Falentijnsdag

Vorige week zaterdag was het weer de dag van de liefde.
Sommige bromsnorren noemen het maar commercieel gedoe. Is natuurlijk ergens zo; maar het is toch leuk om deze dag te vieren... en natuurlijk dat kan op iedere dag van het jaar maar dat doen we nou eenmaal niet zo snel.

Maar wat houdt het eigenlijk in Valentijnsdag?
Het ene verhaal verteld dat er ooit, lang lang geleden, een priester genaamd Valentinus was die goede daden verrichte, weer een ander verhaal zegt dat het een heidens feest is dat afgeleid is van het Romeinse Lupercalia feest ter ere van de vruchtbaarheidsgod Lupercus (ik vind het maar lijken op een gecompliceerde naam voor een geslachtsziekte maar goed).
Cupido, ook wel Amor genoemd, beter bekend als een vliegende dwerg met een luier om, is ook altijd van de partij. Want die schiet immers de liefdespijlen af.

Waar het eigenlijk om gaat bij Valentijnsdag is dat de vrouw een cadeautje wil.
Ja, de vrouw ja. Het is eigenlijk de bedoeling dat je iets liefs voor elkaar doet. Maar de vrouw wil altijd wat.
Typisch voorbeeld is dat je als partners met elkaar afspreekt; 'we doen niets voor Valentijnsdag dit jaar hoor'. De man denkt dan: 'mooi, ben ik daar ook mooi van af'. De vrouw denkt; 'zou die toch nog wat doen?'.
Gevolg is dat de ochtend van Valentijn de vrouw smachtend naar beneden loopt in de hoop een bos met rozen op tafel aan te treffen. Niet dus.
'Dan geeft hij me vast wat als hij thuiskomt'. Man of vriendlief komt niets vermoedend thuis geeft een vluchtige kus aan vrouwlief en kijkt haar aan en ziet het direct. 'Wat is er?'.
'Nou niets... ik dacht misschien....' en met een flinke pruillip en bambi ogen kijkt ze haar grote liefde aan.
'We hadden toch afgesproken niets te doen?'
En voilà, mevrouw is boos, spuwt van alles over haar vent heen dat hij het weer eens niet heeft begrepen, dat hij niet romantisch is, dat hij niet van haar houdt etc.
Manlief voelt zich toch wel vervelend en vraagt zich af van welke planeet zijn vrouw komt en stelt voor om dan toch maar iets te halen. 'Ja maar nou hoeft het niet meer!'.

Als manlief wel met iets thuiskomt dan is de reactie ook altijd afwachten;
Zit er bijvoorbeeld een gekleurd papiertje om het boeket dat perfect bij de nog veel perfecter samengesteld boeket past; dan zal de vrouw tegen al haar vriendinnen zeggen of misschien wel tegen manlief; 'was je het weer vergeten? Deze komt natuurlijk van de benzinepomp'. Au.

Alle geurtjes stinken en als haar lievelingsgeur wordt gekocht kon hij zeker niets beters verzinnen.
Chocola is ook niet goed want daar wordt ze dik van.
Als manlief een Sonja, eierkoek, Bakker boek geeft, dan vind hij haar te vet.
Geeft hij haar een beautybehandeling dan is reactie nummer 1: 'vind je me niet mooi meer?'.
Een uitje is leuk, maar ze had liever iets nu meteen gehad, hier moet ze weer op wachten en alleen een ticket in haar hand is ze niet tevreden mee.
Voor de nog verwendere nesten is het helemaal lastig; heeft ze het ene jaar een peperduur cadeau gehad verwacht ze het jaar erop iets dat nog groter is.
Of krijgt Madame iets groots, (ik noem maar wat een BMW ofzo) is het de verkeerde kleur.

Nee het is nooit goed.

Zelf heb ik hier gelukkig niet zo last van, zoals elke vrouw zou zeggen. Ik heb één keer een opmerking gemaakt dat een kaart uit een tv-gids kwam (het plaksel restje liet een vlek achter); maar dat vond ik ergens ook wel grappig (ik dacht eigenlijk; 'puh hij is niet eens naar de boekhandel gegaan om een kaart te kopen') maar ik moet hier het goede voorbeeld geven natuurlijk.
Geheime aanbidders heb ik nog nooit gehad; en als ik ze had dan maakten ze daar geen geheim van.
Heel wat blogs geleden heb ik verteld over de draailier speler die nogal draailyrisch van me was. Of beter gezegd; is. Hij snapt na een jaar niet op zijn berichten te hebben gereageerd nog niet dat ik hem super irritant vind. En als ik hem in de supermarkt tegenkom duik ik gauw in een stapel toiletpapier want als hij me ziet ben ik de klos.

Dit jaar had mijn Fransoos me een sms gestuurd; hij wist een cadeau voor mijn moeder van mijn vader en zette erbij wat het kostte incluis bloemen.
Of mijn vader kon laten weten of hij dat wou.
Mijn vader schrok zich dood wat betreft het bedrag en vroeg wat het inhield. Ik m'n Fransoos gebeld; 'Ja dat is iets wat hetzelfde is als wat ik voor jou haal, dat kan ik natuurlijk niet zeggen'.
Gevolg was dat ik ophing en van mij hoefde het al niet meer.
Ik wist immers al wat het kostte en wat het ongeveer zou zijn, wat een leuke verrassing.
Ik spuwde mijn gal uit over moeders en zij ging verhaal halen bij vaders.
'Het moet uit jou komen, niet uit m'n schoonzoon' dus laat maar.
Twee vrouwen, met een pruillip, armen over elkaar, chagrijnig op de bank.
M'n Fransoos kwam tussen zijn werk door even langs en ik vertelde hem dat ik het niet leuk vond op deze manier; hij klaagde dat ik naar m'n moeder was gegaan en dat hij al wat anders had.

Ze speelden samen het spel geniepig; volgens mijn vader had mijn Fransoos een fontein gekocht met een schildpad en dat hij me wilde waarschuwen omdat hij wist dat ik het afschuwelijk zou vinden.
Afijn; ik weet dat mijn Fransoos in een opwelling wel eens bizarre of veel te dure dingen kan kopen dus het had mij niet verbaasd.

De volgende ochtend werd ik wakker en met mijn slaperige hoofd schuifelde ik naar de woonkamer. Mijn Fransoos staat elke dag rond vier uur op voor zijn werk dus ik verwachtte stiekem dat hij 's morgens al wat had gedaan. Maar nee, niets.
Licht teleurgesteld haalde ik Jamie boven uit z'n bench en deed de toiletdeur open; enorme bos bloemen op de wc-pot. Een glimlach verscheen op m'n gezicht.

Later op de dag lag er een envelop op tafel met een massagebon die ik van de week ga inwisselen bij de Douglas.
Mijn moeder had hetzelfde gehad.

M'n Fransoos kwam thuis en ik bedankte hem en zei dat hij het niet meer zo moest doen; dat ik het heel leuk vond maar dat ik liever wilde dat het een verrassing bleef.
En ik, de kenau, vroeg me af of die bloemen inderdaad zo ontzettend duur waren geweest. 'Nou bijna net zo duur als de massage' (bloemen zijn vreselijk duur hier) floep ik er ook nog uit dat ik dan liever twee massages had gehad. Au.
Maar door al dat overdreven gedoe voelde ik mij lullig. En mijn moeder ook. De hele middag hadden we in de stad lopen leuren voor een cadeau voor de heren maar zijn met niets thuisgekomen. Nou ja, mijn moeder had wat te snoepen voor mijn vader gekocht want dat is altijd goed. Ik had al iets gekocht een tijd geleden; een kinderachtige sleutelhanger waarvan ieder de helft heeft. Maar dat is natuurlijk maar een gekkigheidje.
Dus met een vervelend gevoel gaf ik hem zijn cadeautje; 'nou sorry, het is echt een stom cadeau'.
Hij maakte het open en was hartstikke blij. Waar we kwamen moest iedereen het zien dat met een magneet de twee sleutelhangers aan elkaar klikten.
Hij vond het geweldig en toen dacht ik: 'wat zijn wij vrouwen toch vreselijke wezens, we zouden echt eens wat vaker een voorbeeld aan mannen moeten nemen'.

Wijze lessen dus voor de volgende Falentijnsdag.

Winter nostalgie

Ik hou van sneeuw.
Waarom weet ik niet maar er borrelen dan altijd jeugdherinneringen naar boven.
Toen ik klein was en nog in twente woonde hing mijn vader de slee achter de witte volvo 740 SW of een autoband; en reed hij over de oprijlaan. En mijn broer en ik gierden van de lach.
Daarna met appelrode wangetjes naar binnen voor witte bon bon bloc chocolade.
Met van dat praliné erin.
De snottebel van de temperatuurwisseling werd altijd met een sierlijke veeg aan de mouw van mijn trui gesmeerd.

De afgelopen dagen is hier een pak gevallen.
Mijn Fransoos is gek op sneeuw. Hij kijkt obsessief op zijn telefoon naar het weerbericht. Elke keer zie ik een pruillip als het plaatje van een sterretje naar een zonnetje of wolk is veranderd. 'Moet je maar niet met de weergoden spelen; je vraagt er gewoon om' is mijn standaard, niet originele reactie.
Nu ligt er sneeuw; 'maar het kan altijd meer!' zegt m'n Fransoos dan en ik krijg een lichte twijfel of hij toch niet ergens stiekem Nederlandse zeik (het is ook nooit goed) genen heeft.
Mijn antwoord hierop was een kleffe sneeuwbal in zijn kraag.

Met de Renault Clio koekblik gingen we maar eens even toeren. Op naar Mizieux, waar ik eerder heb gewoond. Daar is altijd zo'n mooi uitzicht.
Het wegdek was geschoven en je zag door de sporen dat er al heel wat mensen waren weggeglibberd.
De berg op een aantal foto's gemaakt.
Ik zag mijn vader met de Renault express met sneeuwkettingen alweer naar boven rijden in 1998, dezelfde witte volvo 740 SW (welke Nederlander in Frankrijk heeft nou geen Volvo?!) bleef dan thuis. Door deze ervaring zei ik tegen m'n Fransoos; 'zeg we gaan niet voorbij ons oude huis want daarna is het één en al bos en daar wordt echt niet geschoven'. Maar hij had gehoord dat ik water zo mooi vind om te fotograferen met sneeuw dus we moesten toch echt de hele weg af.
Ik bedacht me dat we brood in de auto hadden liggen en dat ik een flesje water in mijn tas had zitten. Als we vast zouden komen te zitten zouden we in elk geval kunnen eten en drinken.
Vervolgens denk je: 'god wat ben ik een aansteller; moet je de mensen in Alaska zien'. Maarja, wij Nederlanders vinden een nieuwe rotonde al heel spannend. Of dat er een steile fietsbrug over een weg is gemaakt; nou en als je die met je opoefiets weet te beklimmen, nou, dan ben je wat hoor.
Enfin, we reden vol goede moed de bosweg in.

Jeeps langs de weg geparkeerd; overal waren die dikke zwijnen in oranje hesjes weer aan het 'jagen' met een neut en een walkie talkie (of zoals ze hier zeggen talkie walkie; de Fransen moeten immers ALLES anders zeggen).
'Had je vader zijn 4x4 nou maar gehad; hadden we mooi in het bos kunnen scheuren' zei mijn Fransoos. 'Ja, of een quad!'riep ik. 'Ja, ooit gaan we een quad kopen, of nee, allebei één, gaan we lekker crossen in de sneeuw' als een stel kleine kinderen zaten we van alles te verzinnen wat we wel niet zouden gaan kopen en doen. Tot we weer in de realiteit werden teruggebracht.
Een schrapend geluid onder de auto. O ja, we zaten in een smurfblauwe clio en de uitlaat schraapte over de sneeuw.

Niet veel later zaten we vast. 'Moet ik drukken?' was mijn eerste reactie. 'O god, we zitten vast; ja nou moeten we weer een buurman vragen om ons op te halen, ik heb daar zò geen zin in! En dan hebben we natuurlijk weer geen bereik! Mogen we dadelijk kilometers gaan lopen' ik was weer eens ultra positief ingesteld.
Mijn Fransoos antwoordde met zijn standaard zin aan mij: 'Ne t'inquiète pas...'
En na veel achteruit glijden en weer vooruit; links en rechts konden we onze weg weer vervolgen.
Stomme is dat je zelf ook heen en weer gaat hippen in de auto; alsof dat ook maar iets helpt.
Dat doet mijn vader ook met karten als het hem niet hard genoeg gaat.
En ook dat heeft nog nooit geholpen.

We kwamen aan bij het water en ik schoot een paar foto's; daarna weer terug naar huis.

Eenmaal thuis deden we ons nieuwe hek open en ik wierp snel een blik op de tuin.
Mijn pony's staan sinds een aantal dagen bij ons in de tuin gezien we nog wat gras hadden. Binnendoor is het maar een half uurtje lopen naar de weide van mijn ouders en zo hoeven wij niet meer te maaien.
Gisternacht ben ik er drie keer uit geweest omdat één van de pony's was ontsnapt. Er staat een portie stroom op de wei dat wil je niet weten. Zo heeft Jamie laatst een optater gehad en hij ging spontaan poepen.
Maar toch weet dat rotbeest uit te breken. De eerste keer schrok ik me dood en joeg ik haar onder de draad door; dat was om 22:00 's avonds, De tweede keer was om 00:30; ik werd kwaad want madame wilde niet meer onder de draad door. Ik greep haar bij haar manen en trok haar aan haar sik onder de draad door. De derde keer was om 4:15, toen mijn vriend naar z'n werk ging. Ik was zo kwaad. Weer eronder door geduwd, getrokken etc. En in mijn pyjama met ochtendjas, sneeuwlaarzen, handschoenen en een 'ik ben heel chagrijnig' hoofd heb ik in het holst van de nacht een tweede draad getrokken. Tevreden kroop ik mijn bed weer in om om 8 uur erachter te komen dat het schijtbeest alweer eruit was. En het erge is nog; ze breekt uit in de hoek van de tuin waar niets is; onze hele tuin is afgeschermd en ze kan nergens heen maar dan staat ze dus echt klem en kan ze gemakkelijk in de greppel vallen. En de dierenarts in 2012 maar zeggen dat het beest afgemaakt moest worden omdat ze slecht liep. Ha, het lijkt net een limbo dansende houdini.
Ik heb inmiddels de hoop opgegeven. Ik heb haar maar sneeuwblind verklaard. Ze zal de draad wel niet zien.
Gelukkig stonden de dames beide nog in de tuin.

Laura blijft wel keurig binnen de omheining

Tevreden gingen we naar binnen met appelrode wangen; mijn eigengemaakte champignonnesoep op het vuur en met een deken op de bank. En dan krijg je zo'n knus nostalgisch gevoel over je heen.

Plots voel ik wat lopen; ik rek mijn mouw uit en met een sierlijke veeg...

Goede voornemens

Mijn toetsenbord ontdoe ik van zijn stof, ik kraak mijn vingers en ga er weer eens eventjes voor zitten.
Ik heb het wat laten versloffen, mijn blog.

En daarom begin ik maar eens met voornemens;
Wanneer het bijna nieuwjaar is gaan mensen zich altijd bezighouden met wat ze gaan doen per 1 januari. Iets waar ikzelf ook goed in ben. Zie hier mijn lijstje die ik had bedacht:

1. Kom op tijd bij afspraken.
Mijn standaard voornemen is dat ik niet te laat kom op vriendschappelijke afspraken (zakelijk gezien overkomt mij dat praktisch nooit, daar waar de Hollandse snuffel geld ruikt...)
Mijn vriend komt heel onfrans nooit maar dan ook echt nooit te laat, ik altijd maar dan ook echt altijd. Dus het excuus dat het komt doordat ik met een Fransman samenwoon trapt niemand meer in natuurlijk.

2. Afvallen, een paar kilo voor de bruiloft van je broer.
Dit jaar gaan er wat kilo's af; mijn broer gaat trouwen en dat is een goede stimulans.
Ik kijk naar beneden en besef dat ik me toch weer iets te veel heb laten gaan met de slakken, de oesters (was voor mij de eerste keer), de kilozakken pepernoten die mensen voor me meenamen uit Nederland ('oh nee hè, is niet goed voor me, echt niet!' Maar ik neem toch maar een handje, of hand, of bak of schaal) de chocolaatjes, de toastjes met eiersalade, het ijs, gourmetten!
Ik gaf mezelf een schouderklopje dat ik drie dagen tussen de middag een eigengemaakte fruitshake met gojibessen had gemaakt maar ik bezweek al gauw weer toen ik op Pinterest een recept voor brownies tegenkwam (en die moest ik toch echt bakken en uitproberen! En dat er boven staat voor 8 personen, zag ik natuurlijk zogenaamd niet). Dit voornemen kan dus in de prullenmand;

3. Opruimen.. Dit jaar hou ik mijn huis netjes bij.
Mijn ouders zijn verhuisd en ik had nog een aantal dozen in het oude huis staan. Deze heb ik netjes bij de andere dozen neergezet. Pontificaal in mijn werkkamer, waarom? Om zo te zeggen 'Kim ruim je zooi op' het resultaat is dat het 2 maanden zo heeft gestaan, ik liep er gewoon omheen totdat ik er zowat overheen viel. Met een pruillip naar vriendlief om te zeggen dat ik niet meer tegen mijn eigen zooi kan en of hij me wil helpen. Rambo is bezig geweest en ik heb weer een lege kamer.
Maar veel te laat natuurlijk. Dit voornemen veeg ik met mijn swiffer duster ook maar meteen van tafel!

4. Meer bewegen; dat is gezond en helpt bij voornemen 2.
Vol goede moed had ik mijn trainings dvd maar weer eens aangezet. Dat is een blije spierbundel die je drilt om de meest idiote oefeningen te doen. Na tien keer tegen Jamie gezegd te hebben 'niet op vrouwtje springen' ; zes kattenstaarten tijdens push-ups in mijn mond te hebben gehad; een scheut in mijn gluteus maximus te hebben gevoeld en half te zijn bezweken had ik de sessie voltooid. Sinds 1 januari heb ik het maar liefst drie keer gedaan. Nou die kan met een aerobics schop ook de deur uit.

5. Meer ontspannen.
Yoga, meditatie... ik vind het allemaal zo leuk. En ik doe er zò niets mee.
Kasten vol interessante boeken over een blij en ontspannen leven; wekenlange yogalessen; meditatie cd's en nog meer geplingel.
Bij de gedachte dat ik meer wil (of is het moet?) ontspannen wordt ik al gestrest.

6. Eet gezond (goed voor voornemen 2 en 4).
Ik ben sinds een tijdje groot smoothie fan.
Ik mix van alles door elkaar; bananen, appels, bessen, frambozen, aardbeien, kiwi's, ananas... etc.
Zo lekker!
En wat krijg je een goed gevoel als je die dikke smurrie naar binnen laat glijden.
Totdat je per ongeluk naar koffietijd zit te kijken en Sonja Bakker met haar eierkoek ziet zitten. En die zegt doodleuk: 'banaan is een dikmaker'.
Ik zap verder en zie een programma over obesitas. Een vrouw snapte niet dat ze zo dik was geworden; ze at immers zoveel salade en fruit. 'Ja maar mevrouw in fruit zit ook suiker!'.
Ik zie mijn dikke smoothie langzaam door het gootsteen putje glijden.

7. Kom je goede voornemens na.
Mislukt.

Niets is stommer dan goede voornemens als je erover nadenkt.
Waarom zou je per 1 januari iets gaan doen?
Als je iets echt wilt ga je ervoor en wacht je niet tot een specifieke datum.

Ik denk terug aan oudejaarsavond.
Knus met zijn viertjes hebben we eigengemaakte oliebollen en appelbeignets gegeten.
Daarna zijn we naar buiten gegaan om ons fantastische vuurwerk af te steken.
Dat is van dat vuurwerk dat veel te lang in de winkel heeft gelegen. Je steekt het aan en het doet niets meer of het doet wat het niet hoort te doen. Ik noem dat altijd scapinovuurwerk.
Nou dit leek nog in de opruiming ook. Maar we hebben wel gelachen.
Dat heb je gezien hier niemand vuurwerk afsteekt.

We hadden voor ieder stel een wensballon gekocht.
We schreven onze wensen erop en lieten ze de lucht in gaan.
Die van mij en m'n Fransoos bleef meteen in de boom hangen. Hij vloog vervolgens in brand.
Mijn vriend wist hem eruit te vissen en alsnog liet hij hem vliegen; weer bleef hij hangen maar wist zichzelf uit de takken te bevrijden en vervolgde met zijn brandplek zijn weg.
Het symboliseerde mooi hoe het afgelopen jaar er voor ons had uitgezien.

Wensen zijn mooier dan voornemens. Je weet namelijk bij voorbaat dat goede voornemens niet gaan lukken maar van een wens weet je dat nooit. We wachten rustig af...

In de boom..

Ik ben trouwens wel per 1 januari volledig gestopt met roken; maar dat terzijde.

Meerdijk-en-morvan deel 3

Wat voorafging in Meerdijk en Morvan:
Knaagdier zijn vrouw nam de benen, hij zocht driftig een nieuwe en wist die een paar dagen vast te houden. Hij kreeg weer zijn gekke avond en deed meerdere aanslagen. Pogingen tot moord en doodslag maar burgemeester Droopy was liever met het fotograferen van asfalt bezig. Er had die avond zomaar een mooie vlek op kunnen zitten! Knaagdiers' ouders, onze voormalige buren, overspannen. En het was een gesloten einde. Voor het hele verhaal zie: http://kimterheege.blogspot.fr/2014/07/meerdijk-en-morvan-deel-2.html

Maarrr!! Ik heb goed nieuws!
Het is nog niet klaar! De luiken gingen weer open! En vervolgens weer weken dicht!
En toch weer een kiertje open, om vervolgens misschien wel voor altijd dicht te blijven...

Ja, hij kwam na weken van opsluiting weer tevoorschijn. Hij waggelde lijkbleek naar zijn ouders om wat te eten te halen; hij ging elke avond met de auto weg uit eten met vrienden die hem zielig vonden. En al snel gingen de verhalen weer in de rondte.
Hij zou met een vriend en een vrouw uit eten gaan boven de 60. Uiteindelijk zou die vrouw boven de 60 ook zijn vriendin zijn.
Op een avond zag een jongen die wij kennen die bij de vrijwillige brandweer werkt, de bewuste vrouw knaagdiers' huis in stappen! Het ging het hele dorp rond maar gezien ik weet hoe deze jongen leeft nam ik het verhaal maar met een korrel, of nee, een borrel jenever.

Want wie wil nou met deze idioot een relatie beginnen?
Een lelijke opgeblazen hamster met een gigantisch afdak en hysterische momenten. En hij heeft ook nog eens geen geld.
Maar ze zeggen ook wel; op ieder potje past een dekseltje!
En zelfs de potjes die nooit meer gerecycled mogen worden kunnen zowaar een dekseltje krijgen!
En in dit geval kwam deze deksel van een enorm dikke vette mayonaise pot (geen light).

De geruchten waren natuurlijk allang via de bar tabac bij de garage, bij de bakker, bij de slager en vervolgens bij mij terecht gekomen (mijn vriend is een oud wijf). Maar voordat ik het als waarheid aannam ging ik bij m'n ouders langs die toen nog naast de buren woonden.
Ik stond met mijn vriend en moeder buiten toen we plots een lichte aardtrilling voelden. Nou moet ik naar de notaris als ik een huis heb verkocht en dan zeggen ze altijd dat regio Anost absoluut niet onder een gebied valt waar natuurrampen voor kunnen komen.
Nou ik heb sinds die dag sterk mijn twijfels.
Knaagdier kwam hijgend en puffend de trap richting balkon van zijn ouders opgewaggeld; achter hem kwam een enorm fort tevoorschijn.
De hele tuin van de buren lag plots in de schaduw.
Wij stonden alledrie met open mond te kijken. Dit heeft nadat knaagdier en zijn nieuwe slagschip bij zijn ouders naar binnen waren gegaan nog zo'n 3 minuten aangehouden. We keken elkaar schaapachtig aan en wisten precies wat we dachten. Daar hoef je geen Frans voor te spreken.

Hij is een paar dagen met haar weggeweest en vervolgens kwam hij weer terug.
Hij was weer helemaal gelukkig. Na maanden opgesloten te hebben gezeten besloot hij maar weer eens aan het werk te gaan voor de winkel. Hij bezorgde weer wat waterflessen en na een krop sla te hebben getild vond hij het wel weer welletjes.
Hij vertelde iedereen dat hij zich toppie voelde en dat het kwam door alle zware medicatie die die nam. Hij zou recht hebben op maanden uitkering en hij was zo happy als wat.

En dat kan ik dan niet uitstaan. Ik doe zo mijn best om mijn centjes bij elkaar te schrapen en dan moet ik ook nog een groot percentage afstaan om dit soort mensen een vakantie te geven.
Misselijkmakend is het. En daarbij wil hij me nog plat rijden ook! En ik draag geld af zodat hij in die auto kan rijden waarmee hij mij wil plat rijden! Hoe krom is het eigenlijk?

Maar gelukkig blijkt vaak dat iedereen wel een keer zijn portie krijgt en dit ging sneller dan ik dacht.

Het was een gewone avond; uur of 6 's avonds. Knaagdier was weer onderweg naar iets en hij nam een bocht te ruim en knalde zo met zijn Citroën BX tegen een SUV.
Ja, dat gaat niet goed natuurlijk.
Brandweer erbij; hij had een open gecompliceerde beenfractuur en werd naar het ziekenhuis in Autun gebracht. Auto volledig total-loss. De andere man had gelukkig zelf niets; alleen zijn auto was er wat minder blij mee.
Wonder boven wonder bleek er geen alcohol in zijn bloed te zitten al hoop ik wel dat ze ook nog een medicijnencheck hebben gedaan. Ik heb sterk het vermoeden dat hij dingen slikt waar je niet mee mag rijden.
Ik kreeg dit te horen via mijn Fransoos die mij meteen toen hij het hoorde heeft gebeld.
Direct zocht ik foto's op internet en inderdaad; dat hoofd herken ik inmiddels uit duizenden.

Er gingen wat dagen voorbij; de buren zaten er wederom doorheen en de buurman zagen we flesjes bier verstoppen in kartonnen dozen. Echter verraadde zijn rode gokkert zijn drankmisbruik maar de buurvrouw is toch alleen maar met haar zoon bezig dus die viel het toch niet op.

Iedere dag gingen zijn ouders hem bezoeken; hij wilde steeds meer aandacht en werd onhandelbaar.
De doktoren vertelden dat zijn revalidatie of heel lang zou duren of het zou nooit meer goed komen gezien zijn slechte lichamelijke conditie.
Hij jeremieerde alles aan elkaar dat hij zijn fort niet kon zien gezien zij geen rijbewijs heeft.
Hij vond dat zijn ouders hem te weinig aandacht gaven en werd steeds vervelender.
Ik denk dat vele zusters in de ziektewet zijn gegaan daar bij het ziekenhuis. Posttraumatische stress stoornis na het wassen van knaagdier.

Het liep de spuigaten uit en hij is overgeplaatst naar een stad hier bijna 2 uur vandaan in een psychiatrische afdeling. Eindelijk is hij waar hij wezen moet.
De winkel van zijn ouders is verkocht en als het goed is komen begin volgend jaar daar nieuwe mensen in. Dus de rust is wedergekeerd in Anost.

Was dit dan echt het einde van knaagdier?

Was dit het wat betreft Meerdijk-en-Morvan?

Natuurlijk niet! Ik ben toeschouwer nummer 1 als hij met zijn dwangbuis naar huis komt en ik sta met mijn camera paraat als er nieuwe mensen op de winkel komen. Dorpsgekken genoeg en met een wandelend afluisterapparaat als vriend stromen de verhalen en inspiratiebronnen binnen.


Geen cliffhanger; wel een gecompliceerde botbreuk.

Je mag niet met ziektes strooien

Een donderdagavond om half 12 lagen we in bed.
Diezelfde avond had ik nog een foto gemaakt dat alle 6 onze katten gezamenlijk aan het eten waren.

Toen ik bij mijn Fransoos introk nam ik 3 katten en een hond mee en hij had al 3 katten. Zijn katten gingen al jaren naar buiten, die van mij woonden in Nederland op een flat en in Anost zijn ze alleen een blauwe maandag naar buiten geweest (totdat we ontdekten dat de hoofdpersoon uit Meerdijk-en-Morvan (zie paar blogs eerder) naast ons woonde).
Ik, iemand die graag de controle houdt over alles, had de grootste moeite om m'n 'kindjes' los te laten.
Ik zei tegen m'n vriend: 'Ze blijven minstens twee weken binnen; en dan ben ik al heel erg soepel want eerder zei ik altijd zes'. Hij wilde me maar een beetje tevreden houden dus sloot zijn katten 's avonds op met de mijne zodat ze aan elkaar zouden wennen. Dat was een drama.
1 van de katten vond het leuk om niet de kattenbak te gebruiken maar de wc (en dan niet erin maar ernaast), het badkamermatje, de lamp in de woonkamer en een poezenmand om de gespannen blaas te ontspannen.
Zijn katten waren als de dood voor m'n hond en er werd veel geblazen, geblèrd, gekrijst en 1 van zijn katten vond het zo vreselijk niet de vrije keuze te hebben dat ze het kattenluikje letterlijk openrosde en bovenin de deur klom.

Na een week was mijn Fransoos het zat, hij haalde het blok hout voor het kattenluik weg, en met veel geschreeuw en boosheid van mijn kant gingen 2 van mijn katten naar buiten. Ziedend was ik; zonder met mij te overleggen waren m'n katten naar buiten gegaan. Maar uiteindelijk was het wel wat ik nodig had anders had ik ze nooit kunnen loslaten. Ik deed natuurlijk geen oog dicht maar ze kwamen trouw weer thuis.
Ik was blij de poezen zo gelukkig te zien. Ze hebben nog nooit zo geglansd en kijken veel vrolijker uit de ogen.
Ik was altijd panisch dat er 1 zou worden doodgereden, opgesloten of weg zou lopen. Maar ik moest loslaten. En dat lukte.

Alle 6, een paar uur voor de ellende

2 weken later.
Het was donderdagavond half 12. We lagen in bed.
Ik hoorde plots gebonk boven. 'Hoorde je dat? Wat was dat' zei ik tegen m'n vriend. 'Joh, maak je niet druk die zijn gewoon aan het spelen met een muis ofzo'. Maar het voelde niet goed dit was geen speelbonk. Ik ken m'n katten door en door en weet welke geluiden ze maken en besloot toch m'n bed uit te gaan. In mijn nachtjapon liep ik naar boven en ik kreeg de schrik van m'n leven. Toby lag op zijn zij en hij spartelde en zijn bek klapperde. Ik probeerde hem te aaien en hij vloog alle kanten op. Zijn achterlijf verlamd. Ik schreeuwde keihard naar beneden. 'Je moet nu komen er is iets met Toby'. 'Bel de dierenarts, ik denk dat zijn hart het aan het begeven is!' Toby heeft een hartafwijking, een klep die niet goed sluit en er is mij destijds verteld dat hij niet ouder dan 7 jaar hiermee zou worden. Meneer is 8 dus ik dacht natuurlijk meteen daaraan. We kregen de dierenarts aan de lijn die dienst had en die zei direct: 'Kom zo snel mogelijk'. Ik probeerde Toby te pakken en hij kreeg epileptische aanvallen, hij viel van de trap en m'n vriend barricadeerde het kattenluik gezien Toby in paniek was moesten we er niet aan denken dat hij naar buiten zou vluchten. Hij had bloed aan zijn neus door het stoten op de grond. Eenmaal in de mand schokte hij alles aan elkaar. Met de Megane reed m'n vriend rond middernacht 180 km/uur, ik probeerde Toby bij zijn positieven te houden gezien hij telkens wegviel.

De dierenarts liet ons binnen in de donkere praktijk.
Eenmaal in de behandelkamer legde hij hem op tafel. Ik zei direct dat hij een hartprobleem had. 'Dat geeft niet deze symptomen' zei hij direct. Ik was ergens blij maar ook in shock. 'Zijn het zijn hersenen?'. 'Nee, dit lijkt verdacht veel op vergiftiging, hij vertoont alle symptomen'. Mijn mond viel open.
Hij legde uit dat je dit zag bij pesticiden, mensen die bijvoorbeeld slakkengif of mollengif op hun planten spuiten of korrels neerleggen.
De aankomende 24 uur zouden bepalend zijn of hij het zou halen. Gelukkig waren we er vroeg bij, vaak gaan ze dood door oververmoeidheid van de schokken. Gezien Toby nog normaal deed toen we naar bed gingen waren de symptomen nog heel 'vers'. Hij moest daar blijven, werd direct aan een infuus gelegd en we zouden de volgende dag gebeld worden.
In de auto kon ik het niet geloven. 'Zul je altijd zien dat er wat gebeurd net nu ik ze los kan laten'. Mijn vriend verzachtte meteen de zaak door te zeggen 'Ik denk dat hij ergens in een tuin wat heeft opgegeten'. 'Nou, ik denk het niet, iemand heeft hem gewoon vergiftigd' positief dat ik ben.

De volgende dag werden we gebeld dat hij de nacht had overleefd maar hij was nog zwak. Na hem elke dag bezocht te hebben, in gespannenheid te hebben gezeten mochten we hem dinsdag weer ophalen. 'Meneer heeft een sterk hart! En heel veel geluk gehad'. Zei de dierenarts. Hij had infusen gehad, kalmeringsmiddelen (om de spasmes op te laten houden) en een katheter. Opgelucht dat we waren hebben we hem thuis enorm verwend.
Maar ik was er niet rustig onder. Ik wilde de hele buurt af om te vragen of ze gif gebruikten in de tuin. M'n vriend liep wat om het huis te kijken en ineens riep hij me: 'eh, er staat iets vreemds in het pad achter ons huis bij de buurman'. Ik maakte het hekje open en liep op het pad waar mijn buurman recht van overpad heeft om zijn heg te snoeien en ineens voelde ik mijn maag omdraaien.
Ik trof een kattennatvoerverpakking aan, open met een roze waas erop. We pakten een zakje en wilden het optillen, zat hij met een spijker in de grond geramd. Ik was in alle staten. Dat gif had er dus al die tijd nog gestaan, alle andere katten hadden dood kunnen zijn en misschien zijn er andere katten uit de buurt zelfs overleden. Gelukkig was er maar een heel klein beetje uit.
Het gevoel wat je op dat moment hebt is onbeschrijfelijk. Dat iemand je kat wil vermoorden dat is gewoon onvoorstelbaar.

Mijn vriend, de positiviteit-zelve, zei: 'We gaan eerst controleren of het echt gif is wat erop zit'. 'Wat denk je nou, dat de buurman voor de lol een bakje neerzet, met een spijker in de grond? Die lul heeft niet eens zijn best gedaan duur voer te kopen dan had hij het misschien helemaal opgegeten. De kneus heeft het niet eens geroerd' zei ik hysterisch.
Eerst zijn we met het bakje en de dierenarts rekening naar de burgemeester gegaan. Die was geschokt en raadde aan de gendarmerie in te schakelen. We zijn eerst naar de dierenarts gereden en die namen een monster af, als we er niet achter zouden komen zouden ze het analyseren. Daarna direct door naar de gendarmerie.
Zij raadden aan om met de buurman te praten en te kijken of hij zou bekennen. Maar dan zonder geweld.

Het bakje incluis spijker

Ik had de buurman nog nooit gezien.
Mijn vriend twee keer in drie jaar tijd omdat hij zijn heg aan het snoeien was.
Hij is er namelijk maar 4 maanden per jaar, voor de rest zit hij met zijn rijke kont in zijn appartement in Marseille.
Met bonzend hart en rood hoofd klopten we aan bij de desbetreffende buren, die aan de straatkant wonen, om de hoek.
De buurvrouw deed open; wij probeerden rustig te blijven en legde het uit. Ze keek verward en de buurman kwam plots uit zijn perfecte tuin. We zeiden netjes. 'Wij hebben dit bakje gevonden achter ons huis, is dat van u?'
'Ja'. Bam...dat hadden we niet verwacht.
Wij werden kwaad en begonnen met luide stem te vertellen wat er met Toby was gebeurd en of hij het normaal vond katten te vermoorden.
'Ja, die rotbeesten schijten in mijn tuin'.
'Meneer, ik woon al 3 jaar naast u en u heeft er nooit over geklaagd!' zei m'n vriend.
'Ja, maar nu was er een gevlekte die zat plots in huis en ze schijten allemaal in mijn tuin;ik heb 5 drollen gevonden de laatste weken'.
Jemig bel de krant, 5 hele drollen en dat met 60 katten die in Roussillon wonen.
Die gevlekte was natuurlijk Minous, die is nogal sociaal en de moordactie was dus voor haar bedoeld.
De man stond wat onrustig en zei dat we binnen moesten komen, als de dood dat de hele buurt mee kon genieten.
Maar hij was zo nonchalant, het boeide hem niet, hij vond het allemaal maar normaal want onze katten moesten niet in zijn tuin schijten. Ze waren niet opgevoed want een goed opgevoedde kat doet het op de bak.
Duidelijk had deze man het IQ van een magnetron visstick.
Maar we konden zeggen wat we wilden, hij deed laconiek. En dan kook je van binnen. Ik huilde, ik schreeuwde en die vreselijke man; rond de 75, klein, gerimpeld met een grote neus en een bril staat erbij alsof je het over een prei hebt.
Zijn vrouw zei ineens: 'It wasn't me' tegen me.
Zij wist van niets en vond het vreselijk.
Op ons verzoek zocht de duivel het zakje gif op; mollenbestrijdingsmiddel.
We namen het zakje mee en ik duwde de rekening onder zijn snufferd. 'Betalen, klootzak'.
Hij wilde eerst niet maar na wat gescheld zei hij: 'ik heb geen contant geld ik pin het wel een keer'. 'Wij accepteren ook cheque' zeiden we in koor.
Hij schreef 180 euro uit en ineens wilde hij de rekening van de dierenarts hebben. Verbaasd gaf ik die en zet die domme hond daar zijn handtekening en datum op wanneer hij hem had betaald. Zijn cheque met zijn naam gaf hij me en dat was zijn bekentenis. Ik had zwart op wit staan dat hij had bekend, zonder erom gevraagd te hebben.
'Je houdt die ***katten binnen dit is privé terrein'.
Ik heb nog nooit een bejaarde man uitgescholden maar hem heb ik voor van alles en nog wat uitgemaakt. Vreemd genoeg, als iemand er zo fragiel uitziet sla je hem niet op zijn snufferd.

De dierenarts had een verklaring geschreven dat de symptomen overeenkwamen met mollenbestrijdingsmiddel en daarmee ben ik de dag erna weer naar de gendarmerie gegaan met een kopie van de cheque. Ik wilde aangifte doen.
Maar dat werd mij afgeraden. Meneer de agent: 'Die man is oud; als hij al gestraft wordt zal dat niet veel zijn en het kost veel geld. Hij kan ook aangifte doen omdat jouw katten op zijn terrein komen'. 'En mevrouw hij heeft toch betaald?'. Toen hij dat zei had ik zin om zijn knuppel te pakken en die eens flink tegen zijn schenen te slaan maar met een vriendelijk en stalen gezicht zei ik: 'Geld interesseert mij geen moer, die man moet gestraft worden voor zijn daden, ik wilde hem gewoon pakken waar het hem enigzins wat pijn kon doen'.
Ik besloot geen aangifte te doen maar voegde er nog wel wat aan toe. 'Weet u, het ging helemaal niet om de katten, het is toch heel toevallig dat ik daar twee weken woon en dat dit met mijn kat gebeurd? Die vrouw sprak Engels tegen me en ze wisten dat ik een buitenlander ben, dit is gewoon discriminatie'. Meteen zag ik zijn ogen groter worden, hebbes, daar zijn ze gevoelig voor.
Hij zou de buurman een bezoekje brengen om duidelijk te maken dit dat niet nog een keer moest gebeuren.

Het ging als een lopend vuurtje.
We hebben het wandelende dagblad het dezelfde dag nog verteld zodat het hele dorp de dag erna op de hoogte zou zijn.
En iedereen reageert zoals gewoonlijk bij dit soort dingen. 'Wie hij? Nou hij is altijd zo aardig dat had ik nooit van hem verwacht!'
Juist, dat is juist altijd zo. Van wie je het niet verwacht.

Twee keer ben ik bij de burgemeester geweest, ik heb daar ook nog even gehuild om het allemaal niet te licht te brengen.
Hij kon alleen niets doen.
'Ik wil hier niet wonen met zo'n gek, als we ooit kinderen willen, die zijn hier niet veilig' zei ik wederom hysterisch.
Hebbes, daar pak ik de burgemeester mee want die wil kinderen in zijn vergrijsde dorp. Ook hij zou met hem gaan praten.

Weken gingen voorbij. De gendarmerie is bij hem geweest en de burgemeester heeft ook een praatje met hem gehouden maar ze kunnen niets doen. Maar ze konden wel één van mijn katten vangen en een boete van 150 euro geven. Zou dit voorkomen doe ik direct aangifte van discriminatie. Makkelijk zat.
De buurman is de rest van zijn 2 weken bij ons voor het raam, waar hij recht van overpad heeft, bezig geweest een hek te plaatsen. Elke dag om 9 uur begon hij. Om 12 uur ging hij lunchen en van 2 tot klokslag 5 metselde hij verder. Elke keer zag ik dat duivelsgebroed voor mijn raam.

Een van de laatste dagen zat Toby voor het raam en zag ik hem aan de andere kant. Ik werd zo kwaad. Hij had er net zo goed niet meer kunnen zijn.
En je kan gewoon niets!

De verrimpelde zak ging naar zijn appartement in Marseille, wij trokken nog scherpgeslepen spijkers van het hek (anders pervoreren wij of onze poezen onze pootjes als wij het hek open willen doen) hebben dit afgegeven bij de burgemeester en onze katten lopen gewoon langs zijn chinese muur. Hij is namelijk vergeten dat katten hoger kunnen springen  dan 1 meter.
4 weken zou ik rust hebben. Dit weekend komt hij weer terug en dan hangt hij geheid weer zijn emmertje met gevonden drollen aan het raam.

Aan alle bejaarde mensen die niets beters te doen hebben in hun leven; zoek een hobby, ga breien of biljarten. Of ga naar een bejaardentehuis.

Ik weet dat er altijd wordt gezegd dat je niemand een ziekte mag toewensen. En ik vraag mij in dit soort gevallen altijd af waarom niet.
Wie bepaald dat?
Maar goed omdat misschien iemand het er niet mee eens is zal ik de afsluiting van deze blog aanpassen, ik schrijf hem speciaal aan mijn buurman:

Buurman, Ik wens u (ja ik ben nog altijd correct!) toe dat uw tuin wordt kapot gereden door een demente bejaarde die zijn tank uitlaat. En als dat is gebeurd; zal ik u eens laten zien wie er goed is opgevoed! Dan pak ik mijn krant en ga ik eens even lekker in uw tuin zitten!

Met hatelijke groet,

De buurvrouw.

Toby onderweg toen hij weer 'beter' was.

Door de ogen van een Fransman

Frikandellen! Bossche Bollen! Mijn nog altijd zwaar geliefde boterhamworst! Pepernoten in oktober! De enige echt rookworst!

Je raadt het al; ik ben weer eens in Nederland geweest.
Samen met m'n Fransoos.
Ik was wel nieuwsgierig hoe dat zou gaan; hij was nog nooit Frankrijk uit geweest. Oké hij komt van origine uit regio Parijs dus drukte is hij (gelukkig) gewend.

Na 9 uurtjes in de auto te hebben gereden; m'n Fransoos vol verbazing in Luxemburg naar de prijzen van de sigaretten zien kijken ('kijk ma belle hier kunnen we op besparen, Nederlands ben ik hè?').
En nogal gesloopt in ons familiezomerhuisje in Twente te zijn aangekomen, zijn we eerst naar m'n inmiddels verloofde broer en schoonzus gegaan. De telefoon werd gepakt en alle vette zooi werd besteld want meneer moest natuurlijk proeven!
Hij is slager en heeft een nogal kieskeurige partij smaakpapillen (ik durf geen biefstuk te bakken voor hem; ben als de dood dat ik dat ding vergeet om te draaien omdat ik weer eens ben afgeleid).
Maar het ging er allemaal in en de frikandel speciaal was de grote favoriet. Daar wij Nederlanders vreemd opkijken als de Fransen koeientong opeten en verafschuwd langs de fromage de tête lopen, vind mijn Fransoos het maar wat vreemd dat op een verpakking van een frikandel eigenlijk geen specifieke ingrediënten staan. 'Je weet dus helemaal niet wat je eet, dat is toch raar?'.
Nou dat weten we wel hoor! Separatoren vlees. En wat dat dan weer exact inhoud weet geen hond.
Eigenlijk zijn we inderdaad een beetje raar.

Na al dit vet zijn we heerlijk in slaap gevallen terwijl de kastanjes op het dak van het houten huisje vielen en de muisjes hun nestjes bouwden tussen de muren.

De volgende dag zijn we naar binnenstad Enschede geweest; leuk! Dacht ik.
Ik vond er geen klap aan. Hij ook niet.
Er was een Primark gekomen in de Bijenkorf, dat zou geweldig moeten wezen. We zijn er in gelopen en zagen alle koopzieke mensen. Meisjes die tussen de rekken aan het omkleden waren. Geschreeuw, zweetluchten walmden onze tere neusvleugels in en we besloten in één vloeiende beweging weer eruit te gaan.
We keken elkaar aan en zijn maar gauw op het dak van de V&D een saucijzenbroodje gaan eten (en ook die werd goedgekeurd) en hebben onze gezamenlijke favoriete hobby uitgevoerd; mensen kijken.
Daarna langs een vriendinnetje van mij. Maar dan merk je dat het soms erg lastig is als je een anderstalige vriend hebt. Hij zat er eigenlijk voor spek en bonen bij; al probeerde hij af en toe wel met wat woordjes een Nederlands antwoord te geven.

We zijn naar de Wok geweest en naar een Argentijns restaurant met m'n broer en schoonzus en dat vond hij helemaal geweldig. Bij de Wok wilde hij alleen de warme buffet dingen uitproberen, zoals bami en foe yong hai. Ik wilde natuurlijk een lekker stukje kangoeroebiefstuk en was stomverbaasd dat hij voor z'n vijfde bord wederom naar de selfservice ging. 'Moet je niet een vers bereid stuk vlees?' 'Nee, vlees ken ik wel, ik wil juist die dingen die jullie alleen hier eten proberen'. Heel goed! Lekker cultuur snuiven. M'n hart smolt.

We zijn nog een dag met m'n tante naar het openluchtmuseum geweest, was heerlijk weer en ontzettend leuk. M'n tante en ik stuitten op een bak waar ze schijnbaar bier in maakten waar het woord geilvat op stond. Dat vonden we allebei zo raar en gezien we af en toe probeerden in het Frans te vertalen waar alle gebouwen voor dienden probeerde we ook een vertaling voor dit woord te vinden. Gelukkig spreken de meeste Nederlanders geen Frans, anders hadden ze mee kunnen genieten van ons uiterst decadente gesprek over hoe wij op het woord geil probeerden te komen.
We hebben daar poffertjes gegeten en kregen een fantastisch gesprek mee over plastisch chirurgie, ook dat vertaalden we maar even. 'S avonds met m'n oom en tante gegeten en daar geslapen.

De volgende dag moesten we weer vroeg op want ik ging trouwjurken kijken met m'n schoonzus!
Samen met haar, haar moeder en twee vriendinnen hebben we een erg leuke maar wel vermoeiende dag gehad. Gelukkig was ze geslaagd!

Ook oma is bezocht want die kende mijn Fransoos nog niet.
Uit eten geweest en nog even naar Delden, een mooi stukje Nederland.

We hebben naar klootschieten gekeken, hij heeft alle drempels vervloekt en heeft twee keer het fietsersstoplicht voor een autostoplicht aangezien. Stonden we daar midden op het drukke kruispunt omringd met allemaal fietsen. 'Wat doe je nou? Je rijdt door rood! Weet je wel wat er had kunnen gebeuren met een fietser?!' zei ik geïrriteerd. Waarop hij zijn schouders ophaalde en zijn nieuw geleerde Nederlandse woord zei: 'Splatsch... Pannekoek'.

Kortom hij heeft een aardig goede indruk gekregen van Nederland. Vooral omdat we ook even bij het grote tuincentrum Oosterik zijn geweest en de Action.

Maar hoe zag hij Nederland, wat vond hij van de Nederlanders?
Het eerste wat hij zei was dat het hem deed denken aan de film The Truman Show.
Alles is perfect, té perfect.
Zelfs de boerenerven zijn perfect. Al onze huizen met de rechte baksteentjes, de keurig gemaaide tuintjes. Alles hutje mutje op elkaar.
Hij vond het beangstigend en benauwend.
Hij vergeleek de gemiddelde Nederlander met Parijzenaren. Ze zijn alleen met zichzelf bezig en koopziek. Ze zien niet wat er om hen heen gebeurd, uitzonderingen daargelaten.
Van buiten lijkt het perfect en vol maar ergens is het leeg.
Hij kwam tot dezelfde conclusie als ik; het is erg leuk voor een paar dagen.

Hij kon het zich niet voorstellen dat ik daar vroeger op mijn fiets rondfietste en er naar school ging. 'Dit past helemaal niet bij je'. En op de één of andere gekke manier vond ik dat leuk om te horen.

Ook kwam hij tot de conclusie dat niet alleen in Anost en omstreken inteelt aanwezig is. Nee, ook in Nederland zijn erg lelijke mensen.

Na een leuk maar ook vermoeiende week keerden we weer terug naar Frankrijk. Blij om iedereen en onze 6 poezen weer te zien en Jamie (onze hond). Voor de katten kneep ik hem zeker; ook hier in mijn nieuwe woonplaats heb ik een gestoorde buurman. Maar daarover de volgende keer meer.

Ja, dat was Nederland weer even. Het is altijd fijn om er eventjes te zijn maar ook weer heel fijn om naar huis te gaan.
Ik raak gewend aan alle Franse gewoontes, het constant Frans spreken en de Franse levensstijl. Je voelt je bijna meer Frans dan Nederlands.
Trots op mijn Franse leventje en mijn Franse vriend drukte mijn schoonvader dat compleet de grond in. Hij zei:

'Weetje, als ik jullie zo samen zie lopen...vind ik jullie net twee Nederlanders'.

Romantisch bourgondisch eten... met TL-licht

Hoeveel mensen fantaseren niet over het leven in Frankrijk?

Het begint allemaal met een accordeonmuziekje, je ziet een aantal mooie mensen kaasjes eten midden op een prachtig groen grasveld, je ziet paarse lavendelvelden op de achtergrond, je zit heerlijk te lunchen in je frivole jurkje of je stoere tuinbroek met andere mooie mensen, citroën deux chevaux's met uiteraard een rietenmandje op het dak of op het achterklepje die langsrijden en toeteren, een man met een pinopet fietst voorbij, een vrouw schuift aan met een goudglanzende baguette onder haar arm, glazen bloedrode wijn, een knappe gespierde Fransoos of slanke Française zegt de meest romantische dingen in je oor, je valt in katzwijm...

Het avondeten; het bourgondische leven! Een tafel mooi gedekt met een rood katoenen tafelkleed; kandelaars met witte kaarsen die er de Franse romantiek aan toevoegen. Wederom een accordeonmuziekje dat melodieus in je oren danst, de coq au vin, de boeuf bourguignon, de époisse... alles zie je voorbij komen. Stokbrood met kruidenboter, een knetterend openhaardje. Uren zit je aan tafel. Er wordt gezongen, er worden verhalen verteld, er wordt gedanst en er wordt vooral gegeten, veel gegeten.

Je gaat naar bed; je loopt een oude houten trap op die kraakt. Je doet de deur sierlijk open en ziet daar een mooie steigerhouten vloer liggen in de kamer, een prachtig eiken bed met een gewhitewashte kast ernaast. Op het bed ligt een kanten sprei en hij ruikt naar verse was die buiten heeft gehangen tussen de velden waar ze net hebben gehooid. De kussens zijn antracietgrijs met donker grijs geborduurde letters erop: 'amour'. Je neemt een bad en duikt dan heerlijk je bed in; wat een zaligheid, vooral met de gedachte dat je morgen wakker wordt en je meteen een typisch Frans ontbijt mag nuttigen.

Je staat op; de zon schijnt door de luiken.
Je gaat op de rand van het bed zitten en schuift je pantoffels in.
Een tafel gedekt; croissants pur beurre die net bij de bakker zijn gehaald, overheerlijke eigengemaakte bramenjam en een lekker kop koffie. Een verse baguette erbij en die beleg je met een plakje emmentaler.
Het idee dat je hierna alweer zowat gaat lunchen... je maag maakt een vreugdesprongetje.
Oh la douce France, wie wil dat nou niet?


Kijk dit is allemaal heel leuk; maar dit is natuurlijk wat de televisiereclames en de bladen ons wijsmaken. Ik moet zeggen het is geweldig; maar ik ga toch echt even dat beeld flink verstoren.

Die accordeonmuziek is leuk hoor; maar dag in; dag uit komt toch echt je neus uit. Mensen in Anost gaan weg als het fête de la vielle is en komen pas weer terug als de 'ellende' voorbij is. Dus nee, niet alle Fransen houden van accordeons. Dat groene grasveld is mooi, maar met te warm en droog weer is het toch echt geel. Ik heb overigens nog nooit een aantal mooie mannen en vrouwen zien lunchen; wel in een frivool jurkje of in een stoere tuinbroek alleen kwam dat niet tot zijn recht door het lijf wat erin zat of de leeftijd die het droeg. Jammer, geen coca cola light break momentje.
En de Nederlanders en de toeristen die hier komen dragen nog vaker een pinopet dan de oude Franse mannetjes zelf. Dan denken ze erbij te horen; maar eigenlijk steken ze af.
De Deux chevaux's die ik hier rond zie rijden (en tevens het merendeel van alle andere auto's) zitten onder de deuken en de krassen; dat is namelijk het typische beeld van Franse auto's hier à la campagne, niks geen glanzende lelijk eendjes met een rieten koffertje, ja of het is weer zo'n Hollander die te veel naar de Boursin reclame heeft gekeken...
Fietsen doen ze hier nauwelijks, het is hier veel te stijl, ze nemen nog de auto om naar de bakker op de hoek te gaan! En die vrouw die met de baguette aanschuift, daar hing toch echt een bos haar onder de oksels... eet jij maar mooi die baguette met glanslaag op en die glans komt niet van het bakken.
De glazen rode wijn, dat is zeker wel waar! Alleen gaat dat lang niet altijd met mate. Alcoholmisbruik is hier helaas zowat de nummer 1 'ziekte'.
Maar die taal ja, die is fantastisch; zelfs als die man die naast je zit de tandeloze burgemeester blijkt te zijn en iets zwoel in je oor sputtert.
Hierna volgt meestal, indien dit kan, een siësta.

En dan nu op naar het avondeten; niets geen katoenen lakens; al eerder vermeldt, plastic is fantastic! Dus het tafelzeiltje wordt afgenomen en bedekt met borden. Je eet gewoon, niets bijzonders. De openhaard brandt alleen als praktisch iets, voor als het koud is. Kaarsen kosten hier een fortuin en velen Fransen kennen het woord 'gezellig' niet (is niet voor niets alleen in Nederland bekend!). Hier wordt niet gegeten met kaarslicht of een knisperend openhaardje. Nee, hier heb je gewoon de TL-balk op je bord schijnen. Ik ken een restaurant dat van Nederlanders was en door Fransen is overgenomen. Super gezellig tentje was het, het enige dat de nieuwe Franse eigenaars aan het interieur van het restaurant veranderd hebben zijn de lampen. Daar moest natuurlijk even een flink aantal wattage in gedraaid worden! Barbecueën doen wij altijd uitgebreid; vleesje voor vleesje. Hier gooien ze alles in één keer erop en met een beetje geluk eet je het nog binnen op ook (anders duurt het toch veel te lang?).

Ga je in een typisch Frans huis met Franse inrichting naar bed dan loop je de trap op, je probeert de deur sierlijk open te zwaaien maar die knelt gezien hij scheef erin is gezet. Na een flinke duw heb je hem dan toch open en bewonderd de koude stenen tomettes vloer. Op je te kleine eiken bed ligt inderdaad een sprei die ruikt naar mottenballen. En sierkussentjes zijn er soms maar die slaan altijd de plank mis.

Je staat op, de zon schijnt door de luiken.
Je gaat op de rand van het bed zitten en schuift je pantoffels in.
Een tafel gedekt; croissants pur beurre maar gezien de bakker te ver is zijn ze van gisteren. Ze zijn droog en klef. Maar daar weten de Fransen wel raadt mee!
Jij kauwt op je kleffe rubberen croissant en ziet je tafelgenoot zijn croissant belegd met jam in de thee drenken en naar binnen slurpen. En je baguette kun je wel vergeten met je plakje kaas, hier eten ze vooral een baguette om het bord schoon te maken. Je maag trekt samen en heeft ineens geen honger meer.
En al helemaal niet als je weet dat je vanavond tête de veau moet eten...
Oh la douce France wie wil dat nou niet?

Och jeetje... ik hoop nou niet dat je Franse beeld is verprutst. Want eigenlijk is dat helemaal niet mijn bedoeling, nee. Natuurlijk had ik ook die beelden in mijn hoofd, maar ik ben zo blij dat dit niet de werkelijkheid is! Moet je toch eens voorstellen dat de wereld zo perfect was. Dan was er toch niets meer aan? Ik hou van die tandeloze mensen, de ongeorganiseerde rotzooi, de bizarre inrichtingen (dan denk je, goh zo'n zooitje is het bij mij thuis toch eigenlijk niet!) en de voor mij vreemde eetgewoontes. Het is gewoon een kwestie van wennen.

En tsjah... vele Fransen denken ook dat wij allemaal op klompen lopen, dat we altijd tulpen op tafel hebben staan, dat we elke dag Goudse kaas eten, dat Nederland één grote windmolen is en dat onze toiletten bezaaid zijn met delftsblauwe tegeltjes. En alle mannen gaan naar de wallen en we zijn constant zo stoned als een garnaal. Want in Pays-Bas kan alles!

Verkeerd beeld...