Kotsschool

Het wordt eens tijd dat ik wat ga vertellen over hoe ik mijn schoolperiode hier heb ervaren.
Ik erger me altijd groen en geel aan programma's als ik vertrek. Dat er in een paar seconden wordt verteld hoe de kinderen het ervaren ('ja hij moest even wennen, maar heeft inmiddels wel wat vriendjes') maar dat de volwassenen zitten te janken omdat ze al een week hun familie moeten missen en kroketten.
Soms zie ik gezinnen dat ik me afvraag of ze het wel hebben gevraagd aan de kinderen. Het lijkt net alsof ze verplicht mee moesten. Een kind betrek je er toch bij?

Mijn ouders hebben dat wel gedaan, toen ik tien was en mijn broer dertien zijn we verhuisd.
Ik kan mij niet eens herinneren wat ik ervan vond. Ik weet alleen nog dat Tv-oost was geweest om ons te interviewen. Toen was het waarschijnlijk nog vrij bijzonder om te emigreren.
We hebben het nog ergens op een ouderwetse videoband staan. Aangekondigd door een mevrouw met glanzend satijnen kleren en pluis haar (ouderwetse mode!).
Ze vertelde dat we naar de Boulogne (ja ja) gingen en dat ze een kijkje mochten nemen tijdens het inpakken. Heel boeiend allemaal.
'En wie ga je missen?' vroeg de verslaggever aan mij. Ik wat verlegen;'mijn vriendjes en vriendinnetjes en familie'.
Mijn oma had mij al een aantal woordjes geleerd in het Frans dus die moest ik ook maar even opnoemen in de microfoon. 'Eh, la chaise...la table....'. 'Heel goed, heel goed' zei de verslaggever die deze zeer boeiende vragen ook aan mijn broer stelde (en uiteraard hetzelfde antwoord kreeg).
Het was wel een grappige ervaring zo op tv. We hebben ook nog in de krant gestaan. Een volle pagina met foto, compleet met pony's.

We zijn in Augustus vertrokken en ik moest iets van een week na aankomst al beginnen op mijn nieuwe school. Ik heb altijd buitenaf gewoond en was gewend om me alleen te vermaken en speelde altijd samen met mijn broer. Wij hadden niet zozeer vriendjes nodig, ook al hadden we die in Nederland genoeg.
Voor ons was die omschakeling dan ook niet erg. We hadden een zwembad erbij gekregen en als kind vind je dat natuurlijk helemaal geweldig.

Toen kwam het moment daar dat ik naar de basisschool moest.
Ik weet niet alles meer, gelukkig, maar het zijn een paar hele nare weken geweest.
'Ja ze moest even wennen, maar ze had na acht weken een vriendinnetje' zouden ze bij ik vertrek zeggen.
Even wennen.
Ik kwam binnen bij de school als een mollig, stil meisje. Ik sprak vrijwel geen woord Frans. Drie groepen zaten in één klas en in mijn klas (CM2, laatste klas van de basisschool, in Nederland zou ik naar groep zeven zijn gegaan) zaten negen kinderen.
Ik voelde me alleen, snapte er geen barst van en in de pauze stond ik alleen in een hoekje.
Ik nam op een gegeven moment mijn springtouw maar mee om me te vermaken. Kinderen konden niet met me praten en ik dus ook niet met hen.
Het ging al snel van kwaad tot erger en ik begon ziek te worden.
Het begon zondagavond al dat ik mijn eten niet meer kon binnenhouden omdat ik de volgende dag naar school moest. Elke ochtend kotste ik mijn ontbijt eruit, zat met trillende lippen in de auto en kwam met datzelfde gezicht terug uit de klas als mijn moeder me kwam ophalen. Zodra de autodeur dichtzat zette ik het op een brullen. Ik vond het vreselijk.
In het begin wilden mijn ouders graag dat ik op school zou overblijven en mee zou eten.
De kantine (of naja zeg maar gerust kippenhok, zo klein was het) juffrouw was een heks. Een echte, compleet met pukkel op haar kin. De eerste dag dat ik mee at aten we uiteraard waar ik het meest van walg; bonen, met Franse, bah, kaas. 'MANGER!' krijste ze naar me terwijl ze veel te dicht bij mijn gezicht zat.
Dat was dus eens maar nooit weer.

Dinsdagavond had ik een avond rust, want woensdag was ik altijd vrij. Ik moest alleen daarvoor in de plaats zaterdagochtend naar school. Ik heb nog nooit zo'n idiote regel meegemaakt.
Na acht weken was er praktisch niets meer van me over, ik weet nog dat ik de stoel soms erg naar vond aanvoelen als ik erop zat. Familie schrok als ze me zagen en gevoelloze mensen vonden mij mooi afgevallen.
Het liefst meldde ik mij elke dag ziek, want zo voelde ik me ook, maar gelukkig hebben mijn ouders het toch doorgezet al was het met een steen in hun maag.

Godzijdank, na acht weken kreeg ik steeds beter contact met een meisje een klas lager.
Dat was het moment dat alles veranderde.
Thuis hoorden mijn ouders mij ineens weer zingen en geluiden maken (dat doe ik nog steeds als ik goed in mijn vel zit tot grote vreugde van alle bewoners). Een teken dat ik weer gelukkig was.

De juffrouw, die fantastisch was, heeft mij gewoon een klas lager gezet zodat dat meisje mij zou kunnen helpen. De juf is speciaal naar Dijon voor mij gereden om lesmateriaal op te halen voor mijn Frans. Engels heeft ze een week met me gesproken (met handen en voeten) en daarna vond ze dat we over moesten gaan op het Frans. Ik heb in bijlessen gezeten op school voor kinderen die moeilijk meekwamen en ik deed kleuterlessen.
Dat meisje, die mij toen zo enorm heeft geholpen, is jarenlang mijn beste vriendin geweest en is zelfs nog een keer in Nederland geweest toen ik daar weer woonde. Ben haar nog altijd dankbaar ook al is het contact inmiddels verwaterd.

De rest van de kinderen moesten niet zoveel van mij weten, tot er op een dag iets gebeurde waardoor ik ineens door vrijwel alle meisjes werd geaccepteerd.
Er zat een jongen in onze klas, ik weet zelfs zijn naam nog. Jeremy. Die was heel irritant en wilde alle meisjes kussen. Ging die achter ze aan rennen, aan de haren trekken en weet ik het. Zo kwam hij die bewuste dag op mij af. Ik, tien en vond dat alles stom, wist niet wat te doen en besloot mijn handen voor mijn gezicht te houden en een hem een fikse trap te verkopen. Uiteraard belandde de neus van mijn gympie in zijn kruis. Hij viel met de handen tussen de benen op de grond en gilde het uit. Hij begon rood aan te lopen en huilde. Hij stond op, ik greep hem bij zijn keel, duwde hem tegen het hek en zei in mijn meest fantastische Frans: 'encore?'. 'Non, non, no...no please'.
De juffrouw rende naar mij toe met allemaal meisjes om haar heen. Ik dacht dat ik op mijn kop zou krijgen, maar de juffrouw deed haar wijsvinger voor haar lippen 'goed gedaan, misschien houdt hij er eindelijk eens mee op' zei ze fluisterend. Grietjes haakten hun armen in de mijne en liepen met mij over het schoolplein. Toch handig die Hollander. Jeremy hield zich voortaan wel gedeisd.

Aan het einde van het jaar besloot de lerares me gewoon over te laten gaan naar de brugklas. Dat zou wel betekenen dat ik mijn beste vriendinnetje achter zou laten. Door die lerares en door mijn vriendinnetje leerde ik de taal en zou ik redelijk mee kunnen komen op de middelbare school. Wat een moeite zij beide in mij hebben gestoken en zonder daar wat voor terug te verwachten. Dát is pas een leerkracht en een echte vriendin.

Mijn broer heeft het ook erg moeilijk gehad in het begin. Maar daar praatte hij verder niet over, mijn ouders hadden al genoeg zorgen om mij. Heel sneu.

Door dat ene jaartje Franse basisschool ben ik enorm veranderd; ik moest voor mezelf opkomen en er door heen. Dat heeft mij zelfverzekerder gemaakt en ook wat directer. Ik moest wel.

Als je mij nu zou vragen of ik zou aanraden om kinderen rond de puberteit op een Franse school te stoppen zou ik vooral zeggen; dat ligt aan het kind.
Dat ouders de mening van hun kind niet willen weten voordat ze gaan verhuizen vind ik egocentrisch. Laat die ouders maar eens een dag in zo'n klas zitten, dan janken ze niet meer over hun familie of over kroketten.

Volgende week het vervolg; de middelbare school.

Nee, voor diegene die plannen hebben, besef goed wat je je kinderen aan gaat doen. Ik ga er geen rooskleurig verhaal van maken. Ook al is je kind misschien de slimste van de klas dat zegt helemaal niets over hoe die het in een ander land gaat doen. Het kan natuurlijk super gaan of nog veel slechter dan dat ik het had. Maar 'hij/zij moest even wennen' vind ik een behoorlijke understatement.

Gevoelige snaar

Ieder jaar is hier een enorm muziek festijn genaamd het fête de la vielle.
Oftewel het feest van de draailier.
Ik had nog nooit in mijn leven zo'n ding gezien voordat ik in Frankrijk kwam wonen.
Voor diegene die niet weten wat het is (en dat is erg begrijpelijk) hieronder een zeer beknopte uitleg.

Persoonlijk vind ik de draailier lijken op een kruisbestuiving tussen een gitaar en een viool. Het geluid is echter volledig anders, het kan een erg mooi geluid geven maar ook een ontzettend irritant snerpend geluid.
De snaren van een draailier worden aan het trillen gebracht door een met hars stroef gemaakt wiel. Dit wiel wordt aangedraaid door middel van een kromgebogen deurkruk, althans daar vind ik het op lijken. De melodieën worden gespeeld door middel van toetsen, die via tangenten de snaren indrukken, waardoor weer de toon veranderd. De draailier bevat een klankkast en zijn in de meest prachtige uitvoeringen te vinden (overigens ook voor de meest prachtige prijzen). Apart is dat de draaiing aan het wiel, ook andere effecten kan geven, zoals ietwat schoksgewijs tot constante draaiing. Sommige draailieren hebben ook nog resonantiesnaren, die niet worden aangestreken door het wiel maar die enkel meetrillen op de toon waarop ze gestemd zijn.

Vielle

Een interessant muziekinstrument, maar die na vier dagen toch wel mijn neus uitkwam.
Als ik 's morgens met mijn auto naar de pony's ging draaide ik maar even keihard rockmuziek om maar even wat anders in mijn hoofd te hebben dan gejengel.

Wij wonen praktisch naast het plein, waar alle tenten stonden en waar zich alles afspeelde, letterlijk.
Van tevoren dachten we dat we het helemaal zat zouden zijn, dat het na één dag al onze neus uit zou komen. Ik had al bedacht gieters met water boven in de badkamer en kantoor neer te zetten voor wildplassers tegen ons huis. We hadden wilde verhalen gehoord over inbraken en dat er zelfs ooit mensen in ons huis hadden ingebroken om er te slapen. Extra hangslot gekocht voor om het hek, auto's weggehaald (heel blij mee trouwens want er zijn heel wat schades gereden) en eten genoeg in huis dat we alleen maar elke ochtend vroeg naar de pony's hoefden voor de verzorging en verder gewoon thuis konden blijven.

Maar eigenlijk vonden we het verschrikkelijk leuk. Vanaf dag één gingen we elke keer even kijken en ik vooral heel, heel, heel erg veel fotograferen. Wat een mooie mensen vindt je op dit soort evenementen. Aparte, karakteristieke mensen met een doorleefd gezicht. Passie voor muziek, voor hun instrument en super creatief. Mensen om best een beetje jaloers op te worden, najah, wat hun muzikale creativiteit betreft dan.
Dit is weer zoiets, dit bestaat niet in Nederland. Als ik aan deze regio denk, denk ik ook altijd aan dit soort taferelen. Mensen die onder een houten prieel zitten te spelen en dat anderen gewoon aan komen waaien en ook gewoon mee gaan spelen. Er is geen bladmuziek, er zijn geen regels, iedereen die kan spelen mag aanschuiven en dat geeft een ontzettend gemoedelijke, gezellige sfeer.

Er was een optocht door de straat, in de tenten en de kerk werden concerten gegeven en groepjes muzikanten waren te vinden op straat. Vorig jaar zijn er zo'n zeventienduizend mensen op af gekomen, ik denk dat het dit jaar niet heel anders was. Vooral overdag was er veel volk en opvallend weinig Nederlanders. Bij de Lidl heb ik er meer gespot.
Ook de Fransen zijn net als alle andere mensen te beroerd om drie meter te lopen dus auto's stonden zwaar ingeparkeerd en op de meest idiote plekken. Ons hek daarentegen werd keurig vrijgehouden.
Het hondje van de buren was zo onder de indruk van het 'lawaai' dat hij vier dagen zijn waffel heeft gehouden, denk dat ik dat beest maar een mp3 speler op zijn hoofd ga plakken met draailieren muziek erop.

Pop opbouwen

Naast ons huis

Optocht door de straat

Ik was aan het fotograferen, liep langs het café waar mijn vriend en vader regelmatig komen en ook daarbinnen zaten ze heerlijk te spelen. Super gezellig. Alle winkeltjes bleven ook gewoon de hele dag en avond open en profiteerden van de drukte, behalve onze buren.
'S avonds gingen we ook kijken en er waren mensen in het donker aan het spelen. Het was fantastisch weer alle dagen en in de nacht was er een schitterende sterrenhemel. Je hoort een klarinet en een gitaar en kijkt naar de Melkweg, voor de rest is het donker en mensen genieten stilletjes van de muziek. Prachtig.

In het café

Moesten zeker wel met het raam dicht slapen want ze gingen elke dag door tot zes uur 's morgens. Heb dan ook weinig slaap gehad maar dat mocht de pret niet drukken. Zijn ook helemaal geen problemen geweest met dronken mensen en ons huis werd niet gebruikt als urinoir. Dat van de buren wel en dan zie je de volgende ochtend mijn lieftallige buurvrouw dat kratje pakken waar die nacht een dikke vent een poging deed het kratje te vullen. Bah.

Zaterdag hadden we kaartjes gekocht voor in de kerk. Ik vind muziek in een kerk altijd erg mooi klinken door de prachtige akoestiek. We liepen de kerk in en voorin was alles vol, achterin was nog voldoende plaats en zo kon ik ook mooi foto's maken. We zaten met z'n vieren op een lege bank toen er plots een jongen naast me stond. Hij keek me aan en vond dat ik een erg mooie camera had. Hij wilde tips over hoe hij het beste kon fotograferen en vroeg ineens of hij naast me mocht zitten. Lichtelijk verbaasd zei ik maar ja. Dus opschuiven en hij zat naast me. Tijdens de voorstelling vroeg hij het één en ander, ik rende af en toe naar voren voor wat foto's en klom op de preekstoel. Toen ik daarboven stond en naar beneden keek was het enige wat ik me kon bedenken dat je toch echt geen hoogtevrees moet hebben als je daar je toespraken houdt. Bibberend klom ik er weer af.
Één van de mensen die daar optrad pakte op een gegeven moment een doedelzak maar wat eigenlijk een geit was. Wat een vies gezicht. Onder zijn arm had hij het lijf en duwde erop met zijn arm, alles zat er nog op en aan.

Geit

Het optreden was afgelopen en eigenlijk vond ik het niet zo bijzonder. De jongen keek me aan en zei: 'wat vond je van het concert?'.
'Ja wel mooi, maar dat gejank van die vielle ben ik wel een keertje zat eigenlijk'.
Ietwat twijfelend kwam hij met een vervolgvraag: 'Ik wil voor je spelen, ik haal mijn instrument op, wacht je hier op me?'.
'Wat speel je dan?'.
'Vielle'. Oeps.
De kerk liep leeg en na een kwartier kwam hij terug met zijn vielle. Hij vroeg aan mensen die aan het opruimen waren in de kerk of hij even mocht spelen. Ze zuchtten wat en stemde daarna in, als het maar eventjes was dan. Hij ging ongegeneerd naar het midden van de kerk, pakte een stoel, ging zitten, maakte zijn vielle schoon, stemde alles en ging spelen voor me. Af en toe keek hij op naar me en ik moet zeggen; ik ben een oen met dat soort dingen, maar een jongen heeft nog nooit zo naar me gekeken.
Hij speelde de sterren van de hemel en het was betoverend mooi. Het licht scheen door het raam van de kerk pal op hem. Heel apart. Mensen zaten met een bezem om hem heen te vegen maar hij trok zich er niets van aan. Mijn vader en vriend vonden het maar niets, mijn moeder en ik vonden het erg schattig.
Ik kreeg alleen honger dus heb hem na een behoorlijke tijd toch af moeten kappen. Hij gaf me zijn telefoonnummer en zijn mailadres zodat ik de foto's naar hem toe zou kunnen sturen. En hij wilde heel graag nog wat met me drinken en afspreken. Ik heb het maar wat afgehouden.
Mijn vriend legde nog even overduidelijk zijn hand op mijn knie om wat duidelijk te maken maar dat was niet tot hem doorgedrongen.
De volgende dag kwam ik hem weer tegen en hij begroette me direct op de Franse wijze. Hij vroeg nog eens of ik later wat met hem wilde drinken. Afkeurende blik van mijn vriend en vader maar mijn moeder en ik zagen er geen kwaad in. Zo gezegd zo gedaan, die avond stonden we in de tent. Hij had z'n moeder bij zich dus die raakte aan de klets met mijn moeder. De heren hadden er geen zin in dus die zaten thuis.
Het eerste wat hij vroeg; 'zeg die jongen die bij jou was gister, dat is je broer toch?'
Au. 'Nee dat is m'n vriend joh! Zou wel vies zijn als dat mijn broer was... daarbij is mijn broer een stuk langer en die zit in Nederland'. 'Ja, maar hij lijkt zoveel op je dus ik nam aan dat het je broer was'.
'Nope...'.
Nou wist hij het in elk geval dus ik had het vermoeden dat hij nu wel anders tegen me zou doen. Maar niets was minder waar, hij keek me nog altijd op een manier aan dat ik er ietwat ongemakkelijk van werd. We hebben zo'n anderhalf uur gekletst. Daarna gedag gezegd en hij wilde me graag nog eens zien. 'Misschien ooit, ik stuur je de foto's wel'. Eenmaal thuis zei mijn vriend direct dat hij dit al had zien aankomen en mijn vader was het enorm met hem eens.
Agh, wat zal ik zeggen, als er een leuke violiste voor hen wilde spelen in de kerk hadden ze dat vast ook niet afgeslagen.

Privé concert

Het bleef nog lang melodieus die avond, er werd al van alles afgebroken. Ze moesten van het bier af dus dat was gratis (vervelend). Een groepje mensen heeft het nog tot ergens na middernacht volgehouden om muziek te maken zonder om te vallen van de vermoeidheid van alle dagen.
Iets wat mij heel erg is opgevallen alle dagen was dat de straten schoon bleven. Geen bekers op de grond, geen etensresten en dwarrelende servetten. Iedere ochtend werd er geveegd en het was allemaal super georganiseerd.
Ze zijn nu de tenten aan het afbreken. Ik kijk terug naar vier geweldige dagen, die van mij eigenlijk wel wat vaker er mogen zijn. Al ben ik wel blij dat ik nu weer met het raam open kan slapen. Wil je meer zien van het fête de la vielle? Ik heb een nieuwe site www.imaginephotographie.fr waar alle foto's op staan van alle dagen. Daar zijn ook filmpjes te vinden van het feest.

Het fête de la vielle heeft mij niet alleen mooie plaatjes opgebracht ook muzikaal gezien heeft het bijgedragen; het raakte bij mij een gevoelige snaar.

Toekomst in een envelop

Paars, wat een rare kleur voor een ziekenhuis.
Paars zie ik altijd als een spirituele kleur en de kleur van de dood.
Je ziet dat vaak in de kisten van Amerikaanse films geniet, glanzend fluweel.
Steekt mooi af.

'Madame ter èèche' ah, mijn beurt, mooi en dat een kwartier te vroeg.
Ik mag meelopen, moet op de onderzoekstafel gaan liggen en mijn shirt uitdoen.
'Ik kom zo'.
Er hangt een airco in de kleine paarse kamer, mijn moeder is mee. Voor het geval er een punctie gedaan moest worden, ik en naalden, dat is geen goede combinatie.

Ze komt terug, pakt het geval, spuit een klodder vloeistof in mijn nek en gaat eroverheen met de echokop.
Ze vraagt me waar ik vandaan kom, vindt het raar dat ik de Fransen relaxter vind dan de Nederlanders, vraagt of de dokter wel bloedonderzoek heeft laten doen, waarop ik neen moet antwoorden en maakt daar een afkeurend geluidje op.
'En wordt het een jongetje of een meisje?' zeg ik.
'Allebei' zegt ze gniffelend. Die grap zal ze vaker horen. Maar ja, je moet je spanning soms wat weglachen.
'Nou het zijn gewoon oppervlakkige gezwollen lymfeklieren, ik zie geen afwijkingen erin. Ja ze zijn zichtbaar maar ze hebben geen vervelende dingen in zich zitten op dit moment.'
De zware rugtas met betonblokken erin valt na twee weken wachten eindelijk van mijn schouders. En het was een verdomd stevige rugtas, een Kipling denk ik, rugpijn kreeg ik ervan, echt waar.
Als het aan mijn huisarts had gelegen had ik direct op de operatietafel gelegen om de 'bende' zoals hij het zo subtiel noemde weg te laten snijden. Ik zou er alleen een litteken aan over houden en dan zou het op kweek worden gezet en zou ik dan wel horen of het iets kwaadaardigs was. Hij zat al met de chirurg te bellen toen ik tegenover hem zat op het spreekuur. Ik drong aan op een echo, ik laat verdorie niet zonder goede reden iemand in mijn nek lopen hakken. Hij vond het oké maar zag liever dat ik direct door zou pakken. Pech voor hem. Je zult begrijpen dat als een arts zo heftig reageert en je twee weken moet wachten op de echo je twee hele vervelende weken hebt.
Ik weet het niet hoor huisartsen en ik, het is gewoon geen goede combinatie.

Ik mocht met een doekje de vloeistof van mijn nek halen en kon wachten op de uitslag.
Hier is het niet zo dat je weer terug naar je dokter moet voor de uitslag, je krijgt hem direct mee. Inclusief foto's. In Nederland moest ik daar altijd om vragen (zelfs bij de dierenarts) en hier krijg je ze gewoon standaard mee. Leuk voor bij mijn collectie.
Ik kreeg alles mee, moest zevenendertig euro tachtig betalen (dat betaal je al in Nederland als je een hand geeft aan een neuroloog) en dat was dat. Ik ademde diep in, blies uit en bedacht mij dat mijn dag er ook heel anders uit had kunnen zien. Tevreden en gerustgesteld ging ik naar huis.



Paars, zij vindt het een mooie kleur.
Het doet haar denken aan lavendel.
Ze zit in de wachtkamer tegenover me. Haar handen strijkt ze over haar platte buik.
Ze wordt geroepen en mag meelopen naar diezelfde kamer als waar ik heb gelegen. Een dikke klodder wordt er op haar buik gespoten. De echokop beweegt langzaam over haar buik. 'Gefeliciteerd mevrouw, u bent zwanger'. Dus toch, de testen hadden niet gelogen.
Ze komt met tranen in haar ogen uit de wachtkamer en kan het niet voor zich houden en verteld het iedereen. Ze dacht dat ze geen kinderen kon krijgen met haar vriend. Ze was inmiddels al wat ouder en had dit nooit meer verwacht. In een soort roes zie ik haar naar de balie lopen.
Een glimlach van oor tot oor.
Ze betaald een klein bedrag en loopt naar buiten.
Ik zie haar, haar mobieltje pakken en door het glas zie ik haar lachen en springen. Ze huilt en ze trilt van geluk. Ze hangt op. Staat stil, haalt een keer diep adem en beseft dat er een nieuw leven gaat beginnen. Ze draait zich om, kijkt naar de hemel en lijkt een dankwoord te uiten. Ze loopt weg, trots.



Paars, of is het zwart. Ze kan het niet meer zo goed zien.
Het maakt haar ook weinig uit. Ze zit tegenover me in de wachtkamer, ze zat er al toen ik aankwam.
Een klein vrouwtje, ik denk dat ze achterin de zeventig is. Al lijkt ze veel ouder. Ze is mager. Door haar flanellen broek zie ik haar knokige knietjes. Haar ogen zijn dof, ik zie slechts nog een klein lichtje erin schijnen. Haar handen laten de jaren zien die ze heeft meegemaakt. Zoals een boom ringen heeft zo lijkt zij voor alles wat zij heeft meegemaakt een rimpeltje erbij te hebben gekregen.
Haar naam wordt geroepen, ze draait krampachtig haar nek. Tegelijkertijd worden twee andere vrouwen ook omgeroepen. Het oude vrouwtje probeert tevergeefs op te staan. Één van de andere vrouwen ziet het gebeuren en helpt haar uit de stoel te komen. Ze schuifelt aan de arm van de andere vrouw rustig naar de balie. 'Mevrouw uw carte vitale (zorgpas)'. De mevrouw hoort haar niet. Ze kijkt de vrouw aan die haar vast heeft. 'Ja sorry, ik weet het ook niet, ik hoor niet bij haar ze is hier alleen'.
'Mevrouw, bent u hier alleen? Hoe bent u hier gekomen?'
'Ik ben met de taxi'.
'Maar wie gaat u helpen dan als u straks weer naar huis moet?'
'Dan ga ik weer met de taxi'.
Ze zette haar in een rolstoel en liepen met haar weg.
Een poos later kwam een zuster terug terwijl ze de vrouw in de rolstoel voortduwde.
De zuster hielp de vrouw haar portemonnee uit haar tas te halen en te betalen. Ze kreeg de envelop met de uitslag mee en werd naar buiten gereden. De zuster liep naar binnen en keek naar haar collega's. 'Zielig voor die vrouw. Dat soort nieuws is nooit leuk om dat aan iemand te moeten vertellen'. 'Tsjah....' was de reactie van haar collega's. Ik draaide me om en zag de vrouw zitten in haar stoel. De envelop lag inmiddels op haar schoot haar tengere bleke handen in elkaar gevouwen. Ze staarde voor zich uit. Ze haalt een keer diep adem en doet haar ogen dicht. Ik zie haar lippen licht trillen. Ze slikt haar emoties weg. De taxi stopt. Ze schuifelt erin, de deur wordt dichtgedaan en hij rijdt weg. Ze kijkt door het raam en haar ogen lijken op knopen. Het lichtje in haar ogen is uitgegaan. Hoe zij naar huis gaat kan ik me alleen maar inbeelden. Ik kijk naar buiten en het enige wat ik nog zie staan is de lege rolstoel. Eenzaam.

Gehoorsbedrog

Afgelopen weekend was weer het zoveelste feest in het dorp.
Dat betekend standaard tot twee uur 's nachts in je bed liggen stuiteren, muziek door elkaar, veel mensen en oppassen met je auto.

Er is hier weinig parkeerplek en wij hebben nog altijd vier auto's (vraag maar aan de burgemeester). Dit weekend was het feest van de liefde en werd er een reuze omelet gebakken. Er was ook iets met kreeften maar daar hou ik me niet mee bezig. Het is al mijn sterrenbeeld en dat vind ik al meer dan genoeg.
Er was kermis dus het plein moest leeg. Auto's stonden her en der geparkeerd.
Een oude opa kwam langs ons huis, gooide zijn gloednieuwe Peugeotje in z'n achteruit en vloog al file-parkerend bijna tegen onze Renault aan. Drukte hem in z'n één vloog naar voren, gleed weer richting onze auto, draaide wat bij en hopla hij stond perfect ertussen. Mijn tenen ontspanden weer in m'n schoenen en ik kon weer rustig naar binnen.

In het begin vind je al die feesten leuk, maar zo langzamerhand heb je het ook wel een keer gezien. Altijd dezelfde muziek, zelfde mensen en zelfde herrie als je wilt slapen. Maar agh, de sfeer blijft goed dat is het belangrijkste.
Zaterdag zijn we nog even over de mini markt gelopen in het dorp en even een rondje kermis gedaan.
Er stonden mensen met handgemaakte spulletjes en een jongen die makarons verkocht. Ik hou normaal niet zo van die dingen maar deze waren zeker weten met de hand gemaakt. Zes voor vijf euro.
De jongens waren aan het quad rijden dus mijn moeder en ik besloten er geen één te bewaren en ze allemaal zelf op te eten. We hadden van alle smaken één dus dat waren allemaal verschillende smaaksensaties. In de psychologie zeggen ze dat het goed proeven van smaken je in het hier en nu houdt. Mooi excuus om regelmatig bonbons en dat soort ongein te halen, we willen immers niet teveel in ons hoofd zitten hè, dat is immers niet gezond!

Na de makaronkraam liepen we nog even over de kermis. Een draaimolen, een muntschuif tent, een grijparm tent, schiettent met een walgelijke chihuahua, visjes vangen en natuurlijk botsauto's. Dat laatste loopt vrijwel altijd hebt beste. En is ook eigenlijk het leukste van alles. Al hou je er zelf niet van het is zo leuk om de mensen te observeren die in die dingen rijden. Vaders met kleine kinderen die met de handen voor de ogen zitten of al jammerend dat ze het zo eng vinden. Diezelfde vaders hebben een gigantische grijns op hun gezicht en soms de tong buitenboord richting mondhoek. Kind is bang en wil niet meer mee, maar gut hij had al tien muntjes gekocht en moet nou, hoe vervelend, zelf alles opmaken. Ik zeg; vaders, mooi excuus zo'n kind.
Dan heb je de veel te dikke mensen die er eigenlijk niet inpassen. Dan zit er zo'n veel te dikke vrouw met een broodmagere vent ernaast, die wordt geplet en zij wordt nijdig omdat ze het discriminatie vindt dat iedereen haar moet hebben.
Dan hebben we nog de agressievelingen. Die krijgen een blik in hun ogen waar ik altijd een beetje bang van word. Zodra ze het muntje in het karretje gooien zoeken ze naar een doelwit. Ze rijden rondjes aan de buitenrand totdat ze hun prooi in het vizier hebben. De wenkbrauwen gaan naar beneden en ze kijken gefixeerd en gaan in volle vaart op het desbetreffende karretje af. Als ze in de buurt komen gaan ze staan en trappen nog extra tegen de bodem aan zodat de beuk abnormaal hard is. Daarna vervolgt hij weer zijn weg en kiest een nieuw slachtoffer. Die idioten kopen ook altijd enorm veel muntjes. Maar het is de blik die mij niet aanstaat. Iedereen lacht en doet en zij verzieken de sfeer.
Opeens zag ik een verstandelijk gehandicapte jongen zonder shirt aan de rand van de botsauto's staan. Hij klapte in zijn handen en was enorm bezweet. De beat van de discomuziek vond hij klaarblijkelijk zo fantastisch dat niet alleen hijzelf in de gloria was maar je ook duidelijk wat zag verschijnen door zijn trainingsbroek. Maar hij had de tijd van z'n leven.

Zaterdag avond hadden de jongens ook nog een rondje gemaakt over de kermis, m'n moeder en ik waren sterren aan het kijken in de tuin en zaten te bedenken wat ze gingen doen op de kermis. We besloten te gluren vanaf het hek. Ja hoor, de schiettent, dat was te verwachten. Goh, ze hebben nog wat gewonnen ook. We besloten toen we dat zagen terug te rennen naar de tuinkamer en te doen alsof we van niets wisten. Dat mislukte uiteraard en ze hadden voor ons een pluchen hart en een kangoeroe incluis buidel en baby gewonnen. Wat moet je ermee, maar het is toch leuk.

Zondag zou er ter afsluiting vuurwerk zijn. Wij erheen, één rondje in de botsauto's en toen zou het beginnen. Voor de salle des fêtes was alles opgesteld. Potten stonden op stoelen, op de trap en de deur stond wagenwijd open. Nergens linten waar je achter moest blijven en plots ontstaken ze het (niet met de hand). Achter de salle des fêtes hadden ze de grote professionele potten neergezet en het was schitterend. Maar ik vond het persoonlijk te dichtbij. Er vielen gloeiende stukken op mensen en het vloog alle kanten op. De dag erna vond ik nog resten in onze tuin. Maar zo mooi vuurwerk en zo ontzettend veel. Echt, dat zou je in Nederland (buiten oud en nieuw) nooit zien. En al helemaal niet van zo dichtbij en vervoert in een Renault express van de overbuurman die op dat moment even een sticker op de auto plakt met explosieven en het er daarna weer afpulkt. Disneyland waardig, echt waar. Na twintig minuten was het klaar, we wilden terug naar huis lopen en bij de grijpmachines zag ik plots mijn chagrijnige buurvrouw met haar op een knaagdier lijkende man. Ze had een beer gewonnen en hield hem vast als een kind. Geen blik gunde ze ons waardig, zoals gewoonlijk. Ik had eigenlijk dat ding af moeten pakken, weg moeten rennen en hem tussen de botsauto's moeten gooien. Kijken wat er zou gebeuren. Maar dat doe je niet. Dat vindt je immers zonde.

In het restaurant naast ons was ook een feestje. De grootse eigenaar (niet in de lengte) was er ook. Hij werd aangekondigd met trompetter ridder muziek. Ik verwachtte serieus iemand die zei: 'Dames en heren, de Koning!'. Hij hield een schreeuw speech en vervolgens mochten de mensen dineren. Ja, apart allemaal, laat ik het daar maar op houden. Er was een gitarist en een zanger. Vanuit ons huis kan ik altijd gluren wat er in het restaurant gebeurd. Ze hebben een stuk erbij aan gebouwd op de eerste etage. Eerder was het een tentconstructie maar inmiddels is dat vervangen door glazen wanden. Ze kijken zo recht mijn kamer in. Gelukkig is er vaak niets te doen en als er wel wat te doen is ga ik niet denken; 'wat irritant dat ze zo met de giechel in mijn kamer kijken' nee, ik maak er gewoon een theater avond van. Lichten uit en lekker kijken naar iedereen. Niemand die het door heeft en je hebt soms nog live muziek ook. Ik verveel me eigenlijk nooit.

Om één uur wilde ik toch wel graag gaan slapen. De kermisgasten alleen niet en bij het restaurant was het ook nog lang luidruchtig. Ik besloot maar weer eens op het logeerbed in mijn kamer te gaan zitten en te luisteren en te kijken in het donker naar de gitarist en zanger. Ze speelden een zeer geliefd liedje van mij. Tears in Heaven van Eric Clapton. Iedereen kent dit rustige mooie liedje wel. Dus ik deed mijn ogen dicht en luisterde naar het schitterende gitaarspel, de beat van de botsauto's had ik in mijn hoofd zachter gedraaid. Het klonk hemels en ik kreeg een glimlach op mijn gezicht. De zanger ging zingen, prachtige stem. En ik was blij dat ik op was gebleven. Totdat ik eens goed ging luisteren. Hij zong:
'Would you know my name
If I saw you in weapon
would it be tha zeem
If I saw you in weapon
I must be stronghe
and carry on,
'Cause I know I don't belonghe
We are weapon.'

Ik wreef in mijn ogen, duwde wat op mijn oor en luisterde het hele liedje af. Nee, ik hoorde het goed. Mijn glimlach verdween en ik schuifelde naar bed. Ik vertelde het aan mijn vriend dat dit mooie gevoelige liedje ineens een agressieve klank had gekregen. Ik kon niet slapen en bedacht me; hoe is het toch mogelijk in zo'n klein dorpje. Van Disneyland tot onbewust agressieve liederen.

Mentaliteit strijd

De Franse afspaken mentaliteit:
- ze komen nooit op tijd
- ze komen niet
- ze komen altijd 'demain'
- 'demain' is vaak een feestdag
- een feestdag waar ik nog nooit van heb gehoord

Althans, dat is wat veel mensen van de Fransen denken.
En ja, ook ik heb slechte ervaring met afspraken maken met de Fransen. Zo moet de klusjesman nog altijd voor onze verwarming komen (al maanden geleden aangevraagd). Met de nieuwjaarsborrel had ik hem aangesproken. Hij maakte een jolige grap en zei dat hij 'la semaine prochaine' zou komen. En dat hij ons zo aardig vindt. Hij was met zijn quad over de kop gevlogen en had het vizier in zijn voorhoofd gekregen met als gevolg dat er een gigantisch litteken in zijn voorhoofd staat gekerfd. Maar nee dat kon toen nog niet het excuus zijn voor zijn vergeetachtigheid.

Een paar weken gingen voorbij, hij kwam langs en ging weer weg want hij moest een onderdeel bestellen.
Weer wat later wist hij dat niet meer en zou hij weer komen. Ik was het zo zat dat ik naar zijn zaak ben gereden om hem duidelijk te maken dat ik er klaar mee was. Toen kwamen er allerlei slappe excuses en dat hij ons echt niet in de steek zou laten. Je raadt het al; hij is nog steeds niet geweest.

Een hele tijd geleden schreef ik over de buurman; hij zou mij gitaarles geven en in ruil zou ik de voeten doen van zijn vrouw. Maanden zijn erover heen gegaan. Helemaal niet erg dat hij de eerste keer niet kon komen toen we half hadden afgesproken. De tweede keer zou hij me mailen; een derde, vierde en vijfde keer dat ik ernaar vroeg zou hij me 'la semaine prochaine' mailen. Ik voelde het al aankomen.
La semaine prochaine werd niet la semaine prochaine, zelfs niet le mois prochaine, nee het werd 'jamais'.
Ik wilde hem nog één kans geven. Vorige week zagen we hem op het feest hiernaast. Hij kwam naar me toe en zei: 'Volgende week kom ik! Dan gaan we echt beginnen! Woensdag of donderdag, maakt mij niet uit ik heb de tijd!'. Ik besloot het meteen goed aan te pakken en zei: 'Mooi zo! Donderdag na half 12 oké?' 'Ja, helemaal goed, leuk!' zei hij opgewekt. Schijnbaar was de wil er nog wel.

Vorige week woensdag kwam een kennis langs die onze buurman ook kent. Hij zei al; 'tsjah, nou heb je duidelijke afspraken gemaakt, maar met die artiesten weet je het maar nooit. Dat is weer een heel ander slag volk'. Hij grapte nog dat hij vanmorgen bij hem draailierles had gehad en dat mijn buurman had gezegd dat hij donderdag middag nog naar de stad moest voor het één of ander. Ik hapte natuurlijk vrolijk in het aas, puh, heb er gewoon een trauma aan overgehouden.

Het was afgelopen woensdagavond. Mijn vader en vriend lieten samen de hond uit en kwamen de buurman nog tegen en mijn vader vroeg nog even voor de zekerheid of hij morgen rond half twaalf kwam. 'Ja, zeker, half twaalf ben ik bij jullie!' ze zeiden elkaar tot morgen en mijn vader vertelde mij het veelbelovende nieuws. De buurman kon het nu onmogelijk vergeten.

Donderdag half twaalf; ik ging er gewoon vanuit dat hij veel te laat zou komen maar ik ging er wel degelijk van uit dat hij kwam. Hij had immers de avond ervoor gezegd dat hij zou komen. Ik tuurde uit het raam en zag dat hij gewoon thuis was. Zijn oude achenebbisj Mercedes met zes ton op de teller die hij net nieuw had stond gewoon voor de deur en de ramen waar nog altijd de prijsstickers opzitten stonden open. Zijn vriendin was niet thuis, die zou een paar dagen weg zijn dus die kon hem ook niet achter zijn vodden zitten. Het is irritant, je weet dat je er op een gegeven moment geen rekening meer mee moet houden maar toch doe je het. Ook deze raadt je al; hij is niet op komen dagen.
En dan ben ik niet zo iemand die langs zijn huis gaat, ook al is het een paar honderd meter lopen (ja jongens, in Frankrijk wonen je buren wel wat verder weg dan anderhalve stoeptegel). Het is bij mij graag of niet. Schijnbaar geen zin, maar zeg dat dan gewoon! Wordt toch wat ongemakkelijk de volgende keer dat we elkaar zien denk ik. Jammer. Hij had gewoon kunnen mailen dat hij een zere voet had, lens kwijt was en geen drol zag, geen shag meer had en de bar tabac dicht zat en last had van ernstige afkickverschijnselen of dat hij last had van diarree. Of dat alles bij elkaar. Dan had ik hem zelfs nog een kans gegeven.

Soms ziek van de Franse afspraken mentaliteit. Maar niets vergeleken met de Nederlanders waar ik de afgelopen tijd mee te maken heb gehad.

De Nederlandse afspraken mentaliteit:
- ze komen stipt op tijd
- staat het niet in de agenda? Dan ben je niet welkom
- alles moet vandaag
- vandaag was eigenlijk gisteren
- maar dat kan niet want we leven in het heden

Althans, dat is wat veel mensen van de Nederlanders vinden.
Je hoort bij het roer om programma's altijd dat mensen liever een Nederlandse aannemer hebben en dat Nederlanders zich beter aan de afspraken houden. Nou klopt dat over het algemeen ook wel maar...
Ik baal toch ook wel hoor.
Gezien ik toch graag wat meer wil doen had ik gereageerd op een advertentie op een site voor Nederlanders die in Frankrijk wonen of gaan wonen. Een advertentie van een man die fotografen zocht voor zijn soort van makelaarssite. Je kreeg een beetje geld voor de foto's en een bepaald percentage als het huis verkocht zou worden wat jij zou hebben gefotografeerd.
Echt wat voor mij. Ik ben gek op fotograferen en zou dat nooit als werk zien maar als puur vermaak en de verschillende talen spreken met verkopers leek me fantastisch. Ik kreeg informatie over de mail, mailde wat terug maar kreeg verder geen gehoor. Probeerde het twee weken later nog eens maar hoorde niets.
Ineens een mail met 'sorry voor de vertraging, welkom bij de club de folders komen met een paar weken eraan.' Dat was in maart. Een mail van mij volgde na veel ongeduld in mei. Maar nooit wat op gehoord. Onvoorstelbaar. En hij vond het vreemd dat in deze regio niet veel huisaanbod was via zijn site. Ik niet.

Daarna volgde nog een advertentie. Beheer van een huisje. Iemand vroeg via diezelfde site hulp. Ik reageerde want ook dat leek me leuk voor erbij. Contact met mensen maar toch lekker vrij. Er reageerden wel meer mensen. Ik kreeg een persoonlijk bericht dat hij contact met me zou opnemen wanneer ze in mei in de buurt zouden zijn en dat we dan persoonlijk konden kennismaken. In de tussentijd reageerde een jan doedel ook nog op diezelfde advertentie met de vraag of ik zijn huis ook niet wilde doen (maak dan een eigen bericht op zo'n site); ik een privé bericht gestuurd naar die man, dat zijn huis wel wat ver weg was maar dat we wel konden overleggen. Van die nooit meer wat gehoord.

Halverwege mei; ik hoorde niets.
Eind mei maar even gemaild of ze al wisten wanneer ze in de buurt zouden zijn zodat ik er rekening mee kon houden. Niets. Helemaal niets geen reactie. Ik snapte het niet.
Iemand vraagt een ander om een reactie en vervolgens laat diegene niets van zich horen. Gruwelijke hekel heb ik eraan. Waar ik dan wel weer nieuwsgierig naar ben is of hij nog steeds mijn blog leest.

Ik kijk tegenwoordig wel uit met juichen, zelfs al is er al wat toegezegd, ik doe het niet meer. Ik heb er veel van geleerd. Ik heb vooral geleerd dat het niets met Fransen te maken heeft. Sommige mensen zijn gewoon zo. En ja, ook Nederlanders (spreekt een ervaringsdeskundige!).
Zo heb ik onlangs een handgeschreven sollicitatiebrief gestuurd (dat is hier nog vrij gebruikelijk, zodat ze kunnen zien wat voor persoonlijkheid je hebt aan de hand van je handschrift; ik ben dus: lomp, lelijk, slordig en ik schrijf schuin naar rechts hellend. Zou dat iets over mijn politieke voorkeur zeggen?). Enfin, ik zei laatst tegen een vriendin dat ik verwachtte dat ik niets zou horen. 'Lekker positief' was haar reactie. Ik zie het als zelfbescherming en een prima instelling wat past binnen mijn 'nieuwe' mentaliteit.

Mijn huidige afspraken mentaliteit:
- Ik vraag slechts één keer
- Concrete afspraken, dag en tijd!
- Niet bedelen, graag of niet
- Niet gisteren, niet morgen, maar gewoon nu
- Veroordeel niet bij voorbaat, laat je (eventueel) verrassen en verwacht niets
- Voor wanneer iemand een afspraak met mij maakt kan ik alleen maar zeggen: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst

Hollandse gedachten

Kennissen van ons hadden afgelopen zaterdag een optreden in het gebouw naast ons huis. 

Mijn broer en schoonzus waren er en het leek ons leuk dat zij hen ook zouden ontmoeten en de muziek zouden horen die zij maken. In het gebouwtje naast ons zou het plaatsvinden en volgens de poster zou het ongeveer anderhalf uur duren. Schade: vijf euro per persoon.

Om tien over zeven gingen we maar eens naar binnen bij het buurgebouw, we zijn inmiddels al aardig gewend aan de Franse tijden dus gingen er zomaar vanuit dat het nog niet begonnen was. Onze kerkklok loopt ook tien minuten achter, daardoor is de bakker minimaal ook altijd tien minuten 'te laat' open. Maar goed; wij komen daar binnen en we werden keurig ontvangen. 'Het is al tien minuten bezig maar met een beetje geluk kunnen jullie nog een plaatsje vinden' zei ze fluisterend. 

'Pssh die Hollanders komen tegenwoordig ook al te laat', was mijn gedachte. 

We gingen rustig het zaaltje binnen en het was inderdaad behoorlijk vol. Behalve vier stoelen helemaal vooraan, maar ja dat is altijd standaard bij dat soort dingen want stel dat je wordt aangesproken.

Mijn ouders, schoonzus en broer gingen achterin het zaaltje en mijn vriend en ik aan de zijkant tegen de muur op de grond. Onze kennis zag ons al terwijl ze driftig op haar accordeon zat te spelen en liet overduidelijk merken, door een brede glimlach, dat ze het leuk vond dat we waren gekomen. 

Ik kon zo mooi het zaaltje observeren. Alleen maar Fransen. Ah, de postbode die zijn herkenbare pet niet op had, de vrouw van de camargue paardenfokkerij met haar verwilderde kapsel, onze yogalerares met haar té schattige kleinkindje, nog een aantal kennissen en vlak voor m'n neus zat de burgemeester zonder zijn droopy jas. Want het was snikheet. 

Hij had zijn hoofd in z'n hand en leunde voorover. Ik dacht eerst dat hij hoofdpijn had, maar toen hij op een gegeven moment een lege stoel voor zich kreeg omdat de bezetter even een plasje moest plegen, kon hij de verleiding niet weerstaan om de hele tijd met dat ding te spelen. Hij wipte de plastic stoel heen en weer, zat onrustig met zijn been te steppen en het was niet eens op de maat van de muziek. Laat ik het zo zeggen; hij verborg niet dat hij er geen moer aan vond.

Na een aantal liedjes over liefde, een kont en drugs was het afgelopen. Mijn schoonzus en broer waren in de tussentijd al naar buiten om te roken en verkoeling te zoeken. 

Ik kon er niets aan doen maar dacht toch wel even; 'goh als al die mensen vijf euro hebben betaald, dan vind ik dat nog best veel geld wat je ervoor terugkrijgt'. Ja, erg hè. Maar da's Hollands, daar kan ik dus niets aan doen. 

Het optreden

We liepen allemaal naar buiten en begroetten iedereen. De zwangere zangeres die echt een stemgeluid en expressie heeft om jaloers op te worden, onze kennis met haar accordeon, plofbroek met sandalen en ongeschoren oksels die een aanstekelijk enthousiasme heeft en nog wat mensen. 

De burgemeester had ik nog niet begroet, daar moest eerst een wijntje in anders zou die weer over de parkeerplek van onze auto's beginnen. We kregen allen een apéro. Totaal onverwacht, maar wel gebruikelijk. Op een gegeven moment toen we met wat mensen stonden te kletsen zagen we mensen met schalen aan komen. De lokale schrijver liep naar ons toe en zei dat we met tien minuten gingen eten in de tent. We keken elkaar allemaal verbaasd aan. We liepen even naar onze kennissen die het optreden hadden gegeven maar die wisten ook van niets, die dachten dat het voor de organisatie bedoeld was. Zij gingen vervolgens naar huis. Wij, twijfelend, want je voelt je op wat voor manier dan ook toch een soort van onbeschoft. Als je naar huis gaat denken ze misschien wel dat we niet mee willen doen en als je meedoet ben je misschien een profiteur met je vijf euro entree. Gelukkig kwam onze yogalerares naar ons toe en die drong aan om mee te eten. Iedereen ging weg en anders was er teveel en dat is toch zonde?

De tent

We keken elkaar wederom aan en besloten maar een hapje mee te eten. We namen plaats en een vrouw en meisje deelden plastic bordjes uit en stukken brood. Bestek werd zelfs neergelegd en plots stond er een bord met salade, tomaat, ei en worst voor m'n neus. 'Dat dat kan voor vijf euro' zei m'n vader. Er werd nog een bord voor onze neus geschoven want er was over: 'pour les jeunes!' zei de vrouw. 

Het was heerlijk en er werden kannen wijn neergezet met plastic bekertjes. We namen allen dan ook maar een glaasje en dan zouden we naar huis gaan. Maar hoe doe je dat? 

De organisatie bedanken, even langs de burgemeester om je gezicht te laten zien en dan gaan?

Plots, nog een pan. Het hoofdgerecht. Ze riepen dat iedereen met z'n bordje moest komen. 

Nou moesten we wel blijven want dat konden we echt niet maken. 

Heerlijke kip met saus en aardappel. De wijn werd bijgevuld en vloeide rijkelijk. We hoefden thuis niet meer te eten, dat was duidelijk. 'Dit kan toch nooit voor vijf euro' zeiden we tegen elkaar. 

De onder-burgemeester kwam met een vuilniszak langs en iedereen moest zijn bordjes erin gooien. Ongelofelijk. Een andere vrouw deelde ineens weer bordjes uit met een stuk brie erop. Zoals je nu inmiddels wel zult weten hou ik niet van kaas. Dus ik ruilde met mijn vaders lege bordje. 

Iedereen smulde en de Fransen lachten uitbundig, glimlachte naar ons en vonden het duidelijk bijzonder interessant dat we er waren. 

'Je snapt het niet, dit zie je echt niet in Nederland' concludeerden we met z'n allen. 

Ineens kwam er een walm voorbij, een walm waar ik wakker van zou kunnen worden. Een geur zo lekker, dat je speekselklieren vanzelf actief worden zelfs al zit je propvol. Een geur die ik herken uit duizenden. Een geur die mij mee terugneemt naar de tijd dat ik in Frankrijk op de middelbare school zat en in de kantine een toetje moest pakken. 

Mousse au chocolat. Ja, een paradijselijk toetje. 

Gehypnotiseerd zweefde ik naar de achterkant van de tent, een grote soeplepel zakte langzaam weg in de mousse, ik hield mijn plastic bordje eronder en een overheerlijke flats lag op mijn bord. Een koekje erbij maakte het plaatje helemaal compleet. Ik zweefde terug, keek uit het open raam van de tent en zag de maan, die bijna vol was. Ik hoorde lachen, ik hoorde krekels, ik hoorde bestek en ik hoorde de mousse mij roepen. 'Eet mij'. En dat deed ik. 

Lekker tafelen

Na nog even natafelen besloten we dat het nu echt tijd was om naar huis te gaan, het was al laat en mijn broer en schoonzus zouden de volgende dag terug naar Nederland gaan. Ze vonden het fantastisch om hierbij te zijn. Zoiets zou je als toerist niet meemaken. 

Ik heb de organisatie bedankt en iedereen die had gekookt (alles was bereidt door verschillende mensen van de commune) onze complimenten gegeven. We vonden het 'superbe'. 

Mijn moeder had de burgemeester nog aangesproken dat ze het zo ongelofelijk vond hoe het allemaal ging waarop hij z'n schouders ophaalde en zei dat het heel normaal is. 

We liepen de paar meters naar huis. 'Dit kan gewoon echt niet voor vijf euro'. 'Wie moet dit allemaal betalen?'. 'Hoe kan dit?' 

En het antwoord was simpel; Franse gastvrijheid. Waar wij Nederlanders nog een puntje aan kunnen zuigen. 

Gelukkig nieuwjaar!

Quatorze Juillet, twaalf jaar geleden:
Ik was dertien. Het was een hete zomer.
Het was de zomer dat we met z'n allen hebben besloten om terug te gaan naar Nederland na drie jaar in Frankrijk te hebben gewoond.
Ik dacht er eigenlijk nooit zo bij na, niet toen mijn ouders ons vertelden dat ze naar Frankrijk wilden en ook niet dat we terug zouden gaan naar Nederland. Het maakte me niet zoveel uit; dacht ik.
Ik weet nog goed hoe hectisch alles was. We waren net in Nederland geweest voor een begrafenis. Toen we terugkwamen gaf mijn broer zijn afscheidsfeestje voor zijn Franse vrienden en ik had ook een vriendinnetje uitgenodigd (ik was niet zo'n feestbeest). Mijn vader en broer gingen naar magnycours voor een formule 1 wedstrijd en o ja, we moesten ook de hele bende inpakken.
Ja, het was hectisch. Maar ik was dertien. Daar dacht ik niet zo over na. Dat zijn grote mensen dingen.

Ik stond er niet bij stil dat we in Nederland in een zomerhuisje tijdelijk zouden moeten wonen met de hele beestenbende, dat we al onze spullen moesten opslaan en dat de paarden eerst aan de andere kant van Nederland zouden staan omdat we geen oplossing hadden. Ik stond er wel degelijk bij stil dat ik straks geen zwembad meer had in de tuin. Het klinkt verwend maar dat mis ik nog tot op de dag van vandaag.

Mijn beste Franse vriendinnetje stond er veel meer bij stil. Die vond het vreselijk. Haar ouders ook, ze hadden ons al helemaal samen op kamers zien zitten. Samen de lerarenopleiding volgen. Maar dat mocht niet zo zijn. Ik werd uitgenodigd door haar ouders om mee te gaan feestvieren met quatorze juillet. Ik vond het allemaal wel best. Had er nog nooit bij stil gestaan.
Voor wie wil weten wat het inhoud: op veertien juli wordt de bestorming van de Bastille gevangenis gevierd waarmee in 1789 de Franse Revolutie begon. De Franse Revolutie was een invloedrijke politieke verandering waarbij de Franse monarchie werd afgeschaft en de eerste Franse Republiek werd opgericht.
Even heel, heel, heel erg kort uitgelegd.
Op die dag en vaak ook de dag ervoor zie je in veel dorpen markten, feesten en vuurwerk.
Aangezien ik de grootse aankondigingen in Frankrijk gewend was en het enthousiasme dat mijn vriendinnetje altijd had voor de meest wonderbaarlijke dingen (zij gilde het uit in een zogeheten achtbaan die niet over de kop ging en die je bijna stapvoets kon volgen en vond dat superbe!) verwachtte ik er niet al teveel van.

We reden naar de stad en op het meer zag ik een aantal vlonders drijven met potten erop. We gingen lekker zitten in de graskant en nu was het wachten op het moment suprême. De lichten gingen uit rond een uur of elf. En ik was stil. Muisstil. Alle duizenden mensen om het meer waren stil.
Je hoorde het water kabbelen en in de verte zag je dat lonten begonnen te branden. Ineens een explosie aan vuurwerk. Ik weet niet eens meer hoe lang het duurde maar het was betoverend.
Ik was dertien en ik dacht er niet zo mee bezig te zijn maar ik weet nog goed dat het besef er toen ineens was dat mijn toekomst hier niet verder zou gaan. En dat ik nog nooit zulk mooi vuurwerk had gezien.
Mooie afsluiting van een bijzondere en bizarre tijd in Frankrijk.

Quatorze Juillet, heden:
Ik was vijfentwintig. Dertien Juli zou de burgemeester weer een veel te lange toespraak houden en er zou 's avonds vuurwerk zijn met daaropvolgend een disco voor iedereen. Inmiddels hou ik wel van een feestje. Mijn broer en schoonzus waren hier en we gingen met z'n zessen om kwart voor elf naar buiten. Klein dorp, dus wat moet je verwachten hè. Ik dacht óf het is scapino vuurwerk (muizenpiep en een plofje) of het zou wel eens spectaculair kunnen worden. Het was voor zo'n dorp toch best spectaculair.
Vooral de knallen die nog zo lang nagalmen door de bergen waren fantastisch.
Toen de eerste mortieren waren afgevuurd kon ik het niet laten om even "gelukkig nieuwjaar!" te zeggen. Ik moest immers dit jaar vuurwerk missen met oud en nieuw. Voordeel van deze tijd van het jaar is dat er in elk geval minder kans is op regen, mist, kou en sneeuw. Vraag me eigenlijk af welke idioot ooit heeft bedacht dat december de laatste maand van het jaar is en dat precies die maand altijd koud is en dat dan het nieuwe jaar wordt gevierd. Had dan december met juni of juli geruild, veel beter. Goed, dit wordt verwarrend, we gingen daarna even een biertje halen bij de dorpsalcohollist die achter de bar stond heen en weer te wiebelen. Hij kon gelukkig de doos met bier vinden en ook het wisselgeld.

Daarna even de salle des fêtes in en er werd weer eens YMCA gedraaid en veel, heel veel oude franstalige nummers. Mijn schoonzus en ik gingen de dansvloer op en mijn broer en vriend hadden het al wel gezien en liepen de weinige meters naar huis. Vaders verscheen ook ineens uit het niets de dansvloer op en swingde vrolijk mee. Daarop kon mijn moeder natuurlijk niet achterblijven.
Het was warm en er scheen een bijzonder blauwkleurige lamp het zaaltje in. Zo leek zowaar iedereen een perfect verzorgde mond met tanden te hebben (alleen de kleur dan). Er kwam weer één of ander Frans chanson door de speakers en de mensen gingen allemaal stijldansen. Ik ben gek op stijldansen, dus mijn schoonzus en ik namen een pose aan en gingen samen al galopperend door de feestzaal heen. De Fransen schrokken en de zaal was bijna leeg. Iedereen ging aan de kant voor de op hol geslagen merries. Na nog een ererondje leek het ons beter te stoppen en besloten we maar even te gaan zitten met een verkoelend biertje die we net hadden gehaald bij de barman die inmiddels zwalkte en wel heel verwonderd naar een briefje van vijf euro zat te kijken.
Het bleef nog lang onrustig in het dorp.

De dag erop zijn we naar de stad gegaan om daar het vuurwerk te bekijken. Camera en statief mee. Want dit wilde ik graag vastleggen. Er was eerst een show met zigeuners die allerlei stunts uithaalden.

Uiteraard ontbraken de Hollanders ook niet en ik had al snel de eerste bekende boodschappentas gespot.
Hierna besloten we maar naar de overkant van het meer te lopen, dat zou een mooie locatie zijn voor de foto's. Verder was niemand ooit bij dit vuurwerkspektakel geweest en ik kon ze alleen maar vertellen hoe ik het had ervaren als dertienjarig meisje. De verwachtingen waren groot.
De verwachtingen werden beloond, rond een uur of elf gingen de lichten uit. Het was stil alleen had een hoempapabandje nog niet in de gaten dat het zou beginnen en gingen nog net wat te lang door met hun gekraai. De bootjes voeren weg bij de vlonders en de lonten werden roodgloeiend langzaam korter. Gigantische knallen, schitterend vuurwerk. Plots was ik terug.
Terug in tweeduizend-één dat ik daar ook zat met mijn mond open van verbazing. Dat ik nadacht dat ik terug naar Nederland zou gaan en dat mijn Frankrijk toekomst zou stoppen. Ik wist toen al wel dat zo gauw het kon ik terug zou gaan. Ik was zo van de wereld dat ik niet eens in de gaten had dat mijn schoonzus last had van een rare vent die aan haar fotospullen zat, ze zei het een paar keer tegen me maar ik heb niet eens wat gehoord. Gelukkig is de man vanzelf verdwenen en is elders gaan spelen.

Aha!

Het was net zo mooi en magisch als in mijn herinnering, bizar eigenlijk want in je kinderherinneringen is alles groter en spectaculairder (althans wel in die van mij). Ik was alleen nu wat ouder, groter, toch ook wel wat wijzer en met een ander gezelschap.
Mijn Frankrijk toekomst gaat hier weer verder. Hopelijk lang en rooskleurig maar met dat soort dingen hou ik me niet bezig. Dat zijn grote mensen dingen.