Romantisch bourgondisch eten... met TL-licht

Hoeveel mensen fantaseren niet over het leven in Frankrijk?

Het begint allemaal met een accordeonmuziekje, je ziet een aantal mooie mensen kaasjes eten midden op een prachtig groen grasveld, je ziet paarse lavendelvelden op de achtergrond, je zit heerlijk te lunchen in je frivole jurkje of je stoere tuinbroek met andere mooie mensen, citroën deux chevaux's met uiteraard een rietenmandje op het dak of op het achterklepje die langsrijden en toeteren, een man met een pinopet fietst voorbij, een vrouw schuift aan met een goudglanzende baguette onder haar arm, glazen bloedrode wijn, een knappe gespierde Fransoos of slanke Française zegt de meest romantische dingen in je oor, je valt in katzwijm...

Het avondeten; het bourgondische leven! Een tafel mooi gedekt met een rood katoenen tafelkleed; kandelaars met witte kaarsen die er de Franse romantiek aan toevoegen. Wederom een accordeonmuziekje dat melodieus in je oren danst, de coq au vin, de boeuf bourguignon, de époisse... alles zie je voorbij komen. Stokbrood met kruidenboter, een knetterend openhaardje. Uren zit je aan tafel. Er wordt gezongen, er worden verhalen verteld, er wordt gedanst en er wordt vooral gegeten, veel gegeten.

Je gaat naar bed; je loopt een oude houten trap op die kraakt. Je doet de deur sierlijk open en ziet daar een mooie steigerhouten vloer liggen in de kamer, een prachtig eiken bed met een gewhitewashte kast ernaast. Op het bed ligt een kanten sprei en hij ruikt naar verse was die buiten heeft gehangen tussen de velden waar ze net hebben gehooid. De kussens zijn antracietgrijs met donker grijs geborduurde letters erop: 'amour'. Je neemt een bad en duikt dan heerlijk je bed in; wat een zaligheid, vooral met de gedachte dat je morgen wakker wordt en je meteen een typisch Frans ontbijt mag nuttigen.

Je staat op; de zon schijnt door de luiken.
Je gaat op de rand van het bed zitten en schuift je pantoffels in.
Een tafel gedekt; croissants pur beurre die net bij de bakker zijn gehaald, overheerlijke eigengemaakte bramenjam en een lekker kop koffie. Een verse baguette erbij en die beleg je met een plakje emmentaler.
Het idee dat je hierna alweer zowat gaat lunchen... je maag maakt een vreugdesprongetje.
Oh la douce France, wie wil dat nou niet?


Kijk dit is allemaal heel leuk; maar dit is natuurlijk wat de televisiereclames en de bladen ons wijsmaken. Ik moet zeggen het is geweldig; maar ik ga toch echt even dat beeld flink verstoren.

Die accordeonmuziek is leuk hoor; maar dag in; dag uit komt toch echt je neus uit. Mensen in Anost gaan weg als het fête de la vielle is en komen pas weer terug als de 'ellende' voorbij is. Dus nee, niet alle Fransen houden van accordeons. Dat groene grasveld is mooi, maar met te warm en droog weer is het toch echt geel. Ik heb overigens nog nooit een aantal mooie mannen en vrouwen zien lunchen; wel in een frivool jurkje of in een stoere tuinbroek alleen kwam dat niet tot zijn recht door het lijf wat erin zat of de leeftijd die het droeg. Jammer, geen coca cola light break momentje.
En de Nederlanders en de toeristen die hier komen dragen nog vaker een pinopet dan de oude Franse mannetjes zelf. Dan denken ze erbij te horen; maar eigenlijk steken ze af.
De Deux chevaux's die ik hier rond zie rijden (en tevens het merendeel van alle andere auto's) zitten onder de deuken en de krassen; dat is namelijk het typische beeld van Franse auto's hier à la campagne, niks geen glanzende lelijk eendjes met een rieten koffertje, ja of het is weer zo'n Hollander die te veel naar de Boursin reclame heeft gekeken...
Fietsen doen ze hier nauwelijks, het is hier veel te stijl, ze nemen nog de auto om naar de bakker op de hoek te gaan! En die vrouw die met de baguette aanschuift, daar hing toch echt een bos haar onder de oksels... eet jij maar mooi die baguette met glanslaag op en die glans komt niet van het bakken.
De glazen rode wijn, dat is zeker wel waar! Alleen gaat dat lang niet altijd met mate. Alcoholmisbruik is hier helaas zowat de nummer 1 'ziekte'.
Maar die taal ja, die is fantastisch; zelfs als die man die naast je zit de tandeloze burgemeester blijkt te zijn en iets zwoel in je oor sputtert.
Hierna volgt meestal, indien dit kan, een siësta.

En dan nu op naar het avondeten; niets geen katoenen lakens; al eerder vermeldt, plastic is fantastic! Dus het tafelzeiltje wordt afgenomen en bedekt met borden. Je eet gewoon, niets bijzonders. De openhaard brandt alleen als praktisch iets, voor als het koud is. Kaarsen kosten hier een fortuin en velen Fransen kennen het woord 'gezellig' niet (is niet voor niets alleen in Nederland bekend!). Hier wordt niet gegeten met kaarslicht of een knisperend openhaardje. Nee, hier heb je gewoon de TL-balk op je bord schijnen. Ik ken een restaurant dat van Nederlanders was en door Fransen is overgenomen. Super gezellig tentje was het, het enige dat de nieuwe Franse eigenaars aan het interieur van het restaurant veranderd hebben zijn de lampen. Daar moest natuurlijk even een flink aantal wattage in gedraaid worden! Barbecueën doen wij altijd uitgebreid; vleesje voor vleesje. Hier gooien ze alles in één keer erop en met een beetje geluk eet je het nog binnen op ook (anders duurt het toch veel te lang?).

Ga je in een typisch Frans huis met Franse inrichting naar bed dan loop je de trap op, je probeert de deur sierlijk open te zwaaien maar die knelt gezien hij scheef erin is gezet. Na een flinke duw heb je hem dan toch open en bewonderd de koude stenen tomettes vloer. Op je te kleine eiken bed ligt inderdaad een sprei die ruikt naar mottenballen. En sierkussentjes zijn er soms maar die slaan altijd de plank mis.

Je staat op, de zon schijnt door de luiken.
Je gaat op de rand van het bed zitten en schuift je pantoffels in.
Een tafel gedekt; croissants pur beurre maar gezien de bakker te ver is zijn ze van gisteren. Ze zijn droog en klef. Maar daar weten de Fransen wel raadt mee!
Jij kauwt op je kleffe rubberen croissant en ziet je tafelgenoot zijn croissant belegd met jam in de thee drenken en naar binnen slurpen. En je baguette kun je wel vergeten met je plakje kaas, hier eten ze vooral een baguette om het bord schoon te maken. Je maag trekt samen en heeft ineens geen honger meer.
En al helemaal niet als je weet dat je vanavond tête de veau moet eten...
Oh la douce France wie wil dat nou niet?

Och jeetje... ik hoop nou niet dat je Franse beeld is verprutst. Want eigenlijk is dat helemaal niet mijn bedoeling, nee. Natuurlijk had ik ook die beelden in mijn hoofd, maar ik ben zo blij dat dit niet de werkelijkheid is! Moet je toch eens voorstellen dat de wereld zo perfect was. Dan was er toch niets meer aan? Ik hou van die tandeloze mensen, de ongeorganiseerde rotzooi, de bizarre inrichtingen (dan denk je, goh zo'n zooitje is het bij mij thuis toch eigenlijk niet!) en de voor mij vreemde eetgewoontes. Het is gewoon een kwestie van wennen.

En tsjah... vele Fransen denken ook dat wij allemaal op klompen lopen, dat we altijd tulpen op tafel hebben staan, dat we elke dag Goudse kaas eten, dat Nederland één grote windmolen is en dat onze toiletten bezaaid zijn met delftsblauwe tegeltjes. En alle mannen gaan naar de wallen en we zijn constant zo stoned als een garnaal. Want in Pays-Bas kan alles!

Verkeerd beeld...

Een ordinaire teef

Ik heb een relatie met een Fransoos.

Ja, dat had ik zelf nou nooit gedacht.

Want hoe moet je in godsnaam ooit met zo iemand normaal communiceren?

Hij spreekt geen woord Nederlands. Ik op zich goed Frans maar het is niet hetzelfde als je moedertaal.

Hoe moet dat met gevoelens? 

Het onbekende.

Veranderingen.

Dat zijn zaken daar kunnen maar weinig mensen goed tegen. Ik kan er al helemaal niet tegen.

Ik hou van vastigheid, ik hou van zekerheid. Een veilige basis.

Nadat ik een punt zette achter mijn vorige relatie was dat weg. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo'n moeilijke beslissing heb moeten nemen.

Toen ik wat met mijn Fransoos had werd ik van alle kanten veroordeeld.

Zelfs door mensen waar ik ontzettend veel van houdt. En dat doet pijn. 

Het is logisch, iedereen hoort het van een afstand. Letterlijk. Ik zit hier in Frankrijk. Zij in Nederland. 

Vaak denken mensen dat alleen de 'gedumpte' pijn heeft; niets is minder waar en dat is maar goed ook.

Dat je uiteindelijk goed uit elkaar gaat maar dat anderen daar anders over denken is best vreemd. Jij en je ex-partner hebben geen problemen met elkaar maar anderen hebben een probleem met hoe jij dingen hebt aangepakt. 

Ik zat er ontzettend mee. Ik ben iemand die erg inzit met wat anderen van mij denken. 

Je wilt altijd aardig zijn, lief gevonden worden, er voor mensen zijn en ineens... ben je een duivel.

Nee geen goldenretriever maar gewoon een ordinaire teef van een slecht vuilnisbakkenras.

Ik had heel snel al wat met mijn Fransoos... en dat viel en valt niet in goede aarde bij sommigen. 

Maar; als ik en mijn ex partner geen problemen hebben en hadden... waar bemoeit men zich dan toch eigenlijk mee?

Eerlijk gezegd begrijp ik het nog steeds niet.

Het is makkelijk wijzen vanaf de zijlijn. Maar wie in het veld staat weet daadwerkelijk wat er gaande is. Maar men is te beroerd om drie meter te lopen en te vragen wat er zich daar afspeelt en of er overtredingen zijn begaan. Of er rode kaarten zijn uitgedeeld. Of er iemand is afgevoerd van het veld. En of diegene die al warm liep langs het veld, of dat voorop gezet spel was. Ik ben geen Louis van Gaal; ik heb geen uitgedachte 'wedstrijd' gespeeld. Soms lopen de dingen zoals ze lopen. Punt. Er was hier geen beker te winnen.

Uiteindelijk praat je met de belangrijkste personen het 'uit'. Ondanks dat ik me liever had willen concentreren op alles te verwerken.

Zij begrijpen het en diegene die het niet wil begrijpen kan wat mij betreft de boom in.

Het kan me niet meer boeien. 

Ik wil niet meer afwachten, niet meer bang zijn voor verandering maar er gewoon induiken.

Het maakt het leven een stuk interessanter en spannender kan ik je zeggen.

Zo werk ik inmiddels één middag in de week in de slagerij van mijn schoonouders. 

Ik vind het geweldig en in de toekomst is het de bedoeling dat ik moeders ga vervangen. 

Ik woon na 6 maanden relatie, waarvan het begin zeer turbulent was, met mijn vriend samen. En het bevalt me prima. 

Je kan je afvragen; wat als de dingen fout gaan? Wat als het niet zo loopt zoals je had gehoopt? 

Is het niet te vroeg? Maar van dat soort vragen wordt ik inmiddels kotsmisselijk.

Het leven is echt veel te kort. Ik heb het liefst spijt van dingen die ik heb gedaan dan van dingen die ik niet heb aan durven gaan. 

Want wat nou mensen, als het toch eens een keer wel goed zou aflopen? Dat is toch jammer? Dan kan niemand zeggen; zie je nou wel?

Belangrijkste wat ik heb geleerd hierdoor:

Beslis voor jezelf en nooit voor een ander, jij bepaald je eigen geluk; blijf altijd naar je eigen gevoel luisteren en laat niemand je dat afnemen. 

En ja, het maakt niet uit of je nou met iemand samenwoont die jouw taal niet spreekt of jij misschien niet eens de zijne. Het is echt waar dat de taal van de liefde universeel is....

p.s.

Maar toch ben ik wel erg trots dat mijn Fransoos al de Nederlandse klanten een prettige dag kan wensen in mijn taal en dat hij al behoorlijk wat zaken weet te vertellen wat er op brood gegeten wordt; zoals een Auhurk! 

Lang leve de imbussleutel

Mijn ouders hebben een huis gekocht!
Althans, ze gaan deze week tekenen bij de notaris, dus het is bijna officieel hun huis.
Daarover een andere keer meer (hoera weer verhuizen! En dat vinden wij zo leuk).

Voor het nieuwe huis hebben ze een nieuwe keuken nodig en we zouden meteen naar banken kijken.
Hier in de buurt zijn geen grote woonmalls, dus helaas ook geen uitje voor op tweede paasdag. We hebben bij de twee grootste (en enige) woonwinkels gekeken in de buurt. Eerst in de ene stad met mijn moeder.
We liepen de winkel binnen en het was muisstil.
Als ik een bank zie wil ik altijd even ploffen. Even de zit proberen.
De één zat nog beroerder dan de andere, ik vraag me dan altijd af of ik nou zo'n kieskeurige kont heb of dat het gewoon echt geen comfortabele banken zijn.

We liepen op ons gemak verder naar achteren. Ineens hoorden we achter ons een vrouwenstem die vroeg of ze ons kon helpen.
Ik draaide me om en zag door het schitterende felle LED licht die uit een overdadige plafoniere op haar scheen haar volledige baard incluis bakkebaarden, snor, onderkindbaard en schijnbaar kan bij de vrouw zelfs vlak onder de ogen haar groeien. 
Ze was uiterst behulpzaam en liet ons alle keukens zien. Uiteraard was er geen enkele prijsindicatie. Voorpaneeltjes in de meest felle kleuren, mat, hoogglans waar al je vette vingers hun sporen achter laten, granieten keukenbladen of toch maar een massief houten blad (en wil je dan eiken of beuk of misschien toch tropisch hardhout met keurmerk?). We wilden gewoon een simpele opstelling zien en daar de prijs van weten maar ook dat was niet mogelijk.
Eerst een afspraak, dan een tekening en dan een prijsopgaaf. 
Een beetje teleurgesteld vroegen we naar de banken, ik wil graag een hoekbank en wees er één aan uit hun grote boek. Ja die was nu in de promotion, slechts 1500 euro. Nou ja, gut, als het gevaarte jaren meegaat waarom niet? Ik vroeg haar waar het bankstel stond om uit te proberen. Maar dat kon niet. Ik moest hem bestellen en dan kon ik hem uit proberen, echter, als hij me niet zou bevallen had ik dikke pech want terugbrengen kon niet.
Nou dat ging dus over. 

Op naar de andere winkel. 
We liepen naar binnen en ik zag meteen al echte Franse meubels.
En nee, dat is niet zoals in de (Nederlandse Frankrijk)bladen; steigerhout kastjes en mooie creme katoenen banken met lavendelblauwe kussentjes erop.
Franse meubels (dus die vele Fransen in huis hebben staan) zijn goedkoop uitziende meubels met een vieze plastic achtige stof. Als je er op gaat zitten begin je al te zweten, ook al staat de airco aan. Ze zijn soms besmettelijk wit met antracietgrijze hoofdkussentjes. Strak (zogenaamd modern) maar toch kollosaal. Of het zijn gigantische eikenhouten banken met de meest idiote print als stof. Kortom té nep modern plastic is fantastic of té oudbollig. 
Hetzelfde geldt voor de keukens. Hoogglans of eikenhouten keukens die wij Nederlanders of een oppimp beurt geven door ze te verven als we een huis hier kopen of die we er direct uit rammen. In vele huizen krijg je ze er namelijk gratis en voor niets bij.
Indien de Hollander de keuken uit het huis verwijderd wordt deze vaak vervangen door een keuken van onze allemansvriend.

Je raadt het al. Op naar Ikea!
In Dijon zit een Ikea. Dat is meer dan een uur rijden. 
Dus daar maakten we met z'n drietjes een mooi dagje van. Op tijd weg, dan eerst je toevoegen bij de Ikea Family om vervolgens een gratis bakkie koffie te nuttigen met een taartje.
Eenmaal daar een parkeerplekje uitgekozen en meteen een family kaart laten drukken bij de ingang. Ik had er nog één uit Nederland maar die werkt hier niet! Nou ja;lekkere family dan, buitenlanders horen dus gewoon niet bij de familie. 
Boven in het restaurant onze gratis koffie gehaald en een chocolade taartje. Mijn moeder en ik hadden thuis al zitten neuzen op internet omdat wij onze Zweedse gehaktballetjes zo ontzettend missen. Tot onze grote teleurstelling stond er niets over op de ikea site. Maar wij verslikten ons bijna in onze koffie toen we een bord zagen waar de ballen op stonden. 'Was het maar vast lunchtijd'  zeiden we beiden. Maar daar kwamen we in het beginsel eigenlijk niet voor.
Alle banken uitgeprobeerd en ik blijk niet de enige te zijn met een kieskeurige kont, die van mijn ouders mogen er ook wezen!

Maar eerlijk is eerlijk ik begrijp heel goed waarom vele Nederlands-Franse huizen zijn uitgerust met een Ikea keuken. Wat fantastisch zeg. 
Al die opbergmogelijkheden, de slowmotion laadjes en deurtjes. En vooral de fruttels die je weer in de laadjes kan doen fascineren mij enorm. Ik denk dat ik het meeste niet eens fatsoenlijk zou gebruiken, maar het staat zo leuk!
Ja, Ikea keuken it is voor mijn ouders. We gaan nu met een programma thuis aan de slag om het te ontwerpen (dan kun je ook nog zeggen 'ik heb mijn keuken helemaal zelf ontworpen'  dat staat ook nog eens interessant terwijl dat het helemaal niet is). 
Het is ook zo fijn dat de prijzen er gewoon bij staan en dat je niet ineens de baard van de verkoopster in je nek voelt kriebelen.
Na al dit moois hebben wij onze overheerlijke en vreselijk gemiste ballen opgegeten en wat smaakten ze goed. Het was net als in mijn herinnering en dat is erg prettig. Ik heb ook wel eens gehad dat het tegenviel, dan ben ik de rest van de dag chagrijnig.
Daarna zijn we nog de kelder ingedoken met alle frummels. Mijn vader was het al flink zat (mannen!!) dus we zijn daar maar wat sneller doorheen gefietst.
Voldaan gingen we naar huis.

Eenmaal thuis ben ik een andere keer nog naar Chalon geweest naar alle meubelzaken maar zonder succes. Uiteindelijk toch maar bij de plastic is fantastic winkel hier vlakbij een bank besteld. Over 9 weken mag ik hem ophalen. Hij is niet eens lelijk. En mijn derriere was het er ook mee eens.

Na al dit geshop en geneus is er veel om over na te denken en te fantaseren. Je moet immers goed bedenken wanneer je je meegenomen bevroren zweedse gehaktballetjes thuis gaat opeten.

Dat wordt smøllen!!


 
  

Meerdijk-en-morvan deel 2

Wat voorafging in meerdijk-en-morvan:
Achtervolging met de auto, gekte, zogenaamde depressies, een gestoorde echtgenote, gendarmerie en een dorp die al die tijd de hand boven het hoofd hield van dit gestoorde stel.
Voor het volledige verhaal zie: http://kimterheege.blogspot.fr/2013/10/meerdijk-en-morvan.html

Maar hier dan eindelijk het vervolg!
Want ja er is heel wat gebeurd in de afgelopen maanden rond mijn bizarre buren. Geen woord gelogen, het is niet eens gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het is geen soap, het is reality.
Het is geen O o cherso, het is geen temptation Island.
Nee; het heeft een vleugje Adam zoekt Eva,Utopia en een serie waarvan ik de titel even aanpas: desperate housemans....

Nadat ik bij de gendarmerie ben geweest heb ik geen last meer gehad van knaagdier. Hij had zijn gekke momenten maar ze waren nooit meer op mij gericht. Hij keek me niet meer aan en zij ook niet.

Zo was het weken rustig in Anost.
Onze burgemeester Droopy maakte weer foto's van asfalt en gaf weer belachelijk veel geld uit aan de verbouwing van de bioscoop (die vaak alleen op donderdag en vrijdag open is, zaterdag is namelijk helemaaaaal geen uitgaansavond). De nogal 'aanwezige' (zowel in stem, omvang en reclame) grootgebouwen bezitter van Anost had eindelijk weer zijn oude pizzabakker teruggenomen die gelukkig niet zoals zijn voorganger een heel potje Ansjovis over de pizza's heen gooit. Ik was lekker druk met de makelaardij en heb een blauwe maandag meegelopen met de bakker omdat die een nieuwe broodrondrijder zocht maar op het laatste moment bedacht het grietje die wilde stoppen en mij inwerkte zich (zucht). En de zwaluwen maakten nesten onder vele daken.
Ja, het leven kabbelde rustig voort in Anost.

Tot een paar weken terug.
Chagrijn (de vrouw van knaagdier voor wie het even niet meer weet) zou de volgende dag vertrekken uit Anost. Dat waren de geruchten.
Nou wordt er hier wel meer rondgebazuind maar zoiets absurds had ik nog nooit gehoord.
Tot een paar dagen daarvoor had hij haar nog bloemen gegeven (weliswaar zag ik het hem uit een emmertje voor zijn ouders' eigen winkel trekken maar goed). Stonden ze nog hevig te tongzoenen/tandenflossen midden op het allerdrukste kruispunt van Anost en nu ineens zou ze opgehaald worden door haar ouders de volgende dag? Neh, dat kon niet... ze waren ook al tien jaar getrouwd, ook al zegt dat tegenwoordig niets.

De volgende ochtend zijn mijn moeder en ik meteen voor het raam gaan zitten gezien wij helemaal niet nieuwsgierig zijn.
En inderdaad ze stond voor de stoep van de winkel te wachten en er kwam een auto aan die helemaal volgeladen zat met spullen. Chagrijn was aan het huilen en ze omhelsde haar inmiddels ex-schoonouders. Ze gaf knaagdier een kus op zijn mond en vertrok met haar ouders.
Na wat nazoeken bleek ze te zijn vertrokken omdat ze het niet meer aankon. Hij scheen haar al jaren te slaan. Dat verbaasd me dan ook niets. Hij heeft altijd al enorme woedeaanvallen gehad. En ze was lelijk en gemeen. Maar dat is natuurlijk nooit een reden om te slaan.
Het hele dorp was in shock en iedereen had het erover.
Knaagdier sloot zich op in zijn woning.
Een maand lang heeft niemand hem gezien.
Luiken dicht, hij wilde niet meer eten en werkte dus ook niet meer in de winkel van zijn ouders. En ik kan je vertellen, het is nog nooit zo rustig geweest in Anost. Heerlijk.

Na een maand zag ik hem per ongeluk waggelen achter het huis van zijn ouders (onze buren dus) hij was erg vermagerd (maar nog steeds wanstaltig) en lijkbleek.
Weer een paar dagen was zijn auto weg. Ik praat wel eens met Playmobil die bij de winkel werkt. Lieve vrouw. Ze vertelde me dat hij eruit moest en bij een goede vriend in het Zuiden zat. Tegen een ander vertelde ze weer een heel ander verhaal dat hij Chagrijn zou overtuigen terug te komen en daarom dus naar haar huidige woonplaats in Bretagne was. Uiteindelijk bleek het allemaal niet waar.

Na een week was hij terug, en hij was niet alleen.
Hij was samen met Romana (zo heet ze niet maar ze leek verdomde veel op het vriendinnetje van zanger Rinus (zie youtube voor hilarische videoclips)).
En Romana was niet alleen zijn vriendin. De volgende dag draaide ze al volop mee in de winkel. Knaagdier liet zich van zijn macho kant zien en droeg niet één maar drie flessen water tegelijk. Hij voelde zich helemaal het mannetje en straalde van oor tot oor. 
Hij was zeer goed gemutst en keek zelfs aardig naar mij, uiteraard beantwoordde ik dat met een smerige blik. Hij was schijnbaar even zijn poging tot moord vergeten.
Dat weekend liep hij triomfantelijk in zijn zondagse pantalon en zij met haar tijgershirt door het dorp te paraderen. Ze gingen alle winkels af om haar voor te stellen. Niet als zijn vriendin, welnee, zijn verloofde!
Hij was nog niet eens gescheiden of hij was al verloofd met een ander. 
Ze droeg een gouden armband die hij haar had geschonken met zijn naam erop.

Weer drie dagen later had zij ook de benen genomen, waarom is nog onbekend. 
De ouders waren weer helemaal in de mineur want ze wisten dat dit niet goed kon aflopen.
Weer sloot hij zich drie weken op. Hij zou niet eten en niet douchen. 

Na die drie weken, het was een woensdagavond, ging er een knop om in zijn hoofd. Het was half zeven 's avonds. Hij stapte in zijn auto en begon zijn gewoonlijke getoeter en het gasgeven. Ik was er niet en mijn ouders waren voetballen aan het kijken en kijken niet meer raar op als ze dat soort geluiden horen. Het was pas de volgende dag dat we hoorden wat er gebeurd was.

Hij was tegen het dorp.
Iedereen moest weg en hij haatte iedereen. Alles en iedereen die hij tegenkwam probeerde hij aan te rijden en schold hij uit. De bakker, die tot laat open was sloot haar deuren omdat ze doodsbang was. Mijn yogalerares kon nog net opzij springen. De garagehouder en zijn zoon zijn midden op straat gaan staan en waren als de dood dat ze op de motorkap zouden eindigen. Op het laatste moment remde hij en hebben ze hem afgeleid, de sleutels afgepakt en de accu eruit getrokken. De politie was er al redelijk vlot bij maar meneer was alweer zijn huis in gevlucht en er was geen bewijs dat hij erin had gezeten.
De burgemeester was er ook bij en hij had kunnen tekenen dat hij gedwongen opgenomen zou kunnen worden. Hij wilde het echter aan de ouders over laten.
En die doen het niet.
Dat hun het niet willen is nog ergens een klein beetje te begrijpen maar dat de burgemeester dit risico wil nemen vind ik erg dom. Er hadden echt vreselijke ongelukken kunnen gebeuren. Laten we zeggen dat iedereen heel veel geluk heeft gehad. Ik denk dat hij wil afwachten totdat er echt iemand wordt doodgereden. 

Na dit hele tafereel was het dorp is shock. Iedereen had het erover en de verhalen werden wilder en wilder. Er kwamen oude verhalen boven dat hij eens een klant met een mes zou hebben aangevallen en dat hij zou smijten met flessen en stinkkaas (je zou maar een stuk epoisse op je hoofd krijgen) in de winkel tijdens een woedeaanval. 
Hoe het ook zij. Hij is gewoon gek. Punt. Maar dat wist ik allang alleen hield iedereen hem de hand boven het hoofd.
Zijn ouders, uitgeput, gebroken en allebei plots tien jaar ouder, waren het zat en zijn op vakantie gegaan. Ze hadden mij gevraagd een oogje in het zeil te houden en ik had ook maar meteen aangeboden de poes eten te geven waar ze uiterst verrast op reageerden.
Jamie had ineens een nieuw vriendje erbij want de poes wist na één keer voederen waar hij voortaan moest wezen voor een goedgevulde maag. Gevolg was een blije hond en een ondergekwijlde Mikado.
Knaagdier was hem ook een paar dagen gepeerd, waarheen weet niemand.

Nadat de ouders terug waren en de kat een kilo was aangekomen kreeg ik een fles rosé en een pak kattenbrokken (die ik gewoon weer stiekem aan hun kat geef).
Knaagdier was inmiddels ook terug en zit weer opgesloten in huis te stinken.

Ik ben blij want sinds dat chagrijn weg is kan ik weer zonder naar gevoel naar buiten, is het leuk om langs de winkel te lopen en zelfs er wat te kopen als ik wat vergeten ben. Want die ouders zijn hartstikke aardig, ondanks dat ze er niet goed aan doen hem niet op te laten nemen. 

Agh ja, hoe zal dit eindigen, hoe zal hij eindigen?
Voor nu is het een open einde, alhoewel, zeg maar gerust opgesloten einde.

Een doodgewone moordenaar

Het was een uur of elf 's avonds toen ik hem voor het eerst zag. Het regende pijpenstelen.
Ik zat lekker in de auto met de hond achterin. Kachel aan.
Geconcentreerd op de weg in verband met mijn nachtblindheid en de vele dieren die oversteken.
Kwam eerst twee reeën tegen, althans, hun tapetum lucidum lichtte op door mijn koplampen.
Ik remde af, liet ze oversteken, gaf vervolgens weer gas bij en schakelde over in zijn vier.

Plots na een bocht trapte ik vol op de rem. Een man die half op de weg liep. Ik kon hem goed zien door zijn witte laarzen. Verder donker gekleed en een doorzichtige poncho om zichzelf te beschermen tegen de regen. Wat een gek was mijn eerste gedachte. Wie gaat er nou om dit tijdstip en met dit weer buiten lopen?
Misschien een backpacker? Nee, hij had niets geen rugtas bij zich. Alleen een stok.
Misschien een boer die eruit moest omdat één van zijn koeien aan het kalveren was? Nee, geen wei te bekennen, alleen maar dennenbomen.
Misschien iemand met een zonneallergie die moet profiteren van de nacht? Nou, nou slaan de fantasieën wel erg op hol.
Ik vervolgde mijn weg en was het al snel weer vergeten.

Totdat ik op diezelfde weg hem vele malen heel laat in de avond of 's nachts tegen kwam. Ik werd steeds nieuwsgieriger. Maar ja ik zie mezelf niet mijn raampje opendraaien en zeggen: 'Bonsoir monsieur, wat doet u hier eigenlijk?' Nee, stel dat het gewoon een viezerik is en zichzelf door mijn raampje perst (heb altijd de deur op slot) om vervolgens op mijn schoot te belanden. En ik weet niet of ik op m'n hond kan vertrouwen. Hij is jaloers als iemand aan vrouwtje komt en zou zelfs dreigen maar of hij echt zou ingrijpen... nee, daar kan en wil ik niet op vertrouwen.
Maar hoe kwam ik er dan achter?

Ik was op een dag daar in de buurt aan het wandelen met de hond. In de bossen.
De hond had duidelijk iets geroken want plots gingen zijn oren naar achteren en rende hij verder vooruit.
Ik hoorde geritsel en achter een boom zag ik een tentje staan. De hond bij me geroepen gezien je nooit weet wat er allemaal ligt en meneer een zeer nieuwsgierige snuffel heeft.
Zo hond zo baas dus ik kon het niet laten het even nader te inspecteren.
Een groen tentje, niets bijzonders, er zaten wat scheuren in die afgeplakt waren met duct tape. In het kleine voor tentje stonden twee witte laarzen en meteen ging er een lampje branden. Niet oké maar ik was inmiddels zo nieuwsgierig geworden naar die man dat ik besloot in het tentje te kijken.
Eerst goed om me heen gekeken, het enige dat ik zag waren vele dennenbomen en het enige wat ik hoorde waren de druppels die door de takken naar beneden vielen op het tentdoek.
Voorzichtig ritste ik de tent open, het muskietennet wat erachter hing had overduidelijk geen functie meer.
Ik stak mijn hoofd naar binnen en werd onpasselijk van de lucht. Vocht en zweet met elkaar gemengd. Er lag een luchtbed met een wit laken, althans, hij was ooit wit. Gele en bruine vlekken hadden de overhand en erop lag een synthetisch blauwe slaapzak. Ik zag een olielamp en wat etensresten. Er lagen wat boekjes die overduidelijk het vochtige weer niet konden waarderen.
Ook lag er een lederen portemonnee, het leer was al helemaal licht uitgeslagen en afgesleten. Voorzichtig klapte ik hem open en zag een foto van een jong meisje erin zitten en de pasfoto van de man.
Plots begon Jamie te blaffen en uit schrik gooide ik snel de portemonnee terug en vluchtte de tent uit. Buiten bleek er niet veel aan de hand, Jamie had een vuurplaats achter het tentje gevonden.
Een aantal grote stenen in een kringetje, om de vuurplaats lagen verroeste blikjes en er lagen een aantal blikken die nog dicht waren. Ik keek ernaar en kwam erachter dat zijn voeding voornamelijk uit doperwten bestond. Er hing een blouse en een spijkerbroek vol met gaten in de boom. Waarschijnlijk in een poging om het te laten drogen. Wat met dit weer onmogelijk was.
Nogal verbaasd maar mij toch ongemakkelijk voelende met de plek waar ik was besloot ik terug te gaan naar de auto met de hond. Het was al aan het schemeren en je kent zo'n persoon niet, je weet maar nooit wanneer hij terugkomt voor zijn avondmaal en als hij zich dadelijk 'betrapt' zou voelen weet ik niet wat het met hem zou doen.

Een paar weken later zag ik bij onze bar tabac het dagelijkse krantje liggen. Ik wierp er toevallig een blik op en zag ineens een koptekst staan die mijn aandacht trok. 'Zwerver midden in de nacht overreden in de Morvan'. Ik moest meteen aan hem denken en besloot het krantje te kopen en het thuis verder te lezen. Ik ging in de tuinkamer zitten en ontvouwde het krantje. In het artikel stond dat er een zwever aangereden was midden in de nacht. Hij was op slag dood en zijn identiteit was onbekend. Mensen die er in de buurt woonden kenden hem verder alleen van gezicht maar hadden geen idee wie hij was of waar hij woonde. Hij sprak nooit met iemand en kwam volgens iedereen schichtig over. Het artikel meldde dat hij al jaren gesignaleerd werd in die omgeving maar gezien hij nooit voor overlast zorgde niemand zich er druk om maakte. De man zou in eenzaamheid begraven worden gezien er geen familie bekend was.

Al snel gingen er verhalen in de rondte. Hij zou een vluchteling zijn uit een ander land hij praatte immers nooit met iemand dus was het geheid een buitenlander. Hij zou geestesziek zijn en mensen vreemd waarom zou hij anders altijd midden in de nacht wandelingen hebben gemaakt?
Het ging van kwaad tot erger. Hij was een ontsnapte gevangene waarom zou hij er anders zo onverzorgd bij hebben gelopen en zich hebben verscholen in de bossen in een tent naar het schijnt? En hij had een moord op zijn geweten. Maar wat daar de verklaring voor was... dat was gewoon zo; punt.

Nu ik wist dat hij er niet meer was besloot ik terug te gaan naar zijn tent om te kijken of ik ergens achter zou kunnen komen. Het aantal lege blikjes was gegroeid en zijn broek en blouse hingen niet meer in de boom. Zijn laarzen stonden weer in de voortent en de lucht was nog altijd ondragelijk.
Ik gooide zijn luchtbed aan de kant, doorzocht de zakken van zijn kleren die hij van de boom naar de tent verplaatst had, maar vond niets. Ik zag de portemonnee weer liggen en besloot er nogmaals in te kijken. Ik pakte de foto's eruit en op de achterkant van de foto van het meisje zag ik een klein kruisje staan met twee data's erachter. Het was overduidelijk dat zij was overleden en hem dierbaar was. In een klein vakje achter het vakje voor de pasfoto's vond ik een piepklein briefje. Waarop met kinder-handschrift geschreven stond: 'Je t'aime papa'.
Verder vond ik niets.
Geen naam.
Geen verdere persoonlijke spullen.
Ik besloot alles netjes terug te leggen voor het geval de politie het nog verder zou gaan onderzoeken. Maarja, geen haan die ernaar kraait.
Deze man, zonder identiteit, die leefde in niemandsland.
Deze man die eerder werd gezien als de vriendelijke zwerver en eindigde als de koelbloedige moordenaar.
Ook deze man had een levensverhaal net als ieder ander. Misschien was hij gescheiden en koos hij bewust voor dit leven of misschien trok hij het niet meer na de dood van zijn dochter en besloot zich terug te trekken.
Allemaal aannames die wij mensen veel te snel maken en die vaak geheel onterecht zijn.
Wat zijn levensverhaal wel was zal niemand weten.
Nu niet.
En misschien wel nooit niet.

Non, c'est Jean-Luc

Mensen met hart voor hun bedrijf, ik hou ervan.

Die hun ziel en zaligheid erin leggen.

Laatst heb ik een man ontmoet die een eigen kantoorartikelen winkel heeft.

We hadden een rol bubbeltjesplastic nodig en we dachten dat bij hem wel te kunnen vinden.

Samen met m'n moeder ging ik op pad.

Een klein winkeltje aan de rand van het centrum van de stad.

Vier parkeerplaatsen, onlogisch ingedeeld. Zet je de auto op de ene plek dan zal de ander er niet meer uitkunnen. We kenden de winkel nog van heel wat jaartjes terug, toen ik hier nog naar school ging, toen had mijn broer een speciale rekenmachine nodig en die hadden ze daar. Volgens mijn ouders hadden ze van alles.

We gingen maar eens kijken of dat nog steeds het geval was.

Ik zette mijn hand op de plastic klink van de glazen deur en drukte hem open.

Een windmobiel tingelde en ik hoorde gerommel ergens achter een overvolle toonbank.

'Bonjour!' klonk ergens van beneden.

Een goedemorgen terug en ik liep verder.

Opeens verscheen er een klein mannetje met grijze haren in een wolle groene trui achter de toonbank.

Hij bekeek mij en mijn moeder uitvoerig en deelde ons mede dat twee mooie vrouwen op de vroege morgen hem een goed begin van de dag gaf. Aha, we hebben te maken met een Franse charmeur.

Daar hou ik wel van, ook al is hij oud.

Ik keek mijn ogen uit; pennen, kladblokken, mappen in allerlei kleuren en alles helemaal volgestouwt.

'Dames kan ik jullie helpen?' vroeg charmeur.

'Wij zoeken bubbeltjesplastic, een grote rol en het moet ongeveer zo dik zijn' .

Ik gooide een stukje bubbeltjesplastic op de toonbank en hij begon erin te knijpen.

Juist bij dat soort winkeltjes, waarvan je denkt dat hebben ze nooit, blijkt vaak dat ze nog meer hebben dan een internetwinkel.

De man pakte zijn bijbel (catalogus) en likte aan zijn wijsvinger. Hij bladerde erdoor en binnen mum van tijd had hij het gevonden. 'Ah ik heb het, ik zal het bestellen dan is het er morgen'.

Nou het was nog sneller dan dat ik op het vinkje had kunnen klikken en het in het winkelwagentje had kunnen slepen.

Hij knipperde een paar keer met zijn pretoogjes en je gunt zo'n mannetje het ook gewoon.

We zouden eind van de week terugkomen om het op te halen.

Plots ging de telefoon en charmeur nam op.

'Ja, nee natuurlijk, ja dat weet je toch dat ik dat altijd voor je klaar leg. Ik zal even je naam erop zetten Caroline dan kun je dat morgen ophalen. O, Natasja.'

Wij grinnikten om zijn verstrooidheid, agh ja kan een keertje gebeuren dat je je vergist in je vaste klanten hun naam.

We kochten nog een pen waar hij ons uiterst vriendelijk mee hielp en hij gaf een beetje korting voor ons dames.

Eind van de week keerden we terug.

De windmobiel klingelde er weer lustig op los. Charmeur keek weer blij verrast toen hij ons zag.

'Ah twee mooie meisjes, o nee wacht een meisje en een dame'. Nou ben ik inmiddels vijfentwintig maar agh hij bedoelde het goed en misschien is hij gewoon een beetje blind. Ik zat rond te staren in de winkel en ging een beetje kletsen met charmeur. Een kantoorartikelen winkel. Maar hij verkocht ook lederen handtassen, verf en meubels. Alleen de meubels pastten niet meer in de winkel (joh!).

Charmeur liep naar achteren en haalde de grote rol op. Het eerste wat ik dacht was: past dit wel in mijn Peugeotje? Maar na drie keer heen en weer kijken naar de rol en mijn achterbankje dacht ik wel dat het zou moeten lukken.

We wilden ook nog een nietmachine hebben en hij liep vrolijk met ons mee.

'75 euro kost deze, maar da's wel een hele goede' zei hij overtuigd.

Ik keek nog eens goed op de sticker en zei 'Ik denk dat u 34 bedoeld?'

'Ja, 34 ja'.

Goed. Hij zal wel last hebben van tijdelijke dyscalculi.

We rekenden af, kregen weer een beetje korting, toen plots een man binnenkwam.

Charmeur lachtte met een grote grijns, het was duidelijk dat hij de man goed kende: 'Ah Bonjour, Stephane!'

Waarop de man, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, zei: 'Non, c' est Jean-Luc'

Helemaal geen reactie erop en de heren begonnen een doodnormaal gesprek.

Blijkbaar last van willekeurige dementie.

We propten de rol in de auto, mijn zeer meetkundige, ahum, blik had gelijk; het pastte precies.

We ploften in de auto, hoorden charmeur en Jean-Luc uitbundig praten en lagen helemaal dubbel van het lachen. Geweldig.

Zeg nou zelf wat is nou leuker: een man met verstrooidheid, dyscalculi, willekeurige dementie en die elke keer weer blij is om je te zien en zegt dat het zijn dag goed maakt of 'winkelmandje' en 'verzenden'?

Radiostilte

Ik weet nog goed toen ik mijn auto net had.
Zo blij als een klein kind.
Hij paste precies bij me, voor anderen misschien niet, voor mij wel.
In het begin ging ik regelmatig 'op date' met mijn auto. Reed ik zomaar ergens heen, gewoon om eventjes een stukje te rijden. Alleen met mijn trots.

Als het regende vond ik onderdak bij hem,
Wanneer het stormde bleef hij stabiel.
Scheen de zon, kon ik heerlijk genieten, dakraampje open.. handen in de lucht. Ontspannen.
Wanneer het vroor warmde hij me op.

In het begin ging die vrijwel altijd glansrijk door de keuring.
Waren soms wat kleine mankementjes, maar niets om me zorgen over te maken.
Dat was altijd zo opgelost en koste weinig moeite.
En dan wist ik, voorlopig kan ik weer lekker vooruit.
Je krijgt wel de gebruikssporen. Zitten wat beschadigingen. De één kon nog prima worden bijgewerkt, de ander wat minder. Maar dat voorkom je niet. Dat overkomt alle auto's.
En dat heeft soms ook zijn charme. Als alles er altijd maar perfect uit ziet, is ook niet alles.

Je hebt van die tijden dan blijkt er van alles aan de hand.
Motortje loopt niet meer lekker, stottert, gaat niet meer lekker in zijn vooruit.
Er lekt het één en ander, het gaat niet zoals je zou willen dat het gaat en je hebt er even flink de balen van.
Je beslist dat je toch geen afstand kan doen en doet er alles aan om hem weer lekker te laten lopen.
Dat gaat niet zonder slag of stoot en 'kost' nogal wat.
Maar hé, gauw weer vergeten als het allemaal weer gesmeerd loopt.

Zo gaat dat een aantal jaren.
Totdat je merkt dat hij aan zijn einde begint te komen.
Je repareert het één en ander, maar er komen telkens weer nieuwe dingen bij.
In z'n vooruit wil die haast niet meer. En met achteruit rijden kom je ook niet ver.
Dan komt op een gegeven moment toch die zware beslissing als je volledig strandt.
De één schakelt een hulpdienst in en belt de anwb. Maar wat als het geen zin meer heeft?
Wat als het niet meer te redden valt?
Sommigen bellen een sleepdienst en brengen hem regelrecht naar de sloop.
Zijn het helemaal zat en laten hun ooit zo geliefde en gewaardeerde trots vermorzelen.
Willen er nooit meer naar kijken of even bij staan.

Gelukkig hoeft het niet altijd zo te gaan.
Ik heb het 'geluk' dat die van mij is gestrand, niet meer met mij functioneert maar die ik nog altijd koester.

Je zult inmiddels wel begrijpen dat het hier helemaal niet gaat om een auto maar om 'relaties'.
Ik had een andere toekomst voor ogen maar helaas is mijn relatie gestrand na acht jaar.
Wat moet ik er verder over zeggen, zoiets is ronduit klote.
Gelukkig hecht ik me erg aan alles en gaat vrijwel niemand naar de sloop bij mij.
Nee, deze bewaar ik. In een glazen doosje, af en toe nog even naar kijken en terugdenken aan de mooie momenten die we samen hebben gehad. We zullen beiden een andere route gaan volgen, maar gelukkig zonder wrok en veel vriendschap.

Tsjah, laat ik het zo zeggen. Binnen je relatie kom je vele drempels en stoplichten tegen, gevaarlijke kruisingen en herhalende rotondes. Sommigen vliegen gevaarlijk uit de bocht, slaan over de kop of rijden zichzelf total loss. Soms gaat het goed en kun je weer de goede weg vervolgen, maar soms moet je gewoon beiden een andere afslag nemen. Het is niet anders.