En Panne

"Sluit het er maar bij af, je weet maar nooit..."

Toen mijn vriend zijn autoverzekering hier had afgesloten en bekend werd dat hij voor zijn werk eens in de zoveel tijd naar Nederland zou moeten leek het ons verstandig een aanvullende zogeheten pechhulp verzekering af te sluiten voor een paar euro per jaar.

Ik heb eigenlijk altijd wel geluk gehad met mijn auto. Ik heb hem sinds mijn achttiende dus dat is inmiddels al heel wat jaartjes (poeh, dat voelt oud) en hij heeft mij slechts een paar keer in de steek gelaten.
Ik heb twee keer een lekke band gehad, de eerste keer was ook dat ik voor het eerst wat met die auto had. Ik was een jaar of negentien en ik was net een week begonnen met werken bij een bedrijf waar ik mijn vorige werk voor had opgezegd. Na een week had ik hier al spijt van; gruwelijk bedrijf.
Een enorme tank met krullen zat de hele dag met candybars mij te commanderen, een make-up/zonnebank doos deed alleen leuk tegen de mannelijke collega's en niets werd uitgelegd en alles werd verwacht. Een mede-nieuw collega was er na vier dagen mee gestopt, ik heb het maar liefst twee hele weken volgehouden. In mijn vorige post heb ik het over verstand en gevoel gehad, hoe het kan dat sommige dingen gebeuren. Nou, die dag had ik niet meer voortekens kunnen krijgen. Ik liep wederom gefrustreerd het gebouw uit van het gruwelijke bedrijf, brak plots het hengsel van mijn tas; rits was uiteraard open dus alles op de vloer (en dat is héél wat in mijn tas), raap je de inhoud van straat blijkt er een uitgekauwde kauwgom onder te hebben gelegen, vervolgens stap ik in mijn auto, rij weg en ik kwam Enschede nog niet binnen of beginnen een stel opgeschoten jongens in een volkswagen golf naar me te wijzen en overdreven te zwaaien. Ik, die vrijwel altijd te lief is voor mijn medemens, was het beu... ze kregen van mij de vinger en ik trok op bij het stoplicht. Hobbeldebobbel. Rook en stank, leek alsof ik constant over klinkers heen reed. Ja hoor, achterband lek.
Arme, blijkbaar niet zo opgeschoten, jongens. Vaders gebeld, reserve wiel eronder en ik kon weer verder (inmiddels kan ik het zelf, jawel). Toen ik thuis kwam was natuurlijk het uiterst logische gevolg dat ik de volgende dag ontslag zou nemen.

Een andere keer zat er een dikke schroef in mijn wiel. Ditmaal was het de voorband, nou, sturen wilde die niet bepaald meer. Gelukkig was de schroef er in de nacht ingekomen terwijl mijn auto had stilgestaan, dus ik merkte het pas toen ik weg wilde rijden bij m'n flat. Aangezien ik in een keurige buurt heb gewoond met allemaal keurige mensen ging ik er zomaar vanuit dat die schroef daar gewoon uit zichzelf was ingevlogen.

Ik heb meerdere malen de uitlaat eronder uit gehad. Ook eens toen we terug kwamen van een musical in Scheveningen. Ineens hoor ik weer het bekende tractor geluid en zie vonken. Niet weer hè!
Dan is het kwestie van draadje erom laten spannen (ik raak auto's liever niet aan wordt het, zo het schijnt, erger van) en je kan met een aantal decibel meer weer vrolijk verder.

Deze dingen vielen allemaal wel mee totdat ik een keer in het dorp reed en ik mijn koppeling wilde intrappen en ik ineens mijn pedaal op de bodem duwde. Ik schrok, remde, niet aan de pook gedacht, de auto hikte en husselde wat en ik kwam tot stilstand bijna tegen een bushok aan. Gelukkig waren we toen wel lid van de ANWB en die belde ik; twee uur later kwamen ze. Koppelingskabel gemaakt en ik kon weer tevreden verder.
Geweldig zo'n dienst.
Ongelukken nooit gehad, gelukkig, ja naja wel éénzijdig. Een klein meisje die niet goed kon fietsen stuurde tegen mijn auto aan. Zij krijsen maar daardoor beurde ik wel mooi tweehonderdvijftig euro. Heb ik toch weer wat leuke dingen voor gekocht en bij mijn auto valt het toch niet op.

Met de auto van mijn vriend hebben we ook wat kleine dingetjes gehad. Accuprobleempje, uitlaat, eigenlijk de standaarddingen. Doorgeslipt op het ijs en tegen een andere auto aan. Omdat we toen die auto all-risk verzekerd hadden (tegenwoordig doen ze dat niet meer bij oude auto's) kregen we daar een flinke smak voor en we lieten de lamp maken en de luie garagehouder had met een andere kleur groen bijgespoten. Maar agh, valt ook niet op bij die auto.
Wat dat betreft passen onze auto's hier prima. Niet normaal hoeveel beschadigde auto's hier rondrijden. En of het nou een kwestie is van niet boeien of geld, ik weet het niet. Opvallend is het wel.

Vorige week waren we in Nederland voor kraamvisite. Mijn vriend zijn auto heeft het prima gedaan de hele weg. Ik heb regelmatig gesodemieter met het ding. Er is iets niet goed met een kabel op een bepaalde plek wat de auto niet meer waard is om te maken. Soms is het contact niet goed en weigert het ding te starten en op de één of andere rare manier is dat altijd wanneer ik erin ga rijden. Dus tegenwoordig ligt het aan mij en niet meer aan de auto.
Op de terugweg zou ik na Luxemburg rijden, ineens hoor ik tijdens het rijden geknetter en gaat het acculampje branden. "Wat was dat?" zeiden mijn vriend en ik beiden tegelijk. Aan de kant gezet, motor laten draaien, klep open en toen bleken twee riemen eraf te zijn gevlogen. Ik mijn vader bellen, die er meer verstand van heeft dan wij, en hij had het erover dat het de multiriem zou zijn... dat het zwaarder zou sturen en dat de aandrijfriem naar de dynamo het nou niet meer zou doen en dus de accu niet meer werd bijgeladen (als ik het me goed herinner tenminste). Lekker dan. En we moesten nog drie uur rijden.
Dus zo snel mogelijk weer de weg op. Hard rijden want je weet maar nooit hoe lang je nog hebt voor de accu leeg is. Mijn vriend intussen een man met kennis gebeld omdat ik pietje panico was of dadelijk het stuurslot erop zou vliegen als de motor zou afslaan. Man met kennis moest lachen en ik kon met een gerust hart verder rijden. Vanwege mijn slechte relatie met deze auto heb ik mijn vriend maar laten rijden. Nog honderdtien kilometer naar Beaune. Dan tol en dan zouden we van de snelweg af zijn... als die dat maar redt.

En dat deed hij; een aantal kilometer na Beaune reageerde op een gegeven moment de snelheidsmeter niet meer wanneer je remde en na een aantal minuten reageerde hij helemaal niet meer. Hij begon te stotteren en dat was het moment de we hem aan de kant hebben gezet. Ouders gebeld om te vertellen dat we gestrand waren, we hadden verwacht dat het in Frankrijk allemaal wel lang zou gaan duren met de Franse ANWB dus dan zou het fijner zijn als één van hen ons op zou halen. Het was immers maar een uurtje rijden. Goed, toch maar die verzekering bellen en kijken wat er zou gebeuren, ophalen kon altijd nog.
Eerst allemaal dingen intoetsen in een keuzemenu of ik niet op de snelweg stond etc, toen eindelijk doorverbonden met een jongen op de helpdesk. "Ja, hallo, ehm mijn auto is kapot, we staan langs de weg van Beaune naar Autun en we staan voor een plaatsje genaamd Rochepot". "Mevrouw, ik kom niet uit die buurt, kunt u naar een bord lopen met een straatnaam of een postcode?". Geen bordje te bekennen en postcode ook niet. Tomtom bekeken en daar werd ik ook niet veel wijzer van.
Op een gegeven moment leek hij me wat beter te begrijpen maar de plaatsnaam kon hij niet vinden.
Toen ik moest vertellen wat de auto mankeerde was het ook nog lachen. Wist ik veel wat een accu in het Frans was dus ik vertelde maar dat de batterij het niet meer deed. Een multiriem had ik in het Nederlands al nog nooit van gehoord laat staan in het Frans dus ik maakte er maar (naar wat ik later van een Franse garagehouder hoorde) een multifunctionele broekriem van. "Ah, d'accord" en het bleef lang stil aan de andere kant van de lijn.
-"Ja eh, meneer, wat moet ik nou doen ik snap er niets meer van"
- "oh, ja mevrouw, die plaatsnaam hè kunt u die nog één keer spellen?"
Ik begon het beu te worden want ik had hem al vier keer uitgelegd waar we stonden en de naam gespeld van dat rotgat. "Oh, ehm hehe, volgens mij heb ik hem gevonden mevrouw, ja hoor hier heb ik het, ik zal een sleepdienst bellen en dan komen ze kijken of ze het ter plaatse kunnen maken en anders wordt uw auto weggesleept, moet u mij weer bellen en regel ik een taxi".
"En hoe lang gaat dat duren?" was mijn vraag.
En ik viel steil achterover van het antwoord: "Twintig minuten tot een half uur".
"D'accord" zei ik met een zeer verbaasde toon.
Maar eerst zien dan geloven. Warempel kreeg ik zowaar direct een sms dat de garage uit Beaune onderweg was. Ongelofelijk.

Ik moest ontzettend nodig naar de wc. En ik vind "wild" plassen zoals ze dat zo mooi noemen iets vreselijks. Ik stel me altijd voor dat ik zo ondersteboven in de greppel lig. Dat er net een auto langsrijdt, of nog erger, een hond komt eraan duwt je om en jij belandt in de sloot. En ik vind het gewoon vies.
Maar ik moest toch wat. Mijn vriend (waarom hebben mannen wel zo'n handig uitrolbaar ding gekregen en wij niet?) vond dat ik me niet zo moest aanstellen en deed de voordeur en passagiersdeur open en ging zelf naar de weg toe staan tegen het raam zodat niemand naar binnen zou kijken. Twijfel, maar ik kon nergens anders heen. Oké vooruit we doen het. Het was gebeurd en ik kreeg een soort kick, nog meer dan in een achtbaan, ik had wat overwonnen. Dus ik sta juichend tegen mijn vriend te schreeuwen en deed een vreugdensprongetje (waar je wel niet blij van kan worden zullen we maar zeggen) waarop mijn vriend zei: "Allemaal leuk, maar hijs je de boel nog wel even op dat ligt nog op je enkels". Jeetje. Kun je zien wat dat met je doet adrenaline.

Na dit nogal gênante voorval ging mijn mobiel; "mevrouw, met de garagehouder uit Beaune, maakt u zich geen zorgen ik ben onderweg ik kom u helpen. Ik ben er met tien minuten geen zorgen mevrouw, ik kom echt!". Jemig. Me broek zakte zowat weer van m'n kont af van verbazing. En inderdaad hij was er binnen een half uur na het telefoontje met de jongen van de helpdesk. "Oh, is dat het probleem, die jongen van de helpdesk snapte ook al niet helemaal wat er nou kapot was, najah anders had ik die riem mee kunnen nemen nu moet hij maar mee naar de garage en hopen dat ik hem op voorraad heb". Auto werd opgetakeld, wij met het mannetje mee in de wagen en we hebben een super leuk gesprek gehad. Hij vertelde over gestrande Nederlanders met caravans, dat hij in het begin moest wennen aan het veringssysteem van zijn stoel en dat de wegen bij Beaune niet al te best zijn en dat hij daardoor wel eens bijna met zijn hoofd tegen het dak was gelanceerd. Ik vroeg hoe lang hij al werkte in de garage. "Vanaf mijn veertiende en ik ben nu vierenvijftig. De garage is, net als ik, groter geworden en, helaas ook net als ik, uitgedijd. De garage is rijker geworden en ik steeds kaler" en hij proestte het uit. Ik zag een verwilderde enorme bos borsthaar boven zijn shirt uitsteken en wilde eigenlijk vragen over welk haar hij het had, maar besloot mijn flauwe humor voor me te houden.
We kregen nog een verhaal over dat hij een hekel had aan Hollande, ik keek eerst een beetje verbaasd omdat ik dacht dat hij het over Nederland had. Och natuurlijk, het ging over de president.

Gestrand....

Daar gaat ie...

We kregen in de garage water aangeboden en ondertussen prutste hij aan de auto. De ene riem zat erop en de ander voor de stuurbekrachtiging had hij niet op voorraad. Konden we beter zelf bestellen en er zelf opzetten, was een stuk goedkoper zei de man. Maar alleen met die ene riem konden we prima nu gaan rijden. Dus na een uurtje waren we alweer onderweg.
Ik ben nog nooit zo snel geholpen door de wegenwacht en zo ontzettend keurig. En helemaal niet duur.

Toch leuk om meegemaakt te hebben. De manier waarop is wat minder maar agh, het was prachtig weer en we hadden geen haast. Normaal verwacht je slaande ruzie als je auto er de brui aangeeft, maar wij hebben ons eigenlijk wel vermaakt. Maar of dat nou lag aan dat we zo snel geholpen zijn door de Franse wegenwacht, dat ik zo in extase was dat ik eindelijk mij heb gewaagd aan het populaire en in Nederland verboden (schande!) wildplassen of omdat we tussen de wijnvelden stonden ik weet het niet.

Één ding weet ik wel; mijn haat/liefde verhouding met onze Renault neigt door deze gebeurtenis wat meer naar liefde toe. De vraag is alleen voor hoe lang...

Ongezond verstand

Deze week is het een jaar geleden.
Een jaar geleden dat ik moest beslissen tussen leven en dood.
Dat ik moest kiezen tussen mijn verstand en mijn gevoel.
Inmiddels zijn we een jaar verder, maar deze gebeurtenis beïnvloed mijn leven nog altijd dagelijks.

Het is Juni vorig jaar. Juweel (één van mijn pony's) is bijna achttien.
Ik kom bij de wei en vind haar wat stijver lopen dan normaal. Ze is geboren met een soort sleepbeen. Als ze loopt schraapt één hoef ietwat op de grond. Ik heb haar ooit gekregen omdat mijn moeder jarenlang voor een fokker zijn shetlanders verzorgde (ze stonden bij ons in de wei, ze waakte over de drachtige merries, hielp bij ziekte en de fokker kon uit zijn neus peuteren en achterover leunen, wat hij ook vaak deed).
Als dank voor al dit vrijwillige werk mocht mijn moeder een pony uitzoeken.
Een shet is klein dus toen ik zes jaar was leek mijn moeder het een beter plan om mij een keuze te laten maken. Ik zou een veulen krijgen maar wilde een jaarling omdat die altijd meeliep wanneer ik naar de brievenbus ging aan het einde van onze lange oprijlaan. Dat was dus Juweel. De fokker kwam het mooi uit, hij wist allang dat deze pony rijp voor de slacht was vanwege haar been. Wij wisten dit echter niet.

Goed terug naar Juni, ik dacht dat ze gewoon wat last had en deed er niet al teveel op uit. Maar met de dag werd het erger tot ze steeds ging liggen. Dierenarts erbij, die dacht dat ze een ontsteking had maar vertelde erbij dat ze het dermate erg vond dat ik er rekening mee moest houden dat het ook iets veel ergers kon wezen en dat het einde oefening zou zijn.
Buut gekregen, hielp niet... vervolgens besloten we haar naar een paardenkliniek te brengen in de buurt. Ze wilde de trailer niet in, iemand moest bij de andere pony blijven en vervolgens heb ik haar been voor been in de trailer getild. Tegen de eigenaren van de weide had ik aangekondigd dat mocht het einde oefening zijn ik haar daar achter zou laten. Ooit hadden mijn vader en ik het wilde idee onze pony's gewoon te begraven als ze er niet meer zouden zijn. Gelukkig zijn we daar nu wel anders over gaan denken.

Eenmaal daar moesten we even wachten, ze hinnikte in de trailer naar de andere paarden op de kliniek. Best hartverscheurend.
Er kwam een aardige veearts kijken, ze moest een rondje lopen voor zover dat nog ging. Hij keek ernstig en zei: "we moeten foto's maken maar het ziet er niet goed uit". Ik drong aan om mee te gaan de donkere stal in met al het vernuftige apparatuur. Loden schort voor. Een enorm apparaat ging om het kleine lijfje heen. "Er zijn niet veel mensen die dit over hebben voor een shetlander, hier komen over het algemeen sportpaarden een shetlander hebben we hier niet of nauwelijks gezien". "Ze is mij net zoveel waard" zei ik stellig.

Ik wist dat als ze zou komen te overlijden, het verplicht was haar te chippen (dan weten ze dat het geen gestolen paard is etc.). Met een scheermesje schoor hij wat vacht weg en plaatste de chip. Ik kreeg de sticker met een barcode en een nummer. Toen was het wachten op de foto's.
Je kijkt naar je dier, die staat daar nietsvermoedend rustig te staan. Ze was rustig, extreem rustig, ze duwde met haar neus een beetje tegen mij aan en ik dacht "beestje toch, daar staan we na achttien jaar, zo had het niet moeten zijn".
De schuifdeur gaat open ik zag al aan de veearts zijn blik dat het niet best was.
"Ik heb nog nooit in mijn hele loopbaan zo'n ernstig geval gezien van artrose. Onbegrijpelijk dat de pony niet eerder is ingeklapt. Er heeft zich bot gevormd onder de knieschijf, elke beweging gaat over dat bot heen, je zult begrijpen wat een pijn zij heeft". "Maar het voelt ook dikker... het lijkt alsof er vocht inzit" "ja, ook dat maar als de vocht weg is zal het weer terugkeren en het zal nooit meer beter worden dan dit, misschien even maar de kwaliteit van leven is zeer zeer slecht". "Dus..." zei ik... en ik kon het bijna niet uit mijn mond brengen. "Ja, helaas, het is echt afgelopen. Je hoeft niet nu te beslissen maar voor het paard hoef je niet te wachten, alleen voor jezelf om aan het idee te wennen en afscheid te nemen".
Ik had gezegd haar daar achter te laten, maar ik kon het niet. Ik kon het gewoon echt niet. Ik vertelde dat ik haar binnenkort terug zou brengen zodat ze daar, terwijl ik bij haar zou zitten, ingeslapen zou worden.
Ik wilde niet zien dat ze opgetakeld zou worden aan de grijparm van het destructiebedrijf of haar naar de weg moeten slepen vanuit haar weide. Ook de kinderen van de mensen van wie die wei was wilde ik dit niet aandoen.
We kwamen thuis, met Juweel, ik met rode wallen onder mijn ogen en de eigenaresse van de wei keek eerst opgelucht, anders zouden we namelijk niet terugkomen. De opluchting was van korte duur.

Röntgenfoto Juweel, het hele stuk bot dat wordt aangegeven met de pijl hoort daar niet

Ik had een stuk van haar manen afgeknipt. Om iets van haar bij mij te hebben als ze er niet meer zou zijn.
In de dagen na de diagnose heb ik alles geprobeerd. Lopen, insmeren, masseren, zelfs een poging gewaagd om, heel zweverig, energie te geven. Internet afstruinen naar wondermiddelen. En tot de conclusie komen dat je er gek van word. Ik moest een knoop doorhakken. Wanneer moest ze dood?

Ik zou een week na de diagnose naar Frankrijk gaan om te kijken naar het huis waar we nu wonen.

Toen kwam verstand:
Kim, doe het voordat je weggaat dan ben je er vanaf en kan je rustig weg.
Het wordt niet meer beter, dat weet je toch, wie hou je voor de gek?
Kijk naar haar, ze kan amper lopen, dat is toch geen leven?
Je bent een egoïst. Je doet dit voor jezelf niet voor haar.
Zij merkt er niets van als ze door die wagen wordt opgehaald en vernietigd.
Ze is geen mens. Het is een dier. Kom op! Hak die knoop door!

Gevoel bemoeide zich er ook graag mee:
Voordat je weggaat? Hallo, omdat dat beter uitkomt? Wat is dit? Het gaat om een levend dier, een dier met een ziel en gevoel. Als je naar haar kijkt en je voelt haar aan, geeft ze niet het gevoel dat ze niet meer wil... waarom zou je dan die beslissing voor haar nemen, is het tijd dan geeft ze dat zelf aan.
Het voelt niet goed, wacht. Wie weet. Wacht totdat je terug bent. Beslis dan, ga weg uit de chaos en laat los.

Laat los... laat los.... van velen heb ik dat gehoord.

Gevoel gaf ik het voordeel van de twijfel. Ik ging weg. Mijn moeder zorgde voor haar en probeerde elke dag met haar te stappen.
Ik was tijdens die "vakantie" jarig en kreeg van mijn ouders (hadden ze in onze koffer gedaan) een ketting met daarin een foto van mij en Juweel en er zat een stukje van haar manen achter het glas. Achterop haar naam gegraveerd. Ik heb nog nooit zoiets moois gekregen. Zo symbolisch. Wat er ook gebeurde, zo was ze toch een beetje bij me.
Ik liet het steeds beter los, belde elke dag maar genoot ook.
Van het huis, de omgeving hier en die omgeving gaf mij rust.
Verdomme, ik zou hier met haar wandelingen gaan maken door het bos, ik heb het haar beloofd.
Op een gegeven moment voelde ik meer rust in mijn lijf, ik belde mijn moeder en ze zei: "het is raar, ik heb het idee dat het beter gaat".

Na die week kwam ik thuis, direct naar Juweel en het ging inderdaad een ietsiepietsie beter. Ik heb lang gepraat met velen en op een gegeven moment een knoop doorgehakt. "Ik doe het niet, het voelt niet goed, ze blijft voorlopig bij me en we zien wel wanneer het niet meer kan". Wekenlang heb ik elke dag met haar gelopen, Laura mocht met mijn moeder meegenieten van de dagelijkse verplichte wandeling, ik bestelde glucosamine en duivelsklauw als alternatief voor de chemische rotzooi. Het ging beter en we wandelden steeds verder. Heel kort samengevat allemaal natuurlijk. Dit heeft weken of zelfs maanden geduurd.
Ik besloot dat ik mijn belofte waar zou maken. Ze gaat mee naar Frankrijk.
Aangezien ze dan allebei een chip moesten hebben en een paspoort ging ik even in de database kijken of de registratie van Juweel over gezet kon worden op ons Franse adres.
Ik vulde de code in en kreeg niets. Helemaal niets te zien. Het chipnummer was onbekend.
Ik ben nog nooit zo kwaad geworden. Ik pakte de telefoon en belde de paardenkliniek op.

"Mijn paard staat niet in de database hoe kan dat?"
"Ja maar mevrouw, u zou haar toch laten inslapen?"
"Ja, en.... dat is niet gebeurd, ze gaat mee naar Frankrijk..."
"O... wat eh geweldig. Ja moet u horen bij het destructiebedrijf controleren ze toch nooit de chip dus we hebben haar ook maar niet geregistreerd. Kijk, ze zou al overleden zijn en dat had dus geen nut"
"Waarom heb ik haar dan *** laten chippen? Waarom heb ik daar zestig euro voor moeten betalen! (ja ja dat is nog altijd belangrijk bij mij als krenterige Hollander) wat is dat voor bedrijf dat destructiebedrijf!"
Ze gaf mij gelijk, en zei dat ze er niets aan kon doen. Als ik alsnog wilde registeren moest ik nogmaals MET het paard naar de kliniek komen. Ik moest er allemaal niets van weten en besloot wel een andere, betere veearts te zoeken die wel eerlijk is.
Zo zie je ook weer hier dat er veel misbruik gemaakt wordt van verdriet.

Uiteindelijk alles geregeld via een ander.
Ze heeft dertien uur in de trailer gestaan naar Frankrijk (dat was dus in Oktober) en kwam er fris uit.
Tot op de dag van vandaag gaat het goed met haar. Ze draaft en galoppeert weer rond. Ze krijgt dagelijks glucosamine en als ik denk dat ze iets stijf wordt geef ik haar duivelsklauw erbij. Verder niets. Ik loop met haar hier door de bergen, precies zoals ik me had voorgesteld, we genieten volop en we zien wel. Ooit hoop ik weer een weitje bij huis te hebben zodat ik uit mijn raam kijk en de dames kan zien.

Ik ga binnenkort een filmpje naar de kliniek sturen dat ze draaft en galoppeert door de wei. Niet om te zeggen "jullie hebben een fout gemaakt" maar om te zeggen dat een foto niet altijd alles zegt en dat iedere situatie anders is.  Maar vooral om te zeggen hoe blij ik ben dat ze er nog is. Wat zullen ze verbaasd zijn, ik weet dat haar foto's de hele kliniek door zijn gegaan omdat het zo'n extreem geval was. Ik hoef geen reactie van hun, maar ik hoop dat ze dit verhaal ook weer de hele kliniek rondvertellen. Van die griet die met een waardeloze shetlander naar een dure paardenkliniek kwam. Ik hou ervan.

Mijn verstand zegt:
"Tsjah, misschien heb ik een foutje gemaakt, maarja als je haar toch had laten inslapen had je nu toch gedacht dat het beter was geweest".

Gevoel:
"Ja je bent een sukkel, mensen zouden eens wat minder naar jou moeten luisteren, je bent soms handig maar je weet niets van het echte leven. Jij weet niets van liefde, pijn, verdriet, blijdschap of boosheid, dat zijn gevoelens en daar kan jij niet bij".

Ach ja, die eeuwige tweestrijd zal altijd blijven. Ik vertrouw in elk geval sindsdien altijd op mijn gevoel. Als ik twijfel denk ik terug aan deze gebeurtenis en dan weet ik wat ik moet doen. Verstand lijkt wijs en gezond maar in dit geval was het dodelijk en ongezond.
Ik zeg niet dat je je verstand nooit moet gebruiken, maar gebruik hem verstandig (ja, het woord zegt het eigenlijk al). Gevoel is er niet voor niets en het is iets vreselijks handig maar ook iets dat niet uit te leggen valt. Hoe kan het dat je bepaalde dingen aanvoelt? Hoe kan het dat je soms dingen al weet voordat ze gebeuren? Hoe kan het dat je soms een natuurlijke afkeer of voorkeur hebt voor bepaalde mensen of dingen? En hoe kan het dat ik een jaar geleden voelde dat het niet haar tijd was?
Ik kan er met mijn verstand niet bij.

Juweel (rechts) in Frankrijk

Foutje moet kunnen

Kleine foutjes, grote fouten, iedereen maakt ze wel eens.

Ik ook, wel vaker dan eens en al helemaal als je in een "vreemd" land woont met een andere taal en een andere levenswijze. 

Zo was ik afgelopen week bij de dierenarts voor Jamie. Jamie zwemt graag (ja echt, hij kan zwemmen met die korte poten en hoe!) en hij moest nodig zijn enting hebben tegen de ziekte van Weil. Ik had namelijk geprutst met de enting datum, ik had van de drie een acht gemaakt anders moest ik hem voor de hondenshow (zie een aantal posts geleden) nog inenten en ik ben geen ent-fan. Maar goed nu moest het wel degelijk dus had ik het weer doorgekrast en maar een nieuwe datum erboven geschreven (was met een andere kleur pen kwam ik later achter) kortom, bij mij moet je zijn voor vervalsingen. 

De dierenarts krabde even op haar achterhoofd toen ze in het perfecte boekje keek en vroeg me mee te gaan naar de behandelkamer.
Hij werd even onderzocht; hij was in goede conditie, sporthartje en zijn mannelijke pluizige delen waren ook allemaal prima in orde. Vervolgens werd mij gevraagd of ik hem al had ontvlooid.
"Oh, u wilt niet weten, we hebben alles geprobeerd, van een veel te duur bekend merk pipet tot huismerken maar die krengen blijven terugkomen... maar gelukkig heeft hij nu De Pil (ja ja anticonceptie) gekregen en nu is het helemaal goed, ze vielen zo dood van zijn vacht, ideaal!". Ze keek met een ietwat verontrustende blik en zei: "donc, un comprimé?". "Eh, oui...". Haar gezicht veranderde weer in blijheid en ze ging verder met het voorbereiden van de vaccinatie. O nee hè, heb ik weer, waarom zeg ik nou weer pilule en dan ook nog met het juiste voorzetsel ervoor... "la"... arme Jamie, ze zitten aan zijn fluit en ik moet weer iets zeggen om zijn mannelijkheid aan te tasten. 

Ik zag laatst een roze jasje liggen bij een winkel en die bleek voor honden te zijn; nou vind ik het super lollig om al mijn dieren kleren aan te trekken en ze op de foto te zetten maar door hetgeen dat bij de dierenarts was gebeurd heeft mij doen besluiten hem niet verder aan te tasten in zijn mannelijkheid. Helaas was het jasje te groot voor Minous, onze kat die dol is op mijn verkleedpartijtjes (ze heeft al een keer met kerstmuts geposeerd voor een kerstkaart, ze heeft een heus lieveheersbeestje pakje en ze heeft een Frans voetbal supporters shirt en pet) dus heb ik het laten liggen. 

Agh het kan altijd erger, zo denk ik altijd maar als ik weer iets heb gedaan of gezegd wat niet helemaal klopt en enigszins beschamend is. Zo heeft de dokter in Nederland zich bescheurd (hij lachte mij serieus uit hè) toen ik last van mijn amandelen had en ik met een zeer serieuze blik hem vertelde dat die van mij, wat bij andere volwassenen wel gebeurd, nooit zijn ingedaald. Hij keek mij aan en hij proestte en verslikte zich half in zijn snor die die naar binnen zoog met zijn gelach. "Ha, nou er is iets anders dat hoort in te dalen maar dat heb jij volgens mij niet". Ik lachte maar mee, en liep met een knalrode kop zijn praktijk uit. Agh, heeft die man ook een leuke lunch zullen we maar zeggen. . 

Ik zie op social media soms ook de meest idiote reacties op berichten. Laatst had er één erop gezet dat de cavia dood was en dat ze hem hadden begraven, gaat een ander erop reageren met de vraag of de achtertuin nou al een keer klaar is. Het is dan wel een beetje lullig als ik op "vind ik leuk" ga klikken natuurlijk maar die neiging heb je wel. Hoe verzin je het. Dat zijn van die opmerkingen, die moet je gewoon niet maken. 

Maar toch doe je het, per ongeluk. Zo heb ik een keer een hele domme fout gemaakt door tegen een extreem depressief iemand te zeggen die niet wist of ze een bepaald iets moest gaan doen: "Ah joh, maak je niet druk, je kan morgen ook onder een trein komen". En op het moment dat je het zegt denk je... "oh nee he, wat zeg ik nou...." en dan moet je je er héél snel weer uit weten te praten. Dat lukte door een afleidingsmanoeuvre met ik geloof chocola aanbieden en praten over hoe druk het wel niet was op het werk. Maar daar leer je van hè!

Een kaartje dat ik al jaren in een boekje heb zitten zegt: Hoe erg het ook is, chocola helpt. Dat moeten we dan maar geloven. 

Domme opmerkingen genoeg die ik hier neer kan zetten maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen, nee, het is beter om even wat neer te pennen waar jullie echt iets aan hebben. Nou, nou, nou komt er wat hoor.

Wat zeg jij als je in een Frans restaurant hebt gegeten en de ober vraagt (terwijl je bord niet leeg is) of het heeft gesmaakt? Wat je ook wil antwoorden zeg in elk geval nooit "je suis plein" (ik zit vol) vooral niet als man. Zelfs al heb je een dikke bierbuik dan nog moet je dat niet zeggen. Ze zullen je namelijk vervolgens feliciteren, misschien wel over je buik aaien en vragen hoe lang je nog moet. Je zult inmiddels begrijpen, je zegt dat je zwanger bent. Iets wat heel, maar dan ook echt, heel veel Nederlanders zeggen in restaurants. Taalfouten zijn soms gewoon ontzettend leuk. Om die van mij kan ik achteraf vaak ook erg lachen. Met de nadruk op achteraf. 

Nog een les; houdt voldoende afstand van de weg wanneer je op de stoep loopt. 

Zo liep ik van de week in de stad en zag ik plots een zelfde autootje als dat ik heb rondrijden. Zelfde kleur, zelfde model alleen dan zonder open dakje (en ducktape!). Ik keek het ding na en plots, terwijl de vrouw door de bocht rijdt, vliegt de passagiers deur open. Een oud vrouwtje hangt nog half in haar gordel en maakt een geluid dat ik niet kan plaatsen (beetje wat je in horrorfilms ziet, gorgelend en kreunend) ik maak er uit op dat ze wil zeggen; "help mij, ik kan niet bij de deur". Ik snelde de weg op en pakte de deur ("hé zelfs dezelfde bekleding als mijn auto") en deed hem dicht. Oude vrouwtje had net niet haar hoofd ertussen. De bestuurster die "Maman" op haar kop gaf gilde nog vluchtig "Merci!" en scheurde ervandoor. Geen idee of haar hand er nou tussen zat maar de deur zat in elk geval dicht. Moet er niet aan denken; als ik dichter bij de weg had gelopen had ik mooi die deur tegen mijn benen gehad. 

Zelfs al ben je oud en heb je al een heel leven achter je, elke dag kun je nog van je fouten leren, zo blijkt wel. 

Ik ben aangesproken op wat taalfouten. In mails, over de telefoon door familie en nu ook direct op mijn blog. Zo leer ook ik elke keer weer wat. Ik verbeter ze en doe een poging ze te onthouden. Conclusie is dat je best veel van jezelf kan leren. 

En mocht je nou toch iets beschamend zeggen bedenk je dan:   

Een voutje moet kunnen, toch?

Goed fout

Zonnetje in huis

"Wanneer wordt het nou zomer?" "Alweer regen, dag in, dag uit" "We slaan de zomer over hoor!" "Ik heb het koud" "Gadverdamme ik heb een zomerdepressie".

Klaag, klaag, klaag. Ik doe het zelf ook wel eens maar als iets mij de neus uitkomt zijn het al die mensen die zo vreselijk klagen over het weer. Ik kan mijn Facebook niet openen of ik zie alweer zo'n zeurbericht staan. Helga de weervrouw, die nog net niet sorry zegt aan het einde van het weerbericht en mijn vader is ook een enorme klaagsnor. Als het één dag mooi weer is, dan klaagt hij al dat het morgen weer slecht wordt. En dan denk je dat je eindelijk verlost bent van al die zeurende Nederlanders die zelfs in de supermarkt klagen over het weer. Nee hoor, hier lopen ze namelijk ook rond, ja ook Nederlanders maar ook de Fransen klagen steen en been. Van velen hoor ik dat het hier in heel wat jaren niet zo slecht is geweest en dat ze het zat zijn. Ik kan het me van sommigen wel voorstellen, hun moestuinen onder water en alle planten naar de maan. Maar dat hoef ik niet elke dag te horen of te lezen op internet. Vroeger zeurde ik ook dagelijks over het weer. Totdat iemand mij een helder inzicht gaf.

Als je klaagt ben je negatief; eerder zei ik dan; "nee hoor ik gooi het eruit, ik moet er toch vanaf?". Totdat ik bewust erop ben gaan letten wanneer ik aan het klagen was (vooral over het weer) dit inzicht leerde mij om je af te vragen of het helpt door zo negatief te doen. Wordt daardoor het weer beter? Zal daardoor de zon gaan schijnen? Gaan de mensen jou een gezellig gezelschap vinden om bij te zitten? Word je er zelf beter van door alles zo negatief in te zien?
Wel verdraaid; ik kwam er zowaar achter dat het hielp. Ik kan het altijd alleen heel moeilijk bij anderen aan hun verstand peuteren. Maar als het regent word ik er niet meer zo anders van. Natuurlijk zou ik graag willen dat het lekker weer wordt maar waarom zou ik daar anderen - en vooral mezelf -  mee lastig vallen?

Mooi voorbeeldje over onzinnig klagen; laatst was hier op het plein een vide grenier (rommelmarkt) een Nederlandse vrouw liep daar met haar zeiksnor (haar man). Ze gingen beiden hun eigen route over het pleintje en op een gegeven ogenblik kwamen ze elkaar weer tegen. Ik liep erachter en kon heerlijk meegenieten van de melodieuze klaagzang. "Agh schatje, wat heb je nou weer gekocht... een oud stoffig koffertje" "Ja leuk hè! Is toch enig als decoratiemateriaal! was maar vier euro" "WAT! EEN TIENTJE! Ben je nou helemaal van het toilet getrokken (het was best een keurig stel)" "Nee, ik zeg toch, vier euro" "Ja, maar dat is TIEN gulden!".
En daar is weer zo'n guldengriezel... die zeurt geheid bij de snackbar dat je vroeger patat had voor een gulden en dat je er nu één vijfentwintig voor betaald en dat is nog in euro's ook! Of dat de lonen van de jongeren zo hoog liggen nu, "vroeger verdiende vaders veel minder dan jou zoon, en ik moest er nog harder voor werken ook!". Ja, maar vroeger had je ook een auto voor vijfentwintig gulden (ben soms jaloers dat mijn moeder een lelijk eend heeft gehad voor honderd gulden).
De vrouw keek beteuterd naar haar koffertje waar ze zo trots op was en haar glimlach transformeerde in hangende mondhoeken en ze sloeg haar ogen neer, vervolgens wilde ze naar huis.
Ik wilde bijna in mijn handen klappen. Weer onnodig gezeur en geklaag en wat is er mee bereikt? Een droevige echtgenote, een vergalde dag, tien gulden lichter die je niet meer terug krijgt en een stoffig koffertje rijker.

Vide Grenier

Weet je trouwens hoeveel voordelen regen heeft? Ik hoef de waterbak van mijn paarden niet zelf iedere dag bij te vullen, de rivieren stromen hard dus als je wilt raften is dit je kans, als je slim bent vang je het water op en kun je daar straks als het hoogzomer is (o nee hè, dan vind iedereen het weer te warm) je planten van water geven, je rubberboot die je voor een prikkie op de kop hebt weten te tikken kun je in je eigen tuin (of nabijgelegen weiland) uittesten, ik kan mijn hond gewoon loslaten in het bos want er is verder toch niemand (niet dat hij vals is, maar andere honden springt hij naar het gezicht en daar zijn ze niet zo blij mee) én ik kan mijn gemaakte dakje van mijn auto nu prima testen of hij waterproof is. Nou zo kan ik heus nog wel even doorgaan.

Met andere woorden; denk na voordat je zeurt, wordt een zonnetje in huis ook al regent het pijpenstelen.
Dan zal je zien dat ook dat niet zal helpen, de zon gaat er echt niet harder om schijnen, de wolken verdwijnen er ook niet door maar wat zal je je beter voelen en mensen om je heen ook.

Bij mij heeft het ook geholpen.

Zo; tijd om af te ronden, moet nog stofzuigen want word niet goed van die haren van alle beesten. Als het nou mooier weer zou worden, zouden ze ook van die rui af zijn.

Één schat, twee waardes

Het regent; druppels vallen op de bladeren van de bomen die in bloei staan en er is een zachte wind aanwezig in het bos. Na een aantal kilometer te hebben gereden is hij uit de stad aangekomen op het bospad om huiswaarts te gaan. Van zijn paard komt damp af, bezweet en dorstig laat hij zijn paard het hoofd zakken om wat te drinken uit een riviertje die inmiddels is ontstaan door de extreme regenval van de afgelopen tijd.
Hij blijft rustig op zijn paard zitten en stapt verder naar een wat dichter begroeide boom om te schuilen. Hij haalt een lederen portemonnee met knipsluiting uit zijn zak en bekijkt de inhoud. Een aantal francs, de opbrengst voor de hele maand hard werken. Hij glimlacht, zijn vrouw zal weer trots op hem zijn bij thuiskomst en zal ongetwijfeld een heerlijke stoofpot met rundvlees voor hem hebben klaargemaakt.

Plots wordt zijn paard onrustig, begint voor en achteruit te lopen en draait het hoofd naar links en rechts met gespitste oren. Hij kijkt om zich heen, ziet niets en geeft zijn paard een geruststellende streling over zijn hals. Hij wil zijn knip dichtklikken en op dat moment springt er iemand vanuit de bosjes bovenop hem. Hij valt van zijn paard en het dier rent weg. Hij belandt op de grond, zijn portemonnee vliegt ongemerkt in de bosjes, de belager geeft hem een flinke klap, steelt zijn dolk en zijn veldfles. De ruiter weet weg te komen en rent zo hard hij kan de bossen in. De belager heeft zijn buit en is hem niet meer achterna gegaan, zijn slachtoffer was immers toch maar een arbeider.

Kilometers verder komt de ruiter eindelijk thuis aan, het is al vreselijk laat en zijn voeten zitten onder de blaren. Zijn vrouw doet de deur open, de potkachel is aan en de stoofpot is allang verpieterd. Ze is dolblij dat hij weer thuis is, ze had het paard opgetuigd en wel in een weiland verderop zien staan en was als de dood dat dit niet goed zou aflopen. Hij graaide in zijn zak naar zijn portemonnee en voelde een schok door zich heen gaan.
Weg, een maandloon helemaal weg. Had hij hem onderweg verloren? Had de belager het ongemerkt uit zijn zak gestolen? Of zou het tijdens zijn val van het paard uit zijn zak zijn gevallen?
Een maand lang zouden ze het moeten doen met een mislukte oogst door de vele regen, wat brood dat ze nog net konden bakken doordat ze altijd een potje met wat centimes voor nood hadden en hij zou nog vaak zoeken op het bospad waar hij was beroofd. Maar zonder enig resultaat.
Lang zou dit nog door zijn hoofd spoken als hij over het pad zou rijden, iedere centimes konden ze enorm goed gebruiken en het zal lang duren voor hij deze schade weer zou hebben ingehaald.

Het regent al dagen. Rivieren hebben zich op de bospaden gevormd en er ontstaan modderstroompjes. Ze lopen met z'n drieën. De regen klettert op hun gele,rode en blauwe paraplu. Ze zwaaien heen en weer. Plots gaan ze stil staan. Ze kijken links en rechts om zich heen en één van hen pakt een pikhouweel. De ander houdt de paraplu erboven en na even spitten haalt de jongeman iets uit de grond. Hij lijkt teleurgesteld, pakt een plastic zakje doet het voorwerp erin en loopt verder.
Na uren lopen hadden ze bijna de moed opgegeven.

Plots, uit het niets, horen ze geluiden. Ze kijken elkaar aan en er verschijnen grijnzen op hun gezichten. Bij een grote steen beginnen ze weer te hakken en te graven. "Jemig jongens, hier slaat de metaaldetector ontzettend uit!".
Ik had het grote geluk dat ik de hond ging uitlaten dus ik was precies op het moment suprême aanwezig dat mijn vader, broer en vriend eindelijk wat "groots" hadden gevonden met de metaaldetector. Ze waren al een aantal dagen wat aan het zoeken geweest en kwamen dan thuis met één muntje of een oude vork.
Jamie had hard gerend en had enorme dorst, ik liet hem even drinken uit een riviertje dat was gevormd door de extreme regenval. Plots werd Jamie onrustig; hij begon voor en achteruit te lopen, ging piepen en spitste zijn oren. De metaaldetector sloeg meerdere signalen uit. Maar ditmaal was het niet aan de hond om te graven, dit zou precisie werk worden. Dus met een flinke haal sloeg mijn broer de pikhouweel de grond in (wat zullen archeologen hiervan schrikken, maar hé we zijn beginners hè) en vond de ene oude munt na de andere. De meesten begin 1900 maar ook één uit 1800.

Op dat moment begon ik te denken hoe al dat geld daar had kunnen komen. Misschien was het met de rivier meegestroomd? Misschien was iemand beroofd? Misschien was iemand op de betreffende steen gaan zitten en is zijn geld uit zijn zak gevallen?. Toen ineens vond mijn broer een deel van een knip van een portemonnee. Hij was nauwelijks aangetast. Dit werd allemaal in de plastic zak gedaan en ik ging vast naar huis met de honden. De jongens zouden tot het eten nog even verder gaan zoeken en dan richting huis gaan. Een tijd later en na flink wandelen kwamen de jongens op hun bergschoenen thuis. Een sok was een beetje nat geworden dus die werd over de verwarming gelegd. Met een blij gezicht lieten ze mijn moeder en mijn schoonzus hun buit zien. Op tafel lagen veel munten, oude handgemaakte spijkers, het stuk knip van de portemonnee en iets wat lijkt op een dekseltje van een doosje. "Tsss, leuk zeg" waren de reacties, "kijken wat het waard is!".
Eerst eten; uit de oven kwam een lekkere ratatouille rollen en mijn moeder had tarte tatin gebakken. Lekker met ijs!
Na het eten direct op internet gekeken; en het meeste was geen stuiver waard. Maar agh het is toch leuk om te bewaren. Het idee dat iemand dat lang geleden in zijn handen heeft gehad is toch bijzonder.
Weken zullen we nog zoeken. Hopelijk met veel resultaat.
Dit was dus een leuk momentje dat net op dat plekje zoveel munten lagen. Ben benieuwd wanneer we echte grote schatten gaan vinden....

een gedeelte van de buit (inclusief deel van de knip)

Verkleuring van azijn door munten, kijken of het beter leesbaar wordt

Een ongeluk zit op een scooter

Parijs, stad van de liefde, romantiek, Eiffeltoren, Louvre en de stad waar wij heen moesten voor een nieuw paspoort.

Voor ons is de dichtstbijzijnde Nederlandse ambassade in Parijs gevestigd. Vanmorgen om acht uur zijn we vertrokken. Hier vandaan is het ongeveer dik drie uur rijden met de auto. Met onze slaperige ogen gingen we met z'n drieën op pad (die van mijn vriend verloopt pas over vier jaar dus die had mazzel) tommie aan, veel te gevaarlijk lekkere snoepjes mee, veel te gezonde appel en een uitgeprint ingevuld formuliertje met wat je wilt aanvragen etc. We hadden online een afspraak gemaakt (moet je voorstellen dat je voor een dichte deur staat) en moesten in Parijs zelf foto's laten maken. De foto's moeten aan Nederlandse eisen voldoen en die zijn heel anders dan de Franse. Dus eerst maar zoeken naar de fotowinkel.
Dat was nog een aardige klus. Het was ontzettend druk en we moesten dwars door Parijs.
Van alle kanten vliegen motoren en scooters tussen de auto's door. Levensgevaarlijk. Doen ze hun knipperlichtjes aan (alsof iedereen dat ziet) en slingeren en zwabberen tussen de auto's door. Ik heb vandaag ook voor het eerst een scooter gezien met twee voorwielen. Heel apart, misschien valt die dan minder snel om. Ze hebben ook vrijwel allemaal alleen maar een spijkerbroek aan en een tshirt of dunne jas. Ik kijk er vaak liever maar niet naar en ben heel blij dat we in elk geval geen ongeluk hebben gezien al scheelde het maar al te vaak slechts een haar, maarja een haar is wat hun betreft meer dan genoeg.

Wij zijn al meer dan een half jaar gewend aan te hard rijdende renaultjes die hier over de landweggetjes scheuren of een verdwaalde opa die veertig rijdt. Soms een kudde koeien op de weg, dan weer wat paarden die het gras bij de buren groener vinden. Hier is markering op de weg niet echt nodig, maar ik snap niet dat hele stukken van Parijs dat ook niet hebben, of soms hebben ze ze wel maar worden ze niet gebruikt. En al die stoplichten! Pfff... soms zagen we ze gewoon over het hoofd. "O, je reed weer door het rood" "O daar stond een stoplicht" "REMMEN! het is rood...." Plots gaf onze Tom aan dat we bij de fotowinkel waren, wonder boven wonder was er zowaar nog één plekje vrij aan een drukke straat . Wij hem erin gegooid, uitstappen en kijken waar we een kaartje moesten kopen. Nergens wat te bekennen dus maar een man op straat aangesproken. "Neuh je hoeft geen kaartje, ze zijn met de weg bezig" en het mannetje liep door. Wat bedoelde hij nou, moesten we geen kaartje omdat er nu geen automaat was omdat ze met de weg bezig waren of werd er gewoon nu niet gecontroleerd volgens hem. Wat voel je je dan toch een domme "toerist". Wij snel naar de fotowinkel. Stond al een Australisch/Nederlands echtpaar en een Surinaamse man wiens vrouw een baby in haar armen vasthield en op een krukje zat. De Surinaamse jongen vroeg in het Nederlands of wij ook voor de foto's voor ons paspoort kwamen, bij hem had een gewone foto problemen gegeven dus hij was snel naar de fotowinkel gerend. Toen moest zijn vrouw, die letterlijk naast de ingang van de winkel zat, van haar krukje af want die kruk werd gebruikt om een pasfoto te maken, en de muur erachter werd ook gebruikt. Ik keek meteen naar de ramen, en dacht, dit is toch helemaal niet ideaal? Achterin de winkel was het een beetje een puinhoop, maar ik had toch, zeker ook voor een beetje privacy voor het "model" achterin een mooi foto hol gemaakt. Maar goed. Nu stond dus iedereen in een halve kring eromheen en kon rustig meekijken. De jongen die zijn camera aan een stalen draad had, om diefstal te voorkomen, schoot en liet mij een walgelijke foto van mezelf zien. Ik weet niet wat hij met de flitser of instellingen had gedaan maar ik zag eruit alsof ik zeer spiritueel ontwikkeld was. Er zat een glanzende bal tussen mijn ogen. Een paranormaal overdreven iemand zou zeggen dat mijn derde oog chakra enorm ontwikkeld zou zijn en dat de energie eraf zou spatten. Ikzelf, voelde de druk van de andere mensen en vond het allemaal wel best, (aha! daarom doen ze het midden in de winkel!).
Nadat wij alle drie waren geweest gingen wij buiten het resultaat even goed bewonderen. Mijn vader leek op een crimineel, moest alleen nog een bordje onder. Mijn moeder keek alsof ze de fotograaf aan het hypnotiseren was en ik leek dus op een verlichtte boeddha. Dik tevreden liepen we terug naar de auto; op naar de ambassade een paar kilometer verderop.

Eenmaal daar wederom één plekje vrij, het was ons gegund vandaag, dus wij zeven euro in de meter gegooid en eerst maar eens een toilet zoeken. Nergens te bekennen. Wel een heel duur restaurant met zo'n man die de auto's voor de bezoekers wegzet en ophaalt. Lijkt me zo leuk om met mijn peugeotje daar een keer voor te rijden. Ducktape dat aan het dak flappert, geef ik mijn sleutel met een beh-blèrend schaapje eraan, "oh leg wel effe de vuilniszak op je stoel anders krijg je een natte kont, en wel de spiegels inklappen hè, auto is me veel waard!". Best nieuwsgierig hoe zo'n jongen zou reageren.
Maar goed, geen wc, wel een superlekker stokbroodje. Wisselgeld kreeg ik van de bakker uit een geautomatiseerde dispenser. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik voelde me echt een holbewoner op dat moment. Mis ik nou zo veel, of is dit nou gewoon raar?
Toen moesten we al snel naar de ambassade. Eenmaal daar papieren ingeleverd, vingerafdrukken afgenomen. Da's trouwens ook zo leuk, mijn ouders drukten zowat het digitale apparaat van de balie af, niet door hebbende dat dat ding gewoon scant. Toen voelde ik mij weer minder holbewoner.
We moesten even een krabbel zetten dat het ons eigen risico is om de paspoorten aangetekend op te laten sturen (gaan echt niet nog een keer daarvoor naar Parijs) en vervolgens zei de vrouw tegen me: "u bent meerderjarig?" ... het is niet waar hè. Op de Hollandmarkt zien ze me aan voor mijn vaders vriendin, in Nederland ben ik meer dan eens dertig plus geschat (brillendragers zijn niet te vertrouwen) en nu wordt ik onder de achttien geschat. Benieuwd waar ik de volgende keer op wordt geschat. Misschien kan ik wel vijftig-plus korting krijgen bij musea.
Toen was alles klaar en nu zijn we dus paspoortloos en krijgen hopelijk binnen een week een nieuwe.

Omdat we weer drie uur terug moesten besloten we verder Parijs niet in te gaan en lekker naar huis te gaan. Onderweg wemelde het van de zwervers, een man die met een plastic bekertje langs je auto liep. Een vrouw met één of ander zielig bord. Een ander met een hondje die met haar (te dure) mobiele telefoon zat te bellen en eentje die zelfs een tentje had opgezet op de stoep. Najah, best aardige kampeerplek, ben benieuwd wanneer ze hem daar weghalen. Bij de eerste de beste benzinestation snel gestopt omdat we nog altijd geen toilet hadden gevonden. Lekker een bakkie cappuccino en weer verder. Onderweg zijn we nog even bij een mooi meer gestopt en hebben wat toeristische routes genomen.
Inmiddels was het al etenstijd en na één restaurant die helaas de keuken pas later opengooide besloten we naar Saulieu te rijden. Daar was alles zowat dicht en verlaten maar op een gegeven moment zagen we een soort van snackbar weggedrukt tussen andere panden. Wij daarheen en het eten was geweldig! Heerlijke versgebakken pizza. Ik vraag me wel altijd af als ik in dit soort eet tentjes zit waarom woonmagazines het altijd over "Franse stijl" hebben. Ik ben ook al vaak bij Fransen thuis geweest, nou het is echt niet zoals in de bladen hoor. Althans, niet wat ik heb gezien. Dit was ook weer zo'n voorbeeld; kale muren met vlekken, allemaal fotolijstjes kriskras door elkaar en onder de stereotoren stond een tafeltje die ze hadden ingepakt met goud inpakpapier. Op de deur zaten paneeltjes, die me deden denken aan een urnkast van een mortuarium. Maar ik vind het wel weer wat hebben, zou toch leuk zijn als ze zoiets een keer in de bladen zouden zetten en hoe de Franse boeren er nou echt bijzitten (helemaal niet met decoratieve kannen en lavendelblauwe muren). Benieuwd of dat dan zó 2014 wordt.

Na dit supereten gingen we weer rustig naar huis. Ben onderweg nog in slaap gevallen (nee, ik zat niet achter het stuur) en was blij dat ik thuis was. Nog even lekker een wijntje gedronken. Mijn vriend mijn geweldige pasfoto laten zien "jah, je hoofd is wat groot op de foto, maar dat issie in het echt ook". Ik wilde hem eigenlijk alleen maar die ontzettende lichtbol laten zien maar kreeg er gratis en voor niets dit commentaar bij en vervolgens heerlijk naar m'n bedje gegaan. Ik lag nog wat na te denken voordat ik ging slapen en kwam tot de conclusie: Parijs; stad van de kamikazebrommers en stad die ik snel weer ga bezoeken.... met de trein.

Grand Spectacle

Natuurlijk zaten wij ook voor de buis.
Lekker uren achter de televisie meegenieten van de kroning en het feest eromheen.
Gelukkig was het prachtig mooi weer in Nederland. Bij ons niet; het was snertweer. Maar gelukkig maar. Zou toch vreselijk jammer zijn geweest als het echt Hollands weer was geweest in Nederland die dag.
Geen tompoezen, geen oranje soezen van de Jumbo (heb ik weken aan moeten zien op de reclame... alleen op dat soort momenten vraag ik mij af waarom ik nog Nederlandse tv kijk, mezelf pesten is het, wat zeg ik... pijnigen). Geen stroopwafels, geen oranje vlaggetjes door de straat, geen Nederlandse vlaggen wapperend in de wind en geen dronken malloten joelend en niet zo stoer springend op hun nepbrommer (lees: jongens denken vaak dat hun fiets een brommer is). Geen grieten in Bavaria jurkjes (ben trouwens blij dat alle Franse buurvrouwen daar niet in lopen, gemiddelde hier ligt ver boven de toegestane leeftijdsgrens voor die jurkjes) en last but not least: een lekkere vette Hollandse kroket op een witte bol. Maar gelukkig zou ik daar niet lang op hoeven te wachten. Want er zou een Holland markt hier zijn op 1 mei, najah niet hier. Ongeveer een uur verderop.

Nou zijn wij al vaker ergens ingestonken hier. Dat iets groots werd aangekondigd maar bij aankomst vroeg je je af of je wel goed zat. Zo hebben wij een keer een circus meegemaakt in een dorp hier verderop.
We hadden familie over de vloer en aangezien ik toen nog een meisje van elf was vond ik het circus natuurlijk helemaal het einde. Ik was het circusfestival in Enschede gewend, zaten we in een box vooraan de piste, fantastisch was dat. Natuurlijk wist ik dat dit niet te vergelijken zou zijn maar toch was ik reuze benieuwd. Eenmaal aangekomen op het grasveld waar welgeteld drie auto's stonden zagen we al snel de leeuwen in een kar. Oeh, spannend.
Eerst maar naar de kassa, we moesten wachten op één persoon die voor ons stond. Gelukkig hebben wij net als alle Nederlanders geleerd geduldig te zijn dus dat was geen enkel probleem. Het vrouwtje achter de kassa vroeg of we een gewone stoel wilden of een VIP stoel. Geen idee hebbende wat ze bedoelde en gezien het destijds 20 francs per persoon scheelde vonden we de gewone plaatsen goed genoeg. Vol verwachting liep ik het tentje binnen. Plaats zat. We namen plaats op plastic tuinstoelen maar dat bleken de VIP plaatsen te zijn. Wij dus maar twee stappen naar achteren gezet en plaatsgenomen op houten banken. Constant werd er geroepen "Grand Spectacle" "C'est magnifique" "Oh la la quel grand spectacle". Het begon met een slechte clown en vervolgens kwamen er twee acrobaten, één had een gat in zijn turnpakje en de ander had er een lappie overheen genaaid. Op elkaar, beetje boven elkaar en dat was het. Het wachten was op een act met dieren en al gauw kwam dezelfde acrobaat met gat in pakje op met een heuse, grand spectacle, minishetlander. Het beest sprong over één balkje die op de grond lag en wij klapten onze handen blauw.
Toen kwamen twee lama's binnen aan een touw. Er werd een rondje mee gelopen en vervolgens werd er met de pet rond gegaan. Na dit fantastische rondje was het publiek (bestaande uit in totaal vijftien mensen waarvan wij met z'n achten waren) uitzinnig. Toen moesten mijn broer en een andere Nederlandse jongen in een zweetplastic roze olifanten pak en werd er meerdere malen geprobeerd ze te laten vallen.
Toen was het afgelopen. Geen idee waarom ze die leeuwen hadden. Misschien als er meer publiek was geweest ze het risico wilde lopen opgegeten te worden (of nog meer kleerscheuren er over aan te houden) puur voor het geld. Maar dan mochten ze eerst wel een veiligheidskooi kopen.
Dit "spectacle" vind ik HET voorbeeld van heel veel Franse evenementen in dorpen die groots worden aangekondigd. Het valt allemaal vaak nogal tegen, of misschien ben ik als Nederlander gewoon verwend.
Want wij Nederlanders kunnen zo goed organiseren en maken er een mooi feestje van. Normaal zou ik nooit naar een Holland markt gaan. Maar die kroket riep mij en ik was stiekem toch wel benieuwd.

Wij er dus naartoe met de verwachting daar stroopwafels, kroketten, frikandellen en voor mij het liefst zelfs nog boterhamworst aan te treffen. Wij parkeerden, zagen oranje vlaggetjes wapperen hoorden muziek en zagen een kaaskraam staan. Dit kon alleen maar beter worden.
Wij het zaaltje in (het zou buiten zijn maar het was vies weer) en het eerste wat ik zie is een konijnendorp. Het plaatsje was nagebouwd van hout en er zat één dik konijn in de nagebouwde kapperszaak. Al die dorpen lopen leeg hier!
Ik kijk naar rechts en naar links en tel zo ongeveer zes (!) hele kraampjes. Waarvan er, ik gok, vijf werden "beheerd" door Nederlanders in oranje shirts. We konden onze lach niet inhouden. Wat een aanfluiting. Maar! We gaan een kroket halen daar zijn we voor gekomen. Maar er was geen kroket. Sterker nog, er waren ook nog eens geen frikandellen en er waren stroopwafels in een blik, waarschijnlijk bij de aldi gehaald, voor zes euro. Ik werd kwaad. Ik keek bij een vrouw die tassen in elkaar had gebreid en ze keek mijn vader aan (wij stonden samen voor de kraam). De Nederlandse vrouw zei: "Leuk hè voor uw vrouw of eh vriendin" wat dacht ze wel niet! Ik mag hopen voor haar dat mijn vader er zo jong uitzag. De andere vrouw had het schijnbaar wel door en zei: "ja of voor een meisje of familielid". Onopvallend als je dat altijd doet op een markt zeg je "hé wat leuk kijk daar!" en je loopt weg. Kijken, kijken en vooral niet kopen.
Op zich jammer, het had best leuk kunnen zijn.
Na twee minuten hadden we dit grand spectacle wel gezien en besloten we maar om een stukje verder te rijden om even langs een huis te rijden (van Nederlanders) die we eerder misschien zouden huren.

Filelopen op de Hollandmarkt (links het konijnendorp)

Dit huis lag buiten de Morvan en ik had heel leuk contact gehad met de eigenaresse toen ik nog in Nederland woonde. Zij had zelf gereageerd op mijn advertentie dat we een huurhuis zochten. Er zou grond bijzitten voor de pony's, dieren was geen enkel probleem en alles was helemaal dolletjes.
Mijn ouders zouden er speciaal voor naar Frankrijk gaan om bij het huis te kijken en wij zouden op de boel in Nederland passen. Nou over grand spectacle gesproken.
Mijn ouders kwam daar het terrein oprijden (over het erf van een ander) en pippi langkous stond ze op te wachten. Een oudere vrouw met twee staartjes aan de zijkant van haar hoofd geplakt en ze had een oranje pak aan. Ze kon zo meedoen met het bovengenoemde circus. Haar vriend was, wat ik mij herinner, een bedrijfspsycholoog en meteen werden mijn ouders geanalyseerd. Heel kruisverhoor. Hij leek achterdochtig. En dat bleek wel; er mocht niet gefilmd worden en ook niet gefotografeerd. "Hoe moeten de andere twee gaan zien waar we eventueel zouden gaan wonen?", ze moesten volgens meneer de psycholoog maar een gedetailleerde omschrijving geven aan ons en daar moesten we het mee doen. Ze wilden in de zomer zelf ook nog graag in het huis en vroegen aan mijn ouders hoe we dat gingen doen. Ik snap niet dat die man zijn vak nog mag uitoefenen. Knettergek zou je ervan worden.
Het huis was aan alle kanten lek en smerig. Mijn moeder had nog even stiekem een foto gemaakt van de ranzige keuken (nee toch! foei!). Nadat mijn ouders ons hadden gebeld met dit teleurstellende nieuws (wie zou nou ooit van zulke mensen willen huren) heb ik haar een mail geschreven. Heel netjes, dat wel. Maar maakte wel duidelijk dat alles tijdverspilling was geweest en dat wij al snel tot de conclusie waren gekomen het niet van hun te willen huren.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar nooit een reactie op gehad. Kinderachtig. Maar zo zag ze er ook uit.
Het huis viel me wel mee vanaf de straat maar het idee dat je met dat soort mensen contact moet hebben lijkt me verschrikkelijk. Gelukkig dat we uiteindelijk dit huis hebben gevonden.

Afgelopen zaterdag zou er een Nederlandse Blues band optreden in Le Cornemuse in Arleuf. Een leuk tentje waar regelmatig een disco is en af en toe een zanger of band optreed. Anneke Grönloh is daar binnenkort ook te zien en ze wordt enorm groots aangekondigd. Nou is dat niet mijn muzieksmaak maar hier is het een hele happening dat ze komt. Het was jammer dat deze band niet zo groots was aangekondigd.
Na al deze grands spectacles van de afgelopen week hadden we natuurlijk de verwachting dat we er een kwartier zouden zijn en dat we daarna weer naar huis zouden gaan.
Bij binnenkomst betaalden we, kregen een stempel en liepen naar beneden. De band was al begonnen en het klonk goed. Een aantal mensen waren al aan het dansen en voor de rest was het behoorlijk leeg in het zaaltje. Ik heb ze geteld en het waren er ongeveer dertig in totaal.
Biertjes gehaald en lekker genieten van de muziek. Dit was nou echt een grand spectacle ondanks dat het niet zo was aangekondigd. Ik, zoals gewoonlijk, met mijn armen over elkaar en met mijn voet een beetje meetappen moest denken aan the dancing king (van een paar berichten terug) en dacht; wel verdraaid heb ik dan niets geleerd! Dus schop onder m'n kont en meedoen. We hebben met z'n vieren een super gezellige avond gehad. De barman was helemaal in z'n nopjes en was duidelijk fan van de muziek. Hij was barkeeper, serveerster, lichttechnicus en danser in één. Een heel karakteristiek mannetje met krullend haar, een brilletje en ietwat een klokkenluiders bultje op de rug. Hij swingde en zwierde mee en soms rende hij uit het niets naar de bar, helemaal naar achteren en zette nog wat flikkerlichtjes aan. Geweldig. De tap was verkeerd afgesteld, want bij iedere bierbestelling moest hij eerst drie glazen schuim tappen voordat hij een goed biertje had. Maar een lol dat die man had! Ja, als ze weer optreden zijn wij zeker van de partij.

Zo, en wat is de boodschap van dit onsamenhangende verhaal?
Heel simpel; kondig jezelf, je huis, je optreden of je idee nooit groter aan dan dat het daadwerkelijk is; verheug je niet op dingen die er niet zijn; weet van tevoren wat een VIP plaats is; mocht je in Frankrijk wonen, zorg zelf voor oranje voer; laat je verrassen door zaken waarvan je van tevoren denkt dat het niets wordt en dan komt nu de allerbelangrijkste: draag vooral geen pippi langkous staartjes als je de vijftig bent gepasseerd.

Hollands tafereel in de tuin