Batman

Een zwart latex pak, zijn six-pack die je door zijn kostuum heen ziet en voelt.
Een zware zwoele stem waardoor elke vrouw van haar stoel dweilt. Blauwe ogen die je doordringen. Wie kent hem niet, Batman.
Ik kan jullie vertellen, mijn Fransoos heeft hem in het echt mogen zien...

Met Engelse klanten had ik een bezichtiging. We zouden naar drie huizen gaan kijken en waren bij het eerste huis.
Ik kwam tot de ontdekking dat er een waterleiding flink aan het lekken was en dit bleek al een lange tijd aan de gang te zijn. Snel de beheerder geprobeerd te bellen; die was er op dat moment niet.
Ik mijn vriend gebeld die vlakbij aan het werk was.
'Ik moet weer door naar het volgende huis zou jij alsjeblieft de loodgieter uit het dorp kunnen vragen of hij hierheen komt om de boel af te sluiten en te kijken waar het vandaan komt?'
Tja, je moet immers toch wat.

Zo gezegd zo gedaan maar die kon niet meteen komen hoorde ik later in de auto. 'Shit, maar dan loopt er allemaal water in het hele huis, ik kan echt niet weg ben al bij het tweede huis kun jij misschien de hoofdkraan dichtdraaien? Zit denk ik in de kelder, pas wel op zitten wat vleermuizen'. Zei ik tegen mijn Fransoos aan de telefoon.

Mijn Fransoos, de schat, kon tussen zijn werk door gelukkig even daarnaar toe.
Eenmaal daar zag hij tientallen vleermuizen in de kelder hangen. Geen zin hebbende in die hondsdolle beesten deed hij maar gauw de deur weer dicht.
Hij besloot nog een keer de beheerder te bellen, een bekende van hem, en die zei 'laat maar lekker lopen hoor, loodgieter komt vanzelf'.

Mijn Fransoos belde me met het nieuws en ietwat gepikeerd, accepteerde ik het maar. Ik kon er immers toch weinig aan veranderen. Ikzelf was er sowieso niet ingegaan, er wordt beweerd dat die beesten niet tegen je aanvliegen of je bijten of krabben maar als ik het risico niet hoef te lopen doe ik dat ook zeker niet en hij dus ook niet.

Hij wilde terugrijden uit het gehucht richting werk toen een man midden op straat ging staan en zijn hand omhoog deed.
Nietsvermoedend deed mijn Fransoos zijn raampje open van zijn smurfblauwe Clio en de knoflook walm kwam hem al tegemoet. 'Wat doe jij hier?' zei de man op dwingende toon.
'Er lekt een leiding in dat huis, heb gekeken maar er zitten zoveel vleermuizen en die ruimte is zo klein, daar waag ik me niet aan geen idee of die beesten rare ziektes met zich mee dragen'.
'Ja, ja... jij kwam daar helemaal niet voor...'zei de man al schuin omhoog kijkend.
'Er zitten hier helemaal geen vleermuizen... jij hebt hier helemaal niets te zoeken'. O god dacht mijn Fransoos; een incest geval. Dat is zo één die altijd bij z'n moeder en vader heeft gewoond. Zijn vader die ook zijn opa en tegelijk zijn oom was en zijn moeder was eigenlijk ook zijn zus. Of zoiets.
Zo'n holbewoner. Of op z'n Engels; een caveman.
'Eh... jawel, ga maar kijken' zei mijn Fransoos ietwat onthutst.
'Ik hoef niet te kijken, ik zie zo al dat je liegt, er zijn hier geen vleermuizen, neehee.... neehee!' hij werd boos.

Ineens gooit de man zijn vingers om het raampje die mijn Fransoos open had en keek hem strak aan. Daarna maakte hij een gebaar met z'n hand alsof hij een deal wilde sluiten.
Mijn Fransoos wilde zo snel mogelijk van de griezel af zijn en speelde maar even mee, hij stak zijn hand naar hem toe waarop hij een handdruk kreeg.
'Ok, dan is dat dus onze afspraak...' zei de incestueuze man terwijl er spetters uit z'n mond met restjes knoflook door de lucht vlogen.
'Afspraak?' met grote ogen keek mijn Fransoos de niet welriekende man aan,
'Ja. Er zijn hier geen vleermuizen.'
'Luister meneer, ik heb een druk bestaan ik moet weer verder er wachten klanten op mij kunt u zich verwijderen van mijn auto zodat ik kan gaan rijden anders rij ik u omver'.
'Ik hou je in de gaten, want jij komt hier niet voor niets!' de man deed een stapje terug en mijn Fransoos maakte er meteen gebruik van en trapte op z'n gaspedaal.
In zijn achteruitkijkspiegel zag hij hoe de man met twee vingers naar zijn eigen ogen wees en daarna naar hem. He will be watching you.

Hij maakt veel mee als slager, maar dit was toch wel een zeer bijzonder geval.

Een faalblauwe spijkerbroek met gaten, een wit t-shirt met gele vlekken van het zweet, zijn navel die je door zijn kleren heen ziet. Doffe blauwe, doelloos, starende ogen. Een mond ongevuld met drie geel aangekoekte tanden. Een stemgeluid die elke vrouw met armen en benen over elkaar, plus gekeerde rug doet zitten.
Nee laat Batman maar mooi in zijn cave blijven.

Alles kwijt

Het is alweer even geleden maar we hadden keurig op tijd onze belasting aangifte ingeleverd. Of beter gezegd, zoals dat altijd gaat, op het laatste moment.

Ze hadden een handige site bedacht waar je het op kon indienen. Ik was daar zeer blij mee gezien ik mijn sociale lasten ook altijd via internet invul. Scheelt me toch weer een postzegel!
Ik wilde dat dit jaar eens op tijd doen maar helaas bleek het toch nog niet zo handig geregeld als dat ik dacht. Of de site was overbelast en de keer erop was ik ingelogd maar kon ik mijn aangifte niet indienen.
Dus dan maar ouderwets (alhoewel hier is het nog steeds alledaags) op papier!

Gezien mijn ouders in de tussentijd waren verhuisd en een adreswijziging door wilde geven aan de RSI, de RAM, belastingdienst etc. hadden we dat destijds uit handen gegeven omdat  ik daar gewoonweg geen tijd voor had. Dat was niet verlopen zoals het hoorde dus moesten we alsnog zelf overal achteraan. En zo dus ook bij het belastingkantoor om te kijken of het wel goed zat en dat mijn vaders bedrijf niet ineens was opgeheven en we moesten nog wat regelen voor de invoer van de auto.

Maar het was precies in de laatste dagen voordat je je aangifte in kon leveren in de schatkist bij het belastingkantoor (letterlijk; die staat in de gang).
En het was ontzettend druk.
Ik was samen met mijn vader in zijn mat zwarte Toyota Landcruiser op pad gegaan en we hadden de auto op tien minuten lopen geparkeerd.
Hij had een envelop bij zich met alle papieren en daarin ook zijn portemonnee.
Eenmaal binnen trokken we een kaartje en gingen we zitten op één van de plastic stoeltjes.

Na ongeveer veertig minuten zag ik dat we bijna aan de beurt waren. 'Pap, geef me vast je papieren dan leg ik het vast op volgorde'. Hij pakte zijn envelop beet. 'Shit... waar is mijn portemonnee! En m'n paspoort! En m'n chequeboek! Heb jij die?' 'Nee, natuurlijk niet'. Na flink wat Nederlands gegodver kwamen we samen tot de conclusie dat hij het onderweg verloren zou zijn. Hij rende als een dolle stier naar de uitgang richting auto. Mensen keken hem na in de hoop dat hij zijn nummertje op zijn stoel had laten liggen maar al snel zagen ze mij zitten, jammer!
En dat zul je altijd zien, ik was daarna vrijwel meteen aan de beurt.
Ik besloot maar naar binnen te gaan, geen zin om weer drie kwartier te wachten.
'Wat kan ik voor u doen mevrouw' zei een dame met donkerbruin haar, rode lippen en een bril op het puntje van haar neus. 'Nou ik heb heel wat dingen maar mijn vader die is naar buiten want die was wat verloren en die komt er zo aan dus als u heel even wilt wachten....'. 'Ja maar mevrouw, het is wel heel erg druk'. 'Begrijp ik maar hij komt echt zo alleen ik zie vanaf hier niet of hij eraan komt en hij weet niet dat ik al binnen ben kunt u zien of er een man komt aangerend?'. Achteraf was dit echt een heel dom gesprek.
'Hoe ziet uw vader eruit dan?'.
Het enige wat ik kon verzinnen op dat moment was:'Als een Hollander'.
Ze deed haar bril van het topje van haar neus en legde die op tafel.
'Een Hollander? En hoe ziet dat eruit dan?'
Och jee. Wat had ik nou weer gezegd. Mijn vader ziet er eigenlijk helemaal niet Nederlands uit... hij is tenslotte niet wit, lang en hij praat in plaats van schreeuwt (ja echt hoor zo zijn alle Nederlanders, normaal gesproken dan).
Ik besloot maar even over haar bureau te buigen voordat ik weer een stomme opmerking maakte en hoera, ik zag hem. 'Daar is die!' zei ik met opgewonden stem en ik zag dat hij in zijn hand al zijn spullen had.
Ik vloog de deur uit 'Pap!!! Hier!!!!'. Nou dat was inderdaad het stereotype Hollands viswijf die even door de zaal gilde.
'Waar was je nou! Heb je het nou gevonden, waar lag het?' vroeg ik hem terwijl we terugliepen naar het kantoortje.
'Schijnbaar, was het uit de envelop achter de stoel gevallen in de auto, wat een geluk!'. Mijn vader was inmiddels weer de rust zelve.
De vrouw pakte gauw haar bril en schoof deze van boven weer naar het puntje van haar neus en las de documenten. Ik legde alles uit en was blij dat we eindelijk werden geholpen.

'Maar meneer en mevrouw, hiervoor moet u hier niet zijn. U kunt naar de tweede etage afdeling zakelijk'.
'O, moeten we daar weer een nummertje voor trekken?'
'Nee hoor u had meteen door kunnen lopen bij binnenkomst, en daar is geen wachtrij' zei ze vrolijk.

Bourgondische Zaken 1

Voor wie het leuk vind:
Ik schrijf vanaf nu op vrijwillige basis in het blad Bourgondische Zaken; heb voor het laatste nummer een artikel geschreven over de slagerij (waar o.a mijn Fransoos in werkt) en een column.
Klik op de foto om het artikel te kunnen lezen.

Uiteraard kun je ook lid worden van het blad!
Neem een kijkje op www.bourgondischezaken.com

Mijn trouwe blog lezers ontneem ik uiteraard mijn artikel niet! Enjoy.

Canicule

Het is warm, heel warm.
Hier noemen ze dat ook wel een canicule.
Vreemd woord. Wij noemen het een hitte golf.
Ik zie alleen het woord Cul erin (het grove woord voor derrière) en dat is ook het enige logische eraan want het liefst zit je toch niet met die vieze plakkleren aan.

Was vorige week eventjes in Nederland voor het vrijgezellenfeest en de bruiloft van mijn broer en schoonzus die het precies op de heetste dag van het jaar gepland hadden; 4 juli.
We zaten in ons zomerhuisje vlakbij de rivier en de muggen hebben heerlijk van me lopen smullen.
Als de dood voor een giga muggenbult op m'n neus op de grote dag (zul je altijd zien) wilde ik al met horrengaas over mijn hoofd slapen en heb ik met de elektrische mepper de meest prachtige sterretjes gemaakt in de nacht met een smeulende barbecue geur als toegift.

Het vrijgezellenfeest was super, buggyrijden, lekker even uitwaaien en stof happen. Ik zat met een mede zwangere vriendin in de buggy en we hebben even flink de boel losgehusseld. Mijn kind heeft me aardig misselijk gemaakt de afgelopen maanden, nou was het zijn beurt.

Het was een prachtige dag en een schitterend huwelijk. Bij het restaurant waar we aten boden ze mij een theedoek aan om op te zitten want ik gleed van het zweet van de leren stoel en als zwangere krijg je toch net dat beetje extra hulp.

In Nederland is het wel vies hoor als het zo heet is.
Man wat een vochtbende. Niet alleen in de lucht. Ik voel mij al een nijlpaard sinds ik zwanger ben maar doordat ik met dit weer ook vocht vasthoud ben ik gepromoveerd naar een mammoet.
En dat vind ik niet leuk.

Daarom hieronder wat tips om deze hittegolf door te komen (zowel in Nederland als in Frankrijk).

- Scheer je oksels en benen en alles wat je maar leuk vind. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Vooral hier in de omgeving kunnen ze veel aan deze tip hebben, je ruikt er echt beter door en als je dan zwaait zit de buurman niet meer onder de zweetdruppels.

- Drink voldoende water! Hier wel uit een fles want als ze net weer een overheerlijk chloor tablet in het water systeem hebben gegooid ruikt je adem na een week nog naar zwembad.

- Heb je geen airco? Kreeg een tip van mijn nichtje; flesje water met ijs erin en die voor de ventilator zetten. Nou en het is nog goedkoop ook, wat wil een Nederlander nog meer.

- Trek wat luchtigs aan; en dat is dus geen synthetische rotzooi. Daarin kleven die okselharen alleen maar sneller. Ga voor fatsoen en draag katoen!

- Voor de urine verliezende mensen onder ons; verschoon je Tena regelmatig. Een vis rot ook sneller met warmer weer (en de geur is hetzelfde).

- Klaag niet. Jij wilde toch mooi weer? Kun je het krijgen. (ik klaag nooit natuurlijk)

- Voor de mensen die nog altijd van mening zijn dat het in de Bourgogne geen mooi weer is en dat ze naar veel warmere gebieden willen. Lekker doen! Kijken hoe productief je bent met deze hittegolf, dat heb je daar elke dag.

- Last van het vocht? Doe rustig aan en drink wederom voldoende, neem een lymfedrainage behandeling en masseer jezelf met citroenolie. Vochtafdrijvend kruidentheetje en dan gaat het vast beter. En wordt vooral niet zwanger met die hitte want dan helpt dit bovenstaande niet.

- Word je gek in je rijtjeshuis van je buren die barbecueën, de muziek keihard aan hebben staan en die rotkinderen die vakantie hebben en de bal constant over jouw schutting schoppen? Zet je spul te koop en koop een leuk huisje hier, is net zo duur al dan niet goedkoper dan jouw legoblok in de achterbuurt. Hulp nodig bij een leuk huis vinden in de Morvan? Mail me maar!

- Last but not least: geniet ervan! Voor je het weet vind je het weer te koud,

De roze donder wolk

Mijn ongeduld is beloond.
Ben zowaar ten huwelijk gevraagd! Het was totaal niet zoals in mijn meisjesdroom. Je weet wel, op een paard of in Disneyland. Of nee op het strand met allemaal fakkels!
Nee, mijn Fransoos deed het nadat hij de vuilnisbak had leeggehaald. Hij was zo zenuwachtig dat toen mijn moeder weg was hij me meteen vroeg. Ik zat naar aanbiedingen te kijken in de folders (hoe Hollands wil je het hebben) op mijn gammele plastic tuinstoel naast de naar knoflookstinkende vuilniszak (hoe Frans!)  toen hij ineens op z'n knieën ging.
En ik moet zeggen het had niet mooier gekund. Al die poeha waar is dat eigenlijk goed voor.
Feit dat het zo klein was en zo niet bijzonder maakte het zeer speciaal.
En ik ben de laatste tijd al zo emo.
Want o ja, ik ben ook nog zwanger. Al bijna 4,5 maand inmiddels.
Ik was heel ziek, had daarom niet zo de behoefte om te schrijven. Lag alleen maar op de bank, en hing boven de wc. Had ik bezichtigingen had ik een kotsbak in de auto, mijn klanten hebben het nooit doorgehad (godzijdank). Niets geen ochtendmisselijkheid. De hele godsganse dag en dat meer dan 2 maanden lang. Hoera ik krijg een baby;  dat is leuk. Niets geen roze wolk; donker met donder en bliksem.

Maar na 2,5 zeer lange misselijkmakende maanden is het dan eindelijk voorbij en nu kan ik gaan genieten van mijn krampen, striemen die binnenkort in mijn vel zullen schieten, niet meer lang kunnen lopen, stemmingswisselingen en niet te vergeten mijn hunkering naar de meest idiote voedingswaren. Van om 10 uur bij de mac staan voor kipnuggets en nijdig worden als deze nog niet gebakken worden tot op de kop in de vriezer van de supermarkt hangen want die slakken zijn voor mij en niet voor dat oude lijk die naast me staat (als zwangere vrouw mag ik alles want ik heb overal een excuus voor).

Waar ik ook zo doodmoe van word en werd zijn ALLE vrouwen die zeggen 'nou ik heb een fantastische zwangerschap gehad hoor'. Wat interesseert mij dat nou terwijl mijn maag zich drie torsies draait... en dan vooral dat woordje 'hoor' alsof ik me niet beroerd mag voelen. Daarbij zijn ze alles vergeten want ze zijn allen dement. Postnataledementie heet dat.
Schijn ik ook te krijgen. De vergeetachtigheid is er al (zet van alles in de koelkast) dus dan zal die dementie hopelijk ook komen. Het schijnt zo te zijn dat als het kind eruit floepst je alles bent vergeten; dat je van voor tot achter open ligt, dat je buik nog op een mislukte monapudding lijkt dat schijnt allemaal niet meer uit te maken. Ik zal het jullie vertellen ergens in december.
Want dan wordt mijn francohollandaitje verwacht.
Heb zijn of haar eerste foto al; gemaakt door gynaecoloog Valentijn. Mocht kiezen en vond die naam wel leuk. Verwachte een mooie man maar hij was me daar een portie kaal (en ik hou niet van kaal). En hij had er duidelijk ook niet veel zin in. Tijdens de echo werd me gezegd dat ik eerst maar eens naar het toilet moest want het kind was helemaal niet te zien. Oeps.
Vervolgens knalde ik nog tegen de dokter aan. Maar wat een mooi moment als je het hartje hoort kloppen. Toen wist ik eindelijk waar ik me al die tijd zo slecht voor had gevoeld.

Nu ontdek ik de wereld van de verloskundigen en zwangeren in Frankrijk. En ook dat gaat weer net wat anders dan wat ik uit Nederland hoor.
En nu men weet dat we gaan trouwen hoor ik ook de Franse tradities die ook weer heel anders zijn dan de Nederlandse.
Maar goed voor de één heb ik nog 4,5 maand om achter alles te komen en voor het andere hebben we besloten het uit te stellen tot september 2016. Heb namelijk geen zin om op een aangespoelde walrus in een te klein visnet te lijken op onze trouwdag.
En mocht ik aan postnataledementie lijden en het zou me ineens niet meer boeien lees ik deze post wel terug.

PACS - niet zoiets als trouwen

Ik sta voor de spiegel.
Zoals gewoonlijk heb ik weer het shirtje gepakt wat bovenop de stapel lag..
Ik bekijk mezelf van top tot teen en vind mij er totaal niet feestelijk uitzien.
Sterker nog, ik zie eruit alsof ik zo in de tuin paardenpoep ga uitvegen. Tsjah, de één gaat tuinieren, de ander laat de pony's al het werk doen en zegt elke winter 'dit jaar ga ik er wat van maken...'.

Maar is zoiets nou zo bijzonder, is het feestelijk?
Is het echt waar wat ze zeggen dat het net zoiets is als trouwen?
Dan kan ik dit toch niet aan?
God, er zit ook nog een vlek op m'n broek.
En mijn haar zit weer lijzig langs mijn hoofd geplakt; as usual. Zelfs mijn out-of-bed look is altijd hetzelfde,  oftewel plat. Nee ik ben niet gezegend met mijn melkboerenhonden haar genen die ik geërfd heb.
Nou moet ik toch maar wat doen, ik bel een hulplijn.

Na gebeld te hebben kwam moeders al gauw met de Carmen krulset.
Ik besloot mijn kloffie te verwisselen voor mijn (en mijn vriends') lievelingsrokje met een leuk feestelijk truitje plus legging. Haren in de krul; krulspeld vast in mijn melkboerenhondenhaar, pijn, verbrande hoofdhuid, krul in de klit in de speld, gegodver... speld uit de klit, haar uit de klit, haar in de krul. Hoera.

Hulpbrigadier ging weer huiswaarts en ik wachtte op mijn vriend.
Hij kwam binnen en was verrast dat ik zo mijn best gedaan.
Ik was erachter gekomen dat we nog één blaadje uit moesten printen en daarna zouden we gaan eten en snel richting het tribunaal gaan.
Waar het blaadje over ging was ons niet honderd procent duidelijk; we hebben aangekruist wat ons het beste leek en vlug afgeraffeld en ondertekend.
In de map met duizend-en-één papieren, gingen we na het eten op weg naar Le Creusot.

Na ongeveer een uurtje kwamen we aan in het centrum.
Nergens parkeerplek, nergens stond aangegeven waar het tribunaal was (naast de mairie had de man van het tribunaal  gezegd), mairie gevonden maar ernaast zat geen tribunaal.
Na enig ronddwalen hadden we eindelijk een parkeerplek gevonden.
We stapten uit en haassten ons naar het tribunaal, die een straat achter de mairie en meer naar links bleek te zitten, najah als je scheel bent is het inderdaad naast de mairie.

Het was zover; we gingen ons pacséen.
Ik kreeg ineens kriebels in m'n buik; 'weet je het zeker? Je kan nou nog terug' zei m'n vriend.
'Welnee joh, dan had ik dat wel eerder bedacht'.
We liepen naar binnen, beiden zenuwachtig met onze map onder de arm.

We gingen even zitten omdat er een vrouw voor ons aan de balie was.
Een andere vrouw kwam binnen en ging aan de lege balie ernaast papieren invullen.
De andere vrouw was klaar en de baliemedewerker gebaarde dat we mochten komen.
'We hebben een afspraak om half 4'. Het was tien voor half vier.
'O ja, klopt, hebben jullie de papieren?'.
Het bleek dezelfde man als die mijn vriend aan de telefoon had gehad.

Spannend, spannend. We dachten dat hij de papieren zou controleren, dat we daarna zouden moeten wachten om vervolgens opgehaald te worden door een man in 3-delig pak. Dat we apart in een kamertje allebei een soort 'ja' moesten zeggen; dat we nog ergens handtekeningen onder zouden moeten zetten, dat we felicitaties zouden krijgen en een 'bij deze zijn jullie nu ge-pacséed'.

Hij keek alle papieren na; onze handgeschreven testamenten: 'Als ik dood ben mag ... alles hebben' (wauw wat een testament), al mijn aangevraagde documenten incluis het certificat de coutume waarbij ineens het menopauze mens van de ambassade weer in mijn gedachten kwam... en hij maakte een kopie van onze paspoorten.
Hij pakte vervolgens het blaadje dat we nog snel tussen de middag hadden uitgeprint en met een half oog hadden gelezen: 'Dit is het allerbelangrijkste, bewaar dit goed want dit is eigenlijk je contract met de voorwaarden'. Chips. Achteraf stond er gewoon hetzelfde in; dat we in gemeenschap van goederen zijn gepacséed en als ik het loodje legt krijgt hij alles en vice versa.
Nu dachten we toch echt dat het bijna ging gebeuren!

'Ok, nou fijne dag nog' zei de man.
'Eh, dus we zijn nou gepacséed?'
'Eh.. ja' zei de man ietwat in de war.
'Mag ik dan nu mijn Pacsé kussen?' zei mijn vriend om het toch nog een beetje officieel te maken.
Op het gezicht van de man verscheen een glimlach; 'meneer van mij mag u'.
En hij was er getuige van en de vrouw aan de andere balie keek ook even op.
We liepen om twee voor half 4 weer naar buiten.
'Nou dat was het' zeiden we in koor.
We waren al gepacséed voordat de afspraak stond. En man wat viel het tegen. Heb ik daarvoor mijn hoofdhuid verbrand, een uur voor de spiegel gestaan, een uur voor in de auto gezeten?
Maar agh dat maakte het ook weer speciaal.

We kochten een taart en gingen naar mijn ouders om het te vieren die helemaal in een deuk lagen.

Toen we 's avonds op de bank zaten snapte ik ineens de grafieken en statistieken niet.
In Frankrijk neemt het aantal Pacséen elk jaar nog toe en de huwelijken af; zal wel met de kosten te maken hebben.
Je draagt niet je partner zijn naam en je zegt geen eens officieel 'ja', je kan een jurk dragen maar de man achter de balie heeft zelf een wollentrui aan met een hele bos roos (hoofdroos geen boeket rode rozen) op zijn schouders, je hebt geen getuigen (behalve per ongeluk een vrouw die getuige ervan is aan de andere balie) en er is geen menigte die je bewondert.

De felicitaties via social media volgde.
Ik kreeg woorden als 'het is hetzelfde als getrouwd zijn' te horen. Maar ik voelde mij totaal niet zo.
Iedereen denkt nu ook meteen dat wij niet gaan trouwen.
Maar dat heb ik meteen afgedwongen. Ik wilde best pacséën maar ik wil ook trouwen. Mijn Fransoos was het daar volledig mee eens dus nou wacht ik (on)geduldig af.

Ik ging onder de douche en dook mijn bedje in.
De volgende ochtend keek ik in de spiegel en dan is daar het zure besef dat de  Carmen krulset mooie krullen maakt die helaas niet bestand zijn tegen water. Ik deed mijn haar bij elkaar, elastiekje erin, make-up op m'n snuit, kloffie aan en dook met hark de tuin in tussen de paardendrollen.

De Nederlandse Rampbassade

'Zullen we ons Pacséeën?' vroeg mijn Fransoos mij een tijdje geleden.

Mijn god. Dit is de voorbode op een huwelijksaanzoek.
Ik zag een wit paard, mijn Fransoos erop, haar strak naar achter gekamd à la Italiaanse glijer in een zwart zijdeglans pak.
Sierlijk maar toch stoer stapt hij van zijn paard af, gaat op zijn knieën en tovert uit zijn borstzak een kobaltblauw doosje. Hij klapt hem met één snelle beweging met zijn duim open en in een rood satijnen bedje ligt daar een witgouden ring met een diamantje erin gezet.

Al gauw werd ik uit mijn dagdroom gehaald toen ik besefte dat hij als de dood is voor paarden. In het gunstigste geval loopt hij naast één van mijn shetlanders, maar dat is het dan ook wel.

Terug naar Pacséeën.
Dit doe je in Frankrijk wanneer je nog niet gaat trouwen; maar wel veel van elkaar houdt en je met allerlei juridische prullaria meer verbonden met elkaar bent (zoals testament, voor je inkomstenbelasting etc.)
Oftewel een soort van geregistreerd partnerschap.

Uiteraard was mijn antwoord meteen ja toen mijn Fransoos het vroeg en als snel ging ik op internet kijken wat daar allemaal voor geregeld moest worden.
Ik kwam al snel op de site van de Nederlandse ambassade te Parijs. Daar kwam ik niet echt uit.
Ik vertrouw liever op de bron; dus maar even gezocht op een rechten site in Frankrijk. Al gauw vond ik een waslijst.
Mijn Fransoos belde met het desbetreffende tribunaal en die kauwde alles voor. Klopte exact met de Franse site.
Omdat ik een boet'n lander (ik vind het twentse woord voor buitenlander leuker) ben moest ik veel meer papieren aanvragen dan mijn Fransoos die er gemakkelijk afkwam met een uittreksel uit het geboorteregister.

- Allereerst maar eens de gemeemte Enschede gebeld voor een uittreksel.
Uiterst aardig geholpen en wanneer ik een mail zou sturen zou ik alles opgestuurd krijgen met de post en de factuur zou later volgen.
En dan heb je het over één stom blaadje die ik inmiddels al twee keer aan heb moeten vragen omdat die niet ouder mag zijn dan 3 maanden. Alsof ik ineens van geboortedatum en ouders verander; maar goed.

Even voor de goede orde; een Frans uittreksel uit het geboorteregister is gewoon gratis!

- Daarna was nodig een 'certificat de non-Pacs' ook weer minder dan 3 maanden oud. Met een briefje en kopie paspoort opgestuurd en met anderhalve week lag het (gratis) in de brievenbus

- 'Attestation de non-inscription au répertoire civil' met een simpel mailtje aan te vragen en binnen een week (wederom gratis!) in de brievenbus.

- 'Certificat de coutume'- wat is dat nou weer; was mijn eerste gedachte. Na wat gegoogle kwam ik op dat het gaat om gewoonten in het land van herkomst. Maar dat dit soort certificaten alleen nog voorkomen in ontwikkelingslanden. Maar Frankrijk zal dan wel een uitzondering zijn. Ik, nogal knorrig door alle papierhandel die geregeld moest worden, vond dat ik ook wel op een blaadje kon schrijven dat Nederlanders stamppot eten en Sinterklaas vieren. Later bleek dat het ging om regels met betrekking tot huwelijk/partners in Nederland. Op de Franse site stond dat ik voor dit certificaat bij de ambassade moest wezen.
En in mijn geval dus bij Nederlandse ambassade te Parijs.
Nou dat was een feest.
Ik, op dat moment zeer goed gemutst, belde met de ambassade. Een dame nam op in het Frans, terwijl ik toch echt duidelijk op toetst 2 had gedrukt voor Nederlands.
Ik denk dat ze interessant wilde doen.
'Dag mevrouw, u spreekt met mevrouw ter Heege, ik ga mij Pacséeën met mijn Franse vriend en daarvoor heb ik een certificat de coutume nodig; op de Franse website stond dat ik daarvoor bij de ambassade moest wezen'. Met een zeer dwingende, koude en kattige toon kreeg ik als antwoord; 'Ja maar u moet helemaal niet bij de ambassade zijn, dat doet u bij het consulaat'. 'O, en waar kan ik die op bereiken? Of kunt u mij doorverbinden'. 'Nee, dan moet u dit niet bellen en het is morgen open van half 10 tot half 11'. 'Oké, hebt u het nummer voor mij?'. Nadat ze het gegeven had heb ik haar een fijne dag gewenst en ik bedacht me dat ze waarschijnlijk haar dag niet had. Ik bedenk me dan altijd dat zolang ik netjes blijf er niets aan de hand is. Maar je voelt haar aversie door de telefoon en dat is iets waar ik mij enorm aan stoor.
Afijn, de dag erop maar het consulaat bellen.

Toen ze de telefoon wederom in het Frans opnam dacht ik ineens 'ik herken die stem', direct kreeg ik weer een koude rilling in mijn nek en ik ben ervan overtuigd dat het één en dezelfde persoon was.
Ik vertelde hetzelfde verhaal als de dag ervoor waarop de kenau zei:'daarvoor moet u op onze site kijken'. Punt. Zo lekker duidelijk ook. 'En waar moet ik precies kijken dan mevrouw?'. 'U gaat op onze site naar burgerzaken en daaronder kunt u vinden hoe u een certificat de coutume kunt opvragen'. 'Ok, wacht ik zit nu op de site; waar moet ik precies klikken want ik zie het nergens staan.'
Ineens werd de dame snibbig. 'Mevrouw alsof ik de hele dag aan iedereen moet gaan uitleggen hoe de site werkt, u moet dat zelf uitzoeken ik heb andere mensen die mijn hulp nodig hebben'. Jemig.... wat is dit?! Ik was als eerste aan de beurt geen wachtrij niets. Ik heb zelf bij een callcenter gewerkt waar ik 100 procent zeker te weten veel minder per uur betaald kreeg dan dit mens en het is mij nooit geleerd om je klanten op een onvriendelijke toon te behandelen. Ik was er wel klaar mee en vroeg me af waarom ze het niet gisteren had kunnen zeggen.
Ik zal haar wel tijdens de patience sessie hebben gestoord of ze zat al in haar pauze tijd. De menopauze tijd wel te verstaan.

Ik ging op zoek op de site; uiteindelijk vond ik het onder het kopje trouwen.
Nou daar had ik natuurlijk eerder niet gezocht want ik ga niet trouwen.
Ik moest een gewaarmerkte (een wat?) kopie van mijn paspoort opsturen naar de ambassade en een begeleidend schrijven wat ik moest hebben met mijn adresgegevens.
En alvorens moest ik maar liefst 30 euro overmaken naar de ambassade (voor een miezerig uitgeprint blaadje).
Maar goed, eerst dat gewaarmerkte kopie; ik vond op de ambassade site dat ik het bij mijn gemeente moest doen. Welke gemeente? Die in Nederland of hier? Na wat verder zoeken zag ik op dezelfde ambassade site dat de Nederlandse ambassade alleen een gewaarmerkte kopie van het paspoort kan verstrekken.
Aha! Ik moet het dus toch bij de ambassade doen! Maar hoe?

Ik waagde nog maar een poging en draaide het nummer van de ambassade die ik twee dagen daarvoor ook had gebeld.
Shit, weer dat mens. 'Goedemorgen mevrouw, ik wil een certificat de coutume aanvragen en daar heb ik een gewaarmerkt kopie van het paspoort nodig en er staat op de site dat ik daarvoor bij de ambassade moet wezen'. 'Mevrouw, dit is het consulaat u moet de ambassade bellen'. 'Ja maar daar bel ik toch mee?'. 'Eh... eh... ' stamelde ze en toen wist ik het! Ze had haar pet met 'van half 10 tot half 11 speel je het consulaat' vergeten af te zetten! 'Eh.. ja nee, maar dit is een consulaire afdeling van de ambassade en niet de ambassade zelf'. Ik zei: 'Nou, dan had dat wel iets duidelijker op de site mogen staan naar welk nummer ik dan nu moet gaan bellen! Ik ga zelf wel even kijken en zou het de volgende keer op een wat nettere toon mogen? Iets klantvriendelijker zijn kan geen kwaad'. En haar menopauze hormonen spoten door de telefoon: 'Mevrouw, dit is al de derde keer dat u belt, snapt u het nou nog niet?' nou ik kan je vertellen; menopauze hormonen kunnen niet op tegen hormonen van een 26 jarige...'Pardon? Ik heb u eergisteren gesproken met een heel andere vraag, gisteren heb ik keurig het consulaat gebeld zoals u dat had aangegeven en nou kom ik met een compleet nieuwe vraag bij U, ik vind dit niet normaal zoals u met mij omgaat'.
En meteen dacht ik, nou wat heeft ze het druk ze heeft gewoon mijn naam onthouden, en tijdens haar petwisseling geturfd.
Het ging van kwaad naar erger en ik klaagde en verhief mijn stem behoorlijk.
'Eergisteren was u al niet netjes, gisteren werd ik ook al schofterig behandeld en nu dit; man doe toch eens normaal u bent een dienstverlener!'. 'Fijne dag nog mevrouw' zei ze en ze gooide de haak erop.
Ik had de neiging haar weer te bellen en nu te zeggen 'Mag ik twee portie Mc Nuggets en een Big mac' om te kijken of ze ook een Mac Drive pet had. Maar niet gedaan.

Ik vertelde het verhaal aan mijn moeder en die zei: 'nou dan werkt dat vreselijke mens er dus nog steeds'. Ze had haar een jaar geleden ivm onze paspoorten ook heel idioot behandeld aan de telefoon en eenmaal bij het loket ter plaatse in Parijs deed ze super onvriendelijk tegen het meisje dat voor ons was (die stem herkende mijn moeder meteen!).

Heel internet afgezocht kwam ik allemaal tarieven tegen van een gewaarmerkt paspoort en weet ik het wat voor toestanden. Ik wilde al met de gemeente Enschede gaan bellen en weer om iets vragen met factuur maar ik dacht; agh het gemeentehuis is om de hoek... ik ga eens vragen.

Ik kwam het oude gemeentehuis binnen waar een geur hing alsof er een burgemeester van minstens drie generaties geleden opgebaard lag.
De secretaresse zat achter haar balie en keek mij vriendelijk aan; 'zeg het eens wat kan ik voor u doen'. Kijk zo kan het ook.
'Ik moet een gewaarmerkt kopie hebben van mijn paspoort (copie certifiée conforme)'. 
'Weet u waar ik dat kan laten maken?'.
'Hier. Hebt u uw paspoort?'
'Eh, ja' zei ik verrast.
Ze propte mijn paspoort onder de all-in-one printer; er kwam een mooi kopie uitgerold, ze zette er een stempel op en een krabbel en met een 'voilà' overhandigde ze het mij.
'Dat was het? Dat was alles?' zei ik verbaasd tegen haar.
'Ja...' terwijl ze haar wenkbrauw optrok.
'Ok, wat moet ik u betalen?'
'Niets mevrouw'.
'Hè?! NIETS!! Dat meent u niet? U bent geweldig weet u dat?'
Nu ik dit zo teruglees en erover nadenk moet ze hebben gedacht dat ik volledig krankzinnig was.
Ze liep rood aan en zei: 'Nou eh, ik niet maar de Franse wet zegt dat het gratis is.'
'Mevrouw, maakt me niet uit, ik vind u fantastisch u wilt niet weten wat voor gezeur ik vandaag heb gehad en u heeft alles in één keer opgelost; en u bent super vriendelijk, hele fijne dag nog'.
Ik liep het gemeentehuis uit en van een duivelse stemming was ik ineens een vederlichte engel.
En ik denk dat ik de dag van de secretaresse ook wel goed heb gemaakt, ook al vond ze mij misschien ietwat hysterisch.

De hele zooi opgestuurd, geld overgemaakt naar die vreselijk, vieze, gierige Hollanders (waarom kost het hier geen geld?!)
En na anderhalve week lag het in de bus.

De afspraak om ons te Pacséeën kon worden gemaakt!
Wordt vervolgd hierover.

Nou heb ik gezocht waar ik een klacht kon indienen tegen dit kenau-meno-pauze-mens maar ik kon niets vinden... hmm misschien maar weer even bellen met de ambassade voor meer informatie...

De beller is niet altijd sneller!!