrogant. Ze zijn wel enthousiast, als je één woord Frans met iemand wisselt beginnen ze een hele conversatie en vinden ze dat je fantastisch Frans spreekt. Dus das 1: hun enthousiasme als je je best doet.

- Taal 2:
Frans vind ik één de mooiste taal die er is, het klinkt altijd lief zelfs ruzies vind ik lief klinken. Toch fijn als je daar gaat wonen dat ruzies altijd een liefdevol tintje zullen houden.

- Natuur:
Waar wij heen gaan, de Bourgogne - Morvan, is een klein paradijs. De lucht is schoner dan in Nederland, je hebt er enorme bossen, vele riviertjes en je kan uren wandelen zonder ook maar een mens tegen te komen. Het leuke vind ik dat je daar een willekeurig weggetje in kan slaan en dan is het altijd een verassing wat je aan zal treffen. De ene keer een prachtig uitzicht, de andere keer een ruïne, een château, of een verroeste, met klimop begroeide deux chevaux.

- Rust en Ruimte:
Daar ervaar ik complete rust. Geen gekrijs van het kind van de buren. Auto's in de verte. Of mee mogen genieten van de piratenmuziek van je buur. Althans als je buitenaf woont natuurlijk. Maar das een stuk makkelijker dan hier. Koop je hier een flat, heb je daar een leuk huisje à la campagne voor.

- Doucement:
Fransen doen alles rustig aan. Soms irritant met afspraken maar je weet daar gewoon dat het zo is. In Nederland kijken de meesten in hun agenda (zelfs voor familiebezoek) daar werkt dat toch net wat spontaner en impulsiever. Als je ergens komt aanwaaien, althans, is onze ervaring, ben je altijd welkom en blijf je plakken en kun je vaak nog mee eten ook. Het grootste verschil met Nederland zie ik altijd in de supermarkt en in winkels. Klein voorbeeldje; ik was laatst met mn moeder bij het kruidvat; staat er een oude taart in de rij en de twee minuten die ze moest wachten duurde haar schijnbaar te lang: "ooohh wat duurt dat lang, ik heb niet de hele dag de tijd" *zucht, puf... trommel op de toonbank met de vingers* "tsjonge, jonge waarom roepen ze niet nog iemand erbij". Enkele minuten en vele rimpels later was ze dan "eindelijk" aan de beurt. Na het afrekenen liep ze met wat gemopper de winkel uit om vervolgens uitgebreid midden op straat met een andere oude dame te gaan praten, en niet even, nee, we zijn een paar winkels in en uit geweest en nog stond ze der! Ongelofelijk. Vanwaar die haast? Fransen doen hun gesprekken gewoon in de winkel, midden in het gangpad, terwijl alles in hun karretjes ontdooit.

Er zijn nog veel meer dingen die ik kan bedenken maar dan wordt het wel een erg lang verhaal. Natuurlijk zijn er ook negatieve dingen zoals dat je vrijwel voor alles een eind moet rijden dat het gebied leegloopt en dat Fransen ontzettend kunnen stinken naar de knoflook, niet normaal... maar hé ik moet er nog heen dus wil nu even de positieve vibe erin houden. Klagen kan altijd nog.... ik blijf tenslotte een Hollander.

Van krabbel tot kriegel

Het is zover, de handtekeningen zijn gezet, huurcontract  is verstuurd en inmiddels al door de welbekende gele renault kangoo van La Poste afgeleverd bij onze tussenpersoon in Frankrijk.

Per 1 Oktober 2012 zijn wij (mijn ouders, mijn vriend en ik) de trotse huurders van "ons" huis in Frankrijk.







Op maandag 22 Oktober staat de verhuizing gepland. Dus nu nog tijd tekort om van alles te regelen. Onze huurhuizen hier opzeggen, allerlei abonnementen opzeggen (van internet, telefoon tot donald duck) en vooral rotzooi opruimen. Sinds 2001 staan er onuitgepakte, met zwarte stift bekladde, door muizen aangevreten dozen in de schuur die we nu toch echt moeten gaan uitzoeken.
Iets waar je 11 jaar niet naar heb gekeken zal je ook wel niet missen denk je dan, maar ik kan het iedereen aanraden.  Het is zo leuk om te zien wat voor onzin je al die jaren hebt bewaard! Maar goed, het kost wel veel tijd. Vier van de vijf dozen gaan regelrecht naar de stort, een halve naar de kringloop en de andere halve gaat gewoon weer mee.

Dan natuurlijk de verhuiswagen, eerst hadden we het wilde idee om zelf een vrachtwagentje te huren en in twee keer te rijden. Al met al lopen die kosten zo op en kost dat zoveel tijd en energie dat we hebben besloten een transportbedrijf in te huren. Geen gedoe, geen gezeur.

Onze paardentrailer kon er ook niet echt tegen om jaren buiten te staan, toen de boer hem een paar jaar geleden wilde verplaatsen hoorde we een doffe plof en dat was dan band nummer vier die er de brui aan gaf. Laatst een inspectie gedaan om te kijken of hij nog geschikt was om mijn twee shetlanders mee te vervoeren, maar helaas, dat een trailer goede ventilatie heeft prima, maar de pony's hoeven echt niet aan alle kanten naar buiten te kunnen kijken en het risico lopen dat ze straks à la Flintstones meelopen omdat de bodem doorzakt. Dus nu druk aan het marktplaatsen om een nieuwe, tweedehands trailer zien te scoren. Eenmaal op marktplaats ook maar meteen de vouwwagen van mn ouders erop gezet en binnen een uur was het ding verkocht wonder boven wonder.

Morgen de veearts bellen om Laura (de pony) te laten chippen en Juweel (de andere pony) moet een paspoort hebben (gelukkig zonder foto en hoefafdruk). Er volgt dan 48 uur voor de verhuizing nog een keuring van de pony's. In 1998 hebben we dat ook al een keer meegemaakt met de dames en toen stelde het niets voor. De beste man liep een rondje om ze heen, je betaalde een zak met geld, ze kregen een papiertje in het oor en voilà je pony heeft geen besmettelijke ziekte en moet binnen twee dagen de weg op. Ben benieuwd of het nog steeds zo is. Denk het niet, zal wel een stuk duurder zijn geworden.
Als ik er aan denk wat er nog allemaal moet gebeuren wordt ik er aardig kriegel van.

Maar we hebben nog bijna 3 maandjes! Voorlopig dus nog even genieten van het uitzicht vanaf ons balkon in Enschede!