Het talenwonder

We beginnen maar eens met groot nieuws: de toiletten zijn gemaakt.
Dat was het.

Zoals iedere maandag gingen we ook afgelopen maandag boodschappen doen. Omdat er veel sneeuw lag en er op de Haut-Folin (de berg waar we overheen rijden richting Château-Chinon naar de inmiddels door ons gezegende Lidl) niet wordt gestrooid zijn we maar naar Autun gegaan. Even langs de Norma en de Leader Price. Waarom niet naar de Leclerc dé winkel waar alle Hollanders dol op zijn? Omdat het net een pretpark is, je niet één maar misschien wel drie honderd soorten toetjes hebt (als het niet meer is), ik een twijfelkont ben dus er uren over doe, in de zomer daar teveel Nederlanders komen en in de winter eigenlijk ook (van die irritante met een voetbalshirt aan, al schreeuwend "Annie, Annie!! Hier is het pleepapier veel duurder dan in Nederland!", je daar echt kan verdwalen, ik chagrijnig wordt van te lang in een winkel staan, ik wel wat beters te doen heb dan zoeken waar de pot Nutella staat. Dus wij naar de Norma, dat is een soort van Aldi. Vervolgens voor de dingen die ze daar niet hebben naar de Leader Price. Een uiterst mooie winkel. Met (niet te)veel keuze; ook in biologisch voedsel.
Wij waren lekker aan het snuffelen, werd ineens mijn moeder aangesproken door een man.
Beetje klein van stuk, mager gebouwd of zo geworden, drie hele tanden in zijn mond, een vilten baard en vettig kalend lang haar, een doorrookte lach en om maar even van het goede van de mens uit te gaan waste hij zijn kleren zeer zeker met alcohol.
In het Frans zei hij tegen mijn moeder: "Ik spreek heel goed Engels en Duits!!"
Waarop mijn moeder zei: "Ja maar ik ben Nederlands".
"O... "
De man wilde desondanks toch laten horen hoe groot zijn talenknobbel was en begon met: "ik spreek heel goed Engels: Hello baby!" (dat was het).
Ik was inmiddels allang naar het koelvak gelopen en deed alsof ik zeer geïnteresseerd was in de bevroren slakken die daar lagen en met een schuin oog keek ik naar mijn moeder die daar nogal ongemakkelijk stond.
Toen; "ik spreek heel goed Duits: Kartoffeln" (dat was het)
Mijn moeder lachte een beetje, praatte een beetje mee en een andere doorrookte man kwam bij zijn vriend staan en wilde wat zeggen. Waarop het talenwonder ontzettend kwaad werd, hij was met deze dame aan het praten en hij wenste niet onderbroken te worden. Mijn moeder wenste ze beiden maar een goed nieuwjaar en liep verder. Ik er naar toe. Kon het niet laten om even te pesten dat ze sjans had, maar vervolgens moesten we ons verschuilen achter de schappen. Die mannen wilden nog meer kletsen schijnbaar. Wij achter het chipsschap, terug sluipen naar de ham... shit daar zijn ze weer! Snel terug naar de chips... we hebben wel gelachen.
Hmm toch niet zo gek de Leclerc... kun je je toch beter verstoppen.

Afgelopen vrijdag waren we weer spontaan uitgenodigd door onze over over buren voor de verjaardag van de over over buurman. Was erg leuk en er waren nog twee andere mensen. Één maakt er zelf papier. Echt ontzettend mooi. We hebben ze allemaal uitgenodigd om aanstaande vrijdag bij ons te komen. Wel heel Nederlands dat plannen maar hun vonden dat ook wel prettig omdat je nooit weet wanneer je elkaar allemaal tegelijk treft. Er wonen hier ontzettend veel creatieve en muzikale mensen is erg leuk om daar tussen te wonen.

Gisteren gingen we weer naar de pony's. Zagen we onderweg twee vossen. Één met een halve staart en een doorleeft koppie die lag te rollen in de sneeuw en de ander was helemaal fluffig. Wat een prachtige beesten. Toen we thuis kwamen direct mijn fototoestel gepakt en terug gereden. Ze zijn alleen zo schuw. Helaas geen beste foto uit gekomen.
Maar wat zijn het mooie dieren.
Vandaag weer naar de pony's, wij natuurlijk kijken of we ze weer zagen. Het regende, dus die zaten natuurlijk ergens lekker te schuilen. Kwamen we bij de plek waar we ze al vaker hebben gezien en ja hoor; weer die ellendige jeeps. Ik haat jagers en al helemaal als ze dik zijn. Stonden ze weer hoor, vlakbij de auto achter een boompje met hun dikke pens met een strak oranje hesje. Als het nou eerlijk was voor die dieren... maar de honden gaan erachter aan en waar ze ook komen daar wacht een jager ze op. Dat noem ik geen jagen. Vroeger zag je de jagers zelf ook nog wat doen het enige wat ze nu hoeven te doen is de trekker overhalen en het beest meeslepen. Tuurlijk hebben deze dieren het beter dan een gemiddeld varken maar dan nog verdienen deze dieren een eerlijke kans. En dan stonden ze ook nog bij de vosjes! Ik kon het niet laten. Ben al toeterend door de bergen gereden.
De Leclerc is nog groter dan het gebied waar hun met z'n allen dik staan te wezen (alleen moeten ze bij de Leclerc verder lopen om hun vlees te pakken).

Het vosje

Morgen maar weer lekker naar de Lidl. Hopen dat daar geen talenwonder rondloopt. Het dooit als een gek hier dus we kunnen mooi weer over de Haut-Folin (overigens, om ook nog wat nuttigs uit deze blog te halen even een leuke wetenswaardigheid voor de Nederlanders die dit gebied niet kennen: de Haut-Folin is de hoogste berg van de Morvan (901 meter hoog)). Dat was het.

Even voorstellen

Het is zaterdag 19 januari.
Al een tijdje lag de uitnodiging van de burgemeester op de schoorsteenmantel. We zijn uitgenodigd voor de nieuwjaarsborrel. Er zou uitleg worden gegeven van wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd binnen de commune, de nieuwjaarswensen zouden worden uitgesproken, de nieuwe bewoners van het dorp zouden worden voorgesteld en daarna werd de mogelijkheid geboden om een praatje met elkaar te maken.
Om vijf uur in de avond zou het beginnen tot een uurtje of zeven.

Eerder die dag ben ik samen met mijn vader en vriend naar de bank geweest in Autun om voor hen een zakelijke rekening af te sluiten. We werden ontzettend goed geholpen en omdat mijn vriend mijn vader had meegenomen om ook een rekening te openen, ofzoiets, kregen we ook nog een gratis cadeau. Wij zaten al te geinen: "leuk, wat voor auto, of is het een pen?". De man kwam met een cadeaublaadje van het jaar ervoor (de nieuwe was er nog niet) en daar stond onder andere een espressoapparaat op, een fotocamera en nog wat dure dingen. Dat hadden we niet verwacht. Grappig, dat wel. Volgende week krijgen we de nieuwe catalogus, ben benieuwd.
Na een uur in een stinkend kamertje te hebben gezeten gingen we weer naar huis. Met succes; één rekening is geopend maar die ander moeten we nog even voor terug. Krijgen we dan ook meteen de cadeaufolder.
De man vond het allemaal prachtig, wij waren zijn eerste Nederlandse klanten. Verbaasd me zeer, er wonen hier zoveel Nederlanders die ook een eigen bedrijf hebben. Waarschijnlijk komt het omdat dit niet de goedkoopste bank is.

Eenmaal thuis direct door naar de paarden; die hebben nu veel hooi nodig en brokken met al die sneeuw. Daar weer het dagelijkse tafereel; gulzige pony wegduwen, uitglijen over het ijs, struikelen over bevroren drollen, gulzige pony's achter je aan, geschop om je heen want stel dat er één wat tekort komt, hooi pakken, brokken pakken, pony proberen met het hoofd uit de voorraad ton te krijgen, pony niet luisteren en haar dan maar met het plastic deksel wat tetsen geven, pony beledigd, ik beledigd, onterecht sorry zeggen omdat je toch zoveel van haar houdt, uit de wei gaan, laarzen afspoelen in beek en weer in de auto.
Op de parkeerplaats kwamen we de burgemeester nog tegen. Met zijn droopy jas aan keek hij over zijn bril en zei belerend; "jullie komen toch wel hè, ik reken op jullie".
Knikken en doorlopen, voordeur ingaan, jas uit, sjaal uit... nee hè sjaal vergeten uit te kloppen. Gevolg; vloer onder het hooi.

Hollands klokslag vijf uur stonden we bij de salle des fêtes, er waren al heel wat mensen.
We ontmoette daar nog een aantal andere Nederlanders die daar woonden en namen plaats. Er kwamen honderden foto's langs op een scherm en de burgemeester ging vertellen wat er allemaal was gebeurd het afgelopen jaar. Eerst verexcuseerde hij iedereen die niet kon komen die avond. Vervolgens kregen we een verhaal van drie kwartier. Toen de overleden personen waren gepassseerd was het tijd om de nieuwe dorpelingen voor te stellen. Dat waren er ook nog wel wat.
Wij werden als laatste naar voren geroepen en dan sta je daar, hondervijftig paar ogen kijken je aan en dan moet je wat zeggen. Ik heb maar namens ons vieren gesproken. Verteld dat we een eigen bedrijf hebben, waar we precies woonden, dat we het hier ontzettend mooi vinden en natuurlijk even iedereen de beste wensen wensen. Applaus. Zo, tijd voor champagne.
We hebben wat Fransen gesproken maar je weet niet zo goed waar je het over moet hebben. Een aantal zeiden wel dat ze ons wel eens zagen wandelen met de honden. Het ging er vooral om dat we er waren. Dat ze je gezicht hebben gezien, dat je betrokken wilt zijn bij het dorp en de mensen.
Daarbij was het handig dat we de klusjesman ook nog aantroffen. Die zou een maand geleden komen voor de ketel. Daarna was hij afgelopen donderdag geweest om te zeggen dat hij vrijdag zou komen, hij was de vorige afspraak vergeten. Ook zou hij komen voor de toiletten die nog steeds niet goed zijn. Je raadt het al, vrijdag ook geen klusjesman. Ja zegt hij ik had gezegd "peut-être". Zo kennen we er nog wel een paar. Maar agh nu komt hij volgende week beloofde hij en anders vast een andere keer.
Daarna de mensen van de bruiloft nog even gesproken, vervolgens met gloeiende wangen van de alcohol weer naar huis gegaan (lees: honderd meter verderop).

We zijn blij dat iedereen nu ons gezicht heeft gezien. Zo voel je je ook iets meer erbij horen. Al hebben we bij thuiskomst wel een blik overheerlijke unox erwtensoep opengetrokken en knakworsten op stokbrood gegeten.

Tuin

Van pisboer tot huwelijksuitnodiging

Handen in de zakken, iedere dag weer rondjes lopen door het weiland.
Nodig moeten, handen uit de tuk, rits open, hooibaal gevonden en lozen maar. Klaar zijn, omdraaien en kijken... met de rits nog los (ja we blijven even in twentse sferen). Koud hebben, rits dicht, omheining nogmaals controleren en teruglopen naar huis. Man zien die de hond aan het uitlaten is, snel achter de schuur duiken en wachten tot de man langskomt, de wacht houden want stel je voor dat de hond poept. Dan stort zijn wereld ineen en komt zijn achtste (of negende we hielden het niet meer bij) persoonlijkheid naar boven... de buurman uit Buurse, de pisboer.

Ik heb ook heel wat jaartjes mee mogen "genieten" van dit dagelijkse tafereel toen ik nog thuis woonde.
Er woonde een oud stel met hun drie zonen. De vader was het opperhoofd. Wij keken vanuit onze tuin naar hun, hoe ver weg zouden ze hebben gewoond? Ik denk zo'n twee honderd meter. Ik kan toch eigenlijk wel rustig zeggen dat ze flink in de war waren. Zeker die ene die altijd stond te pissen in de wei. Liep je langs met de hond en zag je zijn haar boven een raampje van de schuur uitsteken. En dan zwaai je, altijd stug blijven zwaaien. Hij schrikt en komt achter het schuurtje weg en doet net alsof hij met iets bezig was. Hij heeft mij een keer achtervolgd, nou ik ben omgelopen wat een engerd.
In de zomer stonden ze wel eens met een verrekijker te gluren naar ons als we in de tuin lagen. Prima, strandbal rackets erbij, en we deden net of we ze signalen gaven. De pisboer richtte zijn verrekijker omhoog "wat een mooie vogel" hoor ik hem denken.

Ik liep een keer met mijn broer met onze twee honden die we toen hadden langs het huis van de pisboer (dat was het vaste dagelijkse rondje dat wij liepen) gaat één van de twee precies op het pad vlakbij hun hek een dikke bolus draaien. Laaiend kwam die ouwe naar buiten. "Als ik dit nog één keer zie schiet ik die hond door z'n kop heen!" Mijn broer, die net aan de telefoon was maakte hem duidelijk dat hij dat vooral moest proberen maar dat de gevolgen voor hem waren. We zijn door hun vals beschuldigd dat we vuurwerk zouden hebben afgestoken in de zomer en dat hun koeien van slag waren. Honderden keren hebben ze zich verstopt achter hun schuur. Maar iedereen bleef stug ze begroeten. In Buurse waren niet veel mensen die hun hond daar uitlieten. Maar mijn vader had er lak aan (die liep vrijwel altijd met de honden). Soms maakte ze wel eens een praatje maar de keer erop hadden ze weer wat te zeuren.



Zittend aan tafel, accordeon pakken, viool en zingen. Kijken naar buiten. Twee mensen voorbij zien lopen met twee honden. Na een paar keer deze mensen gezien te hebben deur opendoen en vragen: "zin in een apéro?" (= drankje voor het eten). Het waren de over-over buren die mijn vader en vriend zagen en vervolgens hun voordeur opendeden om te vragen of de heren zin hadden in een drankje. Wij zouden gaan eten dus in hun beste Frans hebben ze gevraagd of het later kon. Dat kon rond een uur of 9. Dus die avond zijn de heren teruggegaan en wat ze aantroffen was één grote gezellige boel. Er werd gedronken, er werd voor hun gezongen en gespeeld op prachtige instrumenten (zoals de vielle). Er zat een jongen van Marokkaanse afkomst en die vertelde dat hij de volgende dag zou trouwen en dat ze dan ook langs ons huis zouden lopen met alle instrumenten. Ze hebben gelachen en de Fransen hebben ook Engels geprobeerd te praten. Geweldig.

De volgende ochtend hoorden we ze aankomen. Wij renden met z'n vieren naar de voordeur. En daar kwam het bruidspaar in traditionele Marrokaanse kledij. Compleet met kaftan en tulband en babouches. Een paar mensen erachter met een accordeon. Ze zagen ons en gebaarden dat we mee moesten komen en maakten een "drink" gebaar. Wij in alle snelheid ons haar gedaan en naar het buurgebouw gegaan (naast de bioscoop)   daar werden we hartelijk ontvangen. Er waren een handjevol mensen en we kregen champagne. We waren bij de speech en we kregen chips. Er werd weer gespeeld en gezongen, o zo mooi. Het bruidspaar waardeerde het enorm dat we waren gekomen (ondanks dat de bruid ons nog nooit had gezien en de bruidegom alleen mijn vader en vriend de avond ervoor). Na een tijdje hebben wij ze nogmaals gefeliciteerd en alle geluk gewenst. We liepen naar buiten en de over-over buurman stond daar en zei dat hij het erg leuk vond dat we er waren en dat mijn moeder en ik de volgende keer ook mee moesten komen voor een drankje bij hem thuis. Zo ontzettend leuk. Zo kan het ook.

Ook hebben mijn vriend en ik nog opgepast op een hond en huis van andere Nederlanders (buren van één kilometer verderop). Even een weekje weer met z'n tweeën. Super leuk dat ook Jamie (onze hond) ontzettend goed met de oppashond kon. Toch fijn als je een goede relatie hebt met je buren (behalve die chagrijn dan, lelijk ding). Hoe ver die buren dan ook weg wonen. Zo wordt het wonen toch een stuk plezieriger. In Nederland hadden wij bij de flat ook altijd gedoe. Waren zeker wel een paar hele leuke buren. Maar het meeste was aso. En dat verprutst je woonplezier.

Jamie en oppas-buurhond Loesje

Ze zeggen: "Beter een goede buur dan een verre vriend". Wat een geluk dat wij goede buren hebben en zoveel verre vrienden in Nederland.

Jamie is maar wat blij met de nieuwe buurhond

Uiensoep als dessert

Inmiddels zijn de kentekens van de auto's geregeld. We moesten naar het belastingkantoor om daar een bewijs te halen dat we al belasting over onze auto's hadden betaald in Nederland.
Zo gezegd zo gedaan. We werden door de mevrouw achter de balie doorverwezen naar de eerste etage. We klopten maar bij de deur met een uitgeprint blaadje met "hypotheken" erop. En jawel, we waren nog goed ook. Een uiterst chagrijnige man hielp ons. Uiterst vriendelijk (hoera voor de pokerface) heb ik hem uitgelegd wat de bedoeling was. Aan zijn gezicht te zijn snapte hij dat ik goed genoeg Frans sprak om me niet zomaar weg te laten sturen. De vele zuchtten van de man volgden, stapels papieren en alles nog met de hand schrijven. Er zat nog net geen stof op het toetsenbord, misschien alleen maar omdat hij wel eens de nieuwe ikeagids op internet bekijkt. Werkelijk mappen vol handgeschreven papieren lagen daar op het bureau. Ongelooflijk. Al wachtende naast de roodknipperende, met glimmende dennenappels versierde plastic kerstboom, ging de man al zuchtend en starend naar zijn vrouwelijke collega verder. Hij deed alsof hij het zo ontzettend druk had, ogh jee, hij begaf het bijna. En die kop van die man, werkelijk, ik vind heel veel mensen zo behulpzaam hier... maar hij, ik had zo'n zin om hem een klap met die afzichtelijke kerstboom te geven. En maar oogcontact zoeken met de vrouw tegenover hem, tevergeefs, want zij was meer geïnteresseerd in het plastic badeendje wat naast haar muis stond.
Na een half uur was hij dan eindelijk klaar. Hij kwakte alle papieren op de balie en ging weer zuchtend achter zijn bureau zitten. "Ehm, was dat het?" vroeg ik "Jah" kwam er moeizaam uit. Ik heb hem een fantastische dag gewenst en zo overdreven naar hem geglimlacht dat ik denk dat hij de boodschap wel had begrepen. Ik hoop niet dat er nog meer Nederlanders die dag zijn gekomen, dat kon hij echt niet meer aan.

Bij het belastingkantoor kun je niet pinnen.... cheques daarentegen zijn ze dol op

Op naar de Sous Préfecture voor de kentekens. Formuliertje hier, formuliertje daar. Gezeur hier, gezeur daar. Honderd euro hier, en nog eens honderd euro daar... maar de volgende dag lag het daadwerkelijk klaar! De tijdelijke kentekens (om zo kentekenplaten aan te kunnen vragen, verzekering etc) lagen allen netjes klaar. Direct kentekens laten maken en raar maar waar, de volgende dag lagen de originele kentekenpapieren al in de brievenbus. Hier gaan soms de dingen toch eigenlijk best wel snel. Verzekering was ook met een dag geregeld dus op naar Nederland met een frans kenteken om de feestdagen te vieren!

Na 9,5 uur rijden kwamen we dan weer aan in ons oude vertrouwde Enschede. Leuk om de familie weer te zien... maar god wat is Nederland toch een lelijk land. Op een paar stukken na hoor, zeker wel dat er schitterende natuurgebieden zijn maar daaromheen... wat een volgepropt gedoe. Ondanks dat we pas twee maanden weg zijn viel het me meer op. Toevallig was het glazen huis van 3 fm ook in Enschede dus het was een drukte van jewelste. Al die mensen die perse op tv willen, moet er niet aan denken om in zo'n kudde te staan. Doodeng. Maar goed, we hebben het super leuk gehad met de feestdagen. Ben met mijn schoonzus nog naar Katwijk geweest om bandjes te fotograferen en dronken mensen. Onderweg nog bij de Mac geweest voor een Mc Kroket!! (die hebben ze hier natuurlijk niet) en ik kan je zeggen; ik heb serieus, nog steeds last van mijn maag. Ik weet niet wat er in zat maar het was niet alleen gemalen vlees. Liters kamille thee gaan erdoorheen om mijn maag te kalmeren, voorlopig geen Mc Kroket voor mij meer (totdat ik weer in Nederland ben en de verleiding toch weer niet kan weerstaan ben ik bang).
We zijn nog langs de flat gereden, raar gezicht, alles is hetzelfde behalve "ons" balkon. Die was lelijk en er stond een vreselijke orchidee in het raamkozijn. Nee! Precies de plant die ik verafschuw! (vraag me niet waarom, soms heb je gewoon gevoelsmatig een hekel aan iets).
Na een week gingen we weer naar huis. En dan vind ik dat afscheid altijd zo afschuwelijk. Mijn broer vroeg nog of we niet langer konden blijven, moeilijk is dat. Je wil wel, maar je moet toch een keer naar huis en ook zo zielig als mijn ouders met oud en nieuw ook alleen zouden zitten hier. Maar ik denk dat ik dat volgend jaar misschien toch ga doen...

Gezellig kerstontbijt bij broer en schoonzus

Bandjes fotograferen en veel dronken mensen

Eenmaal thuis was onze hond superblij. Hij had ons nog nooit een volle week moeten missen. Uit enthousiasme plaste hij zo tegen de kerstboom van mijn ouders.
Later op de avond was hij nog zo in de war dat we ineens dachten "wat ruiken we toch", lag er een versgedraaide drol onder de boom in de vorm van een rookworst. Als je hem in een plasticje zou doen en je zou hem in een pannetje met warm water leggen zou je zweren dat het van de unox was, zo groot. Afijn, leuk cadeautje zo onder de boom dacht ik zo.

Niets, zwart, leeg en stilte om twaalf uur. Ik had oliebollen meegenomen en appelbeignets uit Nederland. Er kwamen die avond vrienden van mijn ouders op visite. Dus we waren met z'n zessen. Het was zeker gezellig maar als je dan toch op de Nederlandse tv naar DE klok kijkt en die slaat twaalf uur, je heft je champagne glas, je kust elkaar en begint de soort van spanning al te voelen van "woopie, we gaan zo lekker knallen" dan ineens besef je;"o nee, hier doen ze dat niet". Je loopt naar buiten in de stille hoop een rotje te horen, een vuurpijl te zien of in de verte een gillende keukenmeid te horen galmen. Maar nee. Niets. En dan bel je familie en dan hoor je alleen maar geknetter en oorverdovend geknal. En dan baal je toch even. Plots, een accordeon. In de feestzaal. Hier eten ze. Tot diep in de nacht. Dertien gangen, geen geintje, stond namelijk aangeplakt. Voor 60 euro kon je je helemaal bezatten en volstouwen. Het begon rond acht uur en zou tot vier uur 's nachts doorgaan. En inderdaad we zagen ze hupsen voor de ramen met de accordeonmuziek mee. Wij hebben in de tuin ook maar meegehupst. En dan te bedenken dat hun toetje uiensoep is, en dan moet je weer hupsen, gaat niet goed lijkt me! Knetterend nieuwjaar moeten die mensen hebben gehad.

Nieuwjaarsdag zijn we bij de vrienden van mijn ouders nog even wezen kijken, die moesten op huis en beestenbende passen voor Nederlanders die met de feestdagen in Nederland waren. Zo hebben die mensen ook schapen. Één schaapje was al heel zielig en op oudjaarsdag telde de even omgedoopte oppasherder slechts negen van de tien schapen. Hij heeft berg en land afgezocht om het arme zieltje te vinden maar helaas.
Tot hij op nieuwjaarsdag het uit elkaar gereten dier terugvond in de wei. Mijn vader heeft het beest verwijderd. De helft was letterlijk weg, om nog meer in detail te treden: de kant van het hoofd en de voorpoten waren weg incluis ingewanden. We hebben nog gezocht naar de lichaamsdelen maar hebben niets gevonden. Één voorpoot lag op een tuinstoel voor het huis. Had waarschijnlijk een kat meegenomen. Terwijl het schaap zeker wel op 500 meter afstand van het huis vandaan lag. Hij lag gewoon in de wei dus ik heb geen idee wat voor beest zo'n dier zo heeft toegetakeld. Misschien een natuurlijke dood en dat vossen ermee vandoor zijn gegaan of hongerige verdwaalde jachthonden. Misschien dat ook hier weer wolven zijn of zou het de chupacabra zijn geweest, dat beest dat een tijd in het nieuws is geweest. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik het best heel zielig vond, zo'n dier dat eigenlijk al niet in de kudde past en dat die zo aan zijn einde komt. De andere schapen gingen ook gewoon op het lijf staan, zo bizar. We hebben hem in een kruiwagen gelegd, losse poot erbij en een plaat erop zodat wild er niet nog eens mee vandoor gaat. Kunnen de eigenaren zelf beslissen wat ze ermee willen. Het enige wat we weten was dat ze er niet rouwig om waren.
Gelukkig maar dat wij het wel zielig vonden.

Na al dit drama hebben we nog familie op bezoek gehad uit Nederland wat heel gezellig was. Die zijn vanmorgen weer naar huis gegaan na nog even over de markt te zijn gelopen om het hoogtepunt van heel Autun te bezoeken. De vrouw die wijn verkoopt in de overdekte markt. Die vrouw heeft zo'n ontzettende snor dat moet je gewoon gezien hebben. Ze wordt echt een toeristische trekpleister dat kan niet anders.
Dus voor iedereen met vakantieplannen naar Frankrijk dit jaar: bezoek de overdekte markt in Autun, gegarandeerd een vakantie om nooit te vergeten.

Hoop dat iedereen die dit leest wel een super knallend oud en nieuw heeft gehad. Vanuit het stille Frankrijk (maar met als voordeel dat wij niet nu tegen een bende rode drap en smurrie en vervelende snertkinderen die nog hun laatste rotjes naar je toe gooien (wat heb ik dat vervloekt altijd)) wens ik iedereen een gelukkig, gezond en bourgondisch Nieuwjaar!

O en voor iedereen die mijn kerstboom graag wil zien waar ik het uitgebreid over heb gehad in mijn vorige post (na omvallen en met supergave nieuwe kitschpiek) zie hieronder.

AFK-keuring

De volgende dag werd dus mijn auto gekeurd.
Er lag nog een beetje sneeuw maar het was goed te doen met mijn zomerbandjes.
Na een half uur, stipt nederlands op tijd bij het keuringsstation.
Sleutels ingeleverd (de auto van mijn ouders werd ook meteen gekeurd) en na drie kwartier mochten we terugkomen voor de goed of afkeuring.

Wij maar even naar de Tati  gegaan, een kledingwinkel maar die ook allemaal leuke rommel verkoopt. Daar hebben we ons bijna een uur wel weten te vermaken. Passen van de meest afzichtelijke kleding (erachter komen dat het best leuk staat maar dat je het niet aan durft (letterlijk en figuurlijk)), kijken naar de über kitch kerstversiering die ze hier hebben (love it!) en worden bedwelmd van alle luchten die mensen bij zich droegen. Een overjarige neppe chanel wat zo stonk dat ik nu eindelijk begrijp wat ze bedoelen met eau de toilette, zo'n sterke knoflooklucht dat een vampier nog liever in zijn grot blijft, en de wandelende ricards kwamen ons ook  al tegemoet. Nou hoor je wel vaker mensen zeggen dat Fransen naar knoflook ruiken, tsjah ze eten het veel dus lijkt me nogal wiedes. Maar Nederlanders kunnen ook meuren! Tsjonge wat ik altijd bij de dirk in de buurt van de flat rook was ook niet fris hoor.. vieze trainingsbroeken (de ik-zit-de-hele-dag-op-de-bank-te-zweten-lucht) en alsmaar die bier en shag lucht. Blij dat ik daar vanaf ben. En van dat ongeduld bij de kassa's. Heb alleen die lelijke tas nog, moet ik maar gauw iets anders voor in de plaats kopen.

Goed na al dat reukvermaak weer terug naar de man van de keuring, die ontzettend aardig was trouwens.
Mochten we mee in het kantoortje en kregen we de 2 keuringsrapporten. Bij die van mijn ouders was niet veel aan de hand. Alleen dat we de winterbanden er verkeerd om op hadden gezet, die man moest er zelf ook een beetje om lachen. Dus die was mooi door de keuring. Toen kwam mijn auto. Een hele lijst met allemaal dingen. De banden waren in slechte staat, de vering was niet goed, HET rubbertje wat al jaren kapotgaat bij een aandrijfas had het wederom begeven, mijn deur had geen grens meer (leuk als iemand naar je toe komt lopen die je niet mag dat je in één zwaai de hele deur naar de andere kant kan laten flappen, ogh sorry, dat doet die deur anders nooit!) en er was iets met de schakelbak en er waren nog wat punten. In totaal 9. Dus ik dacht; nou zonde dat we hem hebben meegenomen... dus ik zei maar een beetje voorzichtig en lichtelijk teleurgesteld: "oke, et maintenant?" . "Nou dat komt over twee jaar wel". Ik wilde net zeggen "QUOI??" maar bedacht me dat ik dat beter niet kon doen. Dus ik kreeg ook mooi mijn papiertje achter m'n ruit dat de auto voor twee hele jaren is goedgekeurd! (Inmiddels is het papiertje drijfnat omdat me dak helaas weer lekt).

Toen we thuis aankwamen, kwam ook net familie uit Nederland aan. Onze eerste echte logees. Met hun hebben we drie leuke dagen gehad en 2 wandelingen gemaakt in de buurt. De eerst keer waren we de goede route kwijt, liepen we richting een pad wat een rivier bleek te zijn, is onze slee overleden, lag er onwijs veel sneeuw dat ik blij was dat ik Jamie (de hond) niet had meegenomen want heel zijn onderkant zou bevroren zijn geweest. De tweede wandeling was wel de juiste route en was ook fantastisch. Hieronder enkele foto's van tijdens de wandeling in Winter Wonderland.

Maria is watching us

Inmiddels hebben we ook de kerstboom opgehaald. Ik heb nog nooit zo'n dikke boom gehad. Niet normaal.  En mijn standaard was het ook niet gewend. Want de hele bende is omgevallen met als gevolg dat de glazen oranje ballen die er nog in zaten (had al veel plastic ballen omdat mijn katten ze ook leuk vinden) en mijn glazen, supergave oranje piek allemaal in duizend stukjes op de vloer lagen om half 2 's nachts. Ik ben niet materialistisch, maar die piek heb ik echt maanden naar gezocht (wie wil er nou een oranje piek??) dus ik dacht, zo één krijg ik er nooit weer! Godzijdank houden ze hier van kitsch en heb ik eergisteren bij de eerste de beste winkel een super foute oranje met gouden plastic ster gekocht. En hij staat me daar een portie leuk! De boom hangt nu met twee touwen aan de gordijnhaken. Volgend jaar maar wat anders op verzinnen.
We hebben ook buiten een sliert lampjes aan het balkon gehangen, beneden hebben mijn ouders een boom en er hangen 2 takken helemaal versierd (uiteraard met oranje lampjes) voor de ramen. Overigens heb ik een hekel aan mensen die zo willen laten zien waar ze vandaan komen. Maar toevallig is oranje mijn lievelingskleur, het heeft niets met Nederland te maken dat ik het ophang (in de flat had ik zelfs een oranje keuken). Maar goed, we hebben nu ook een boom aan het hek gekregen vanuit de gemeente. Bijna ieder huis in het dorp heeft dat. Ben benieuwd of we het zelf moeten versieren of dat de commune dat doet. Afwachten dus. Maar zo leuk!

Net als een chocoladefestijn wat hier van het weekend was. Een patissier kwam bij het restaurant van de buren een demo geven. Het was van 5 tot half 7 en het kostte niets. We kregen bij aanvang de recepten en een folder. Toen de "kok" opkwam zeiden we tegen elkaar: "goh hij ziet er wel anders uit dan op de foto in de folder". Na goed kijken bleek de folder uit 1993 te komen. Zijn telefoonnummer was inmiddels ook gewijzigd en dat had hij veranderd door, hoe simpel, met een pen het te wijzigen op zijn folder. Alles kookte hij voor het publiek. Ik denk dat we met dertig man daar zaten. De burgemeester was er ook, hij had een Droopy jas aan. Je weet wel, dat stripfiguur, dat is zo'n hondje met hangwangen. Geuren van gesmolten chocolade, frambozen, boter en room. Rond half zeven werd er een tafel gedekt en werd alles neergezet, alles mocht je pakken en proeven. "Neem nog wat meer!" "deze mousse is ook verrukkelijk, neem nog wat!". En toen was het afgelopen, misselijk naar huis gelopen om daar nog het avondeten te bereiden.
In Nederland zou zoiets niet snel gratis zijn, of dan kun je aan het einde van het verhaal peperdure bonbons kopen. Of moet je betalen om te proeven.

Lekker Proeven!

Ja, het bevalt me hier wel. De AFK- keuring (Algemene Franse Keuring) is goed verlopen. Ik heb het goedgekeurd. Ik hou van kitsch, lange wandelingen zonder een mens tegen te komen, klungelige keuring, knoflooklucht, kerstbomen die omvallen om zo een afzichtelijke piek te kunnen kopen, chocola zonder veplichtingen en van burgmeesters die in een droopy jas rondlopen.

 AFK-vervaldatum? Ik hoop nooit.

Middagpauze

Morgen wordt dan eindelijk mijn autootje gekeurd!
Hij had een tijdje buiten gestaan omdat de schuur nog volstond met spullen en dat heb ik geweten.
Als je in mijn auto zou kijken zou je een flashback krijgen naar een (voor sommigen behoorlijk, sorry het is de realiteit) aantal jaren geleden. Toen je nog heel klein was en je bevond in een poeltje of pierenbadje.
Nostalgisch... maar ik ging uit het verleden snel back to the future toen ik voor de zoveelste keer weer een natte kont had, natte voeten, beslagen ruiten en mensen aantrof die in mijn auto paddenstoelen zochten. Oké dat laatste is gelogen maar dat maakt het verhaal wat leuker. Nee het was nu echt genoeg. De lekkage werd alsmaar erger dus hij moest maar eens flink drogen.

Toen de schuur een stuk leger was kon de trailer er mooi in en mijn auto paste er ook nog bij. Dus met een spons en emmer alles eruit geschept en gezogen, matten eruit en kacheltje erin. We zijn nu 1,5 week verder en hij is nog niet droog maar goed. Dak is dicht ge-epoxied en morgen gaat hij dus weer op pad. Ben blij dat ik nu eens een keer niet tegen de APK- man hoef te zeggen: "de vuilniszak ligt achterin en kunt u de stoel naar voren doen als u klaar bent anders wordt hij nog natter". Nee, morgen is het gewoon sleuteltje inleveren en klaar! Om 14:00 waren we welkom. Of voor twaalven. Want daartussenin hebben de meeste Fransen pauze.
Toen ik hier op school zat hadden we dat ook. Inmiddels is het wel aan het veranderen. Veel supermarkten zijn open tussen de middag en sommige andere winkels ook.
Daardoor raak je wel in de war. Zo ging mijn vriend vandaag naar de Bricolage (bouwmarkt) en hij dacht dat ook deze gewoon tussen de middag open was (de winkels ernaast namelijk wel). Om twaalf uur, hij was net binnen, liep iemand nietsvermoedend langs het pad waar mijn vriend in stond, deed een paar passen terug en schrok duidelijk een beetje. Ze liep naar hem toe en zei iets wat mijn vriend niet kon verstaan en wees vervolgens naar het rolluik dat zachtjes naar beneden aan het rollen was. Had hij zich anders zomaar twee uur moeten vermaken tussen de hamers, grasmaaiers en toiletpotten. Zie het al helemaal voor me dat ze om twee uur terug waren gekomen en dat hij een tukkie lag te doen op de loopband van de kassa. Dus hij was na anderhalf uur weer thuis (dat heb je als alles ver weg is) en kon 's middags weer terug. Ik vind het wel mooi om te zien dat ze veel aandacht besteden aan het middageten. Eten is belangrijk, en terecht. Toen ik 16 was en in een supermarkt in Nederland werkte werd er verwacht dat je binnen een half uur je eten naar binnen had gewerkt. Nou dat heb ik nooit wat aan gevonden. En o wee als je één minuut te laat was (en dan ook nog alles tot op de minuut registreren op zo'n vreselijke klokkaart). Hier zijn ze wel vaker te laat. Je kan je er aan irriteren maar je kan het ook gewoon accepteren. We wachten nog steeds op dat de bouwvakkers hier hun klussen afmaken en nog steeds doet de oven het niet omdat ook die klusjesman nog niet is geweest.

Irritant, ja, maar het heeft ook wel weer wat.
Het enige wat ik velen nu hoor denken: "zo verlies je toch klanten door niet te komen? Zo loop je toch geld mis door tussen de middag dicht te gaan?" schijnbaar niet, want dit gaat bij al die bedrijven al jaren zo.
Zo was ik laatst ook bij het postkantoor twee deuren verder en ik wilde een chequeboek aanvragen. Internetbankieren is nog niet erg in trek bij veel bedrijven dus een chequeboek heb je hier nog steeds nodig.
Er kwamen plots twee mensen binnen en de man zei tegen me: "kom morgen maar terug je ziet het (al wijzend naar de twee mensen) ik heb het ontzettend druk" in Nederland zouden velen stampij maken. Maar hier accepteer je het op de één of andere manier. Ik was wel verbaasd maar kon er erg om lachen. De volgende dag terug, toen waren er drie mensen voor mij en toen de eerste dame klaar was liep ze naar de andere twee gaf ze een hand en liep naar mij toe en gaf ook mij een hand en wenste mij een fijne dag. Sorry misschien wat negatief maar zo zijn Nederlanders toch echt niet. Zoiets, daar wordt je toch blij van. Ik was kort daarna aan de beurt en hij had alles al klaar gelegd, 1 krabbeltje en het was al klaar! Toen was het 12 uur en ging het postkantoor voor de rest van de dag dicht (in de zomer zijn ze 's middags wel open).

Er is alleen één iets wat betreft openingstijden... daar stond ik echt van te kijken. Ik las in een blaadje een advertentie voor een wellnesscentrum hier in de buurt. Zag er mooi en chique uit, ik dacht, nou dat is nog eens een keer leuk. Lekker een dagje relaxen, massages, badderen, sauna, lunchen en verder badderen! Maar nee tussen twaalf en twee dicht, kom je 's ochtends en wil je na tweeën weer komen dan moet je opnieuw entree betalen! Nou dat wordt hem dus echt niet. Dus bij deze verliest dit wellnesscentrum dus wel een potentiële klant.
Die openingstijden moet je aan wennen, ik weet het, maar in dit geval als ik dan toch een keer erge behoefte heb aan een relaxdagje (en geen ochtend) reken maar dat ik me om één voor twaalf ergens achter een palmboom of fontein ga verschuilen.



 

Ook hier houden ze van oranje

Je wordt wakker, kijkt naar het prachtige uitzicht en bedenkt je dan; nou alles nog inrichten.
Donkere wolken verzamelen zich en het begint te miezeren, in mijn hoofd. Ik ben zo klaar met al die spullen. Mensen die naar Nieuw Zeeland verhuizen nemen alleen een containertje, koffertje of handtas mee. Wat moeten we met al die zooi!
Maar dan loop je de schuur in en dan staan al die dozen je aan te gapen en zie je op de zijkanten geschreven staan: "spulletjes flat, woonkamer" "flat, slaapkamer fotolijstjes" "poezen krabpaal flat". Alleen al het woord flat doet mij goed. Weg met die flat! En wat heerlijk dat ik nou meer ruimte heb voor al mijn spulletjes.
Het klaart weer wat op en de zon begint zachtjes te schijnen, in mijn hoofd.

Dagen zijn we bezig geweest om alles uit te pakken (en eerlijk gezegd is nog alles niet helemaal op orde), soms gaat het je niet snel genoeg, dan bedenk je toch weer wat anders waar iets moet komen te staan. Maar langzaamaan wordt het toch weer "thuis". Hoeveel dozen ik weer heb dichtgeplakt en in de kelder heb gezet echt niet normaal. Hoe kan dat nou? Ik had toch meer ruimte? Hmm, schijnbaar heb ik ons flatje toch wel een beetje volgepropt al die jaren. Met alles dacht ik: "straks moeten we hier weg, moet ik weer alles inpakken, kan ik het beter laten zitten". Met als gevolg dat er inmiddels van ons allen alweer 4 pallets vol staan in de kelder. De kelder die we wilden gebruiken om daar ons uit te leven op meubels, of het woeste plan hadden om daar een naakte man te boetseren van klei wordt nu dus gebruikt als opslaghok. Die torso kan wel wachten en meubels hebben we genoeg.

Toby ontdekt de grote buitenwereld

De poezen zijn hier al helemaal gewend. Ze zijn al voor het eerst naar buiten geweest, ze waren allemaal wat angstig. Zoë vind het maar niets en die blijft het liefst lekker binnen. Sparky, de kat van mijn ouders, die in Nederland de schrik was van alle boerderijkatten en tevens ook de vader, opa, overgrootopa, inteeltvader, inteeltopa en inteeltovergrootopa van hen was ligt nu de hele dag voor pampus op de verwarming en als hij dan buiten is, snuft hij even, loopt een rondje en gaat weer naar binnen. Toby zit in bomen, maakt ruzie met een 18 jarige kater (de arme oude knar) en blèrt alles aan elkaar. Minous, onze dikke theemuts is helemaal in haar element, ze glipt constant naar buiten als ze binnen moet blijven en is vandaag voor het eerst in een boom geklommen, erin ging wel eruit niet. Je moet je voorstellen, het is een poes van bijna 7 kilo en dat zie je. Wijdbeens en ondersteboven hing ze in de boom en maar miauwen. Ze viel van de ene naar de andere tak, die ook nog bijna afbrak, tot ze met een plof de grond bereikte. En trots dat ze was! En ik ook! Nooit geweten dat ze in een boom kon klimmen.



Tussen al het inrichten, werken, poezen naar buiten doen en lachen door ook tijd voor ontspanning. We zijn nog naar het lac de pannecière geweest dat nu vrijwel leeg staat omdat ze met onderhoud van de stuwdam bezig zijn. Heel apart gezicht. We hebben nog een wandeling gemaakt van 8 kilometer. Ik had een leuke route uitgeprint, eenmaal in het bewuste dorp stond ook daar de route aangegeven. Alleen maar de groene borden volgen. Nou dat is toch fijn. Ik zal je vertellen we hebben één groen bordje gezien. De rest was verdwenen.
Het was wel een leuke route, werd weer flink gejaagd en dan loop ik toch niet lekker hoor moet je toch voorstellen dat je een schot hagel in je donder krijgt. En dat gebeurt meer dan eens daar dat ze elkaar overhoop schieten. Nu hebben ze gelukkig de honden fluoriserende halsbanden omgedaan (en belletjes maar die hadden ze eerder ook)  en ze hijsen zichzelf nu ook in oranje hesjes. Zo'n komisch gezicht staat er een veel te dikke fransman strak in hesje achter een boom met z'n geweer... wat zal dat zwijn wel niet denken, een boom versierd voor Koninginnedag? O nee dat kan niet. Dat kennen ze hier niet.
Enfin, de jacht, ik vind het maar niets. Zeker niet als ik daar ook rondloop met m'n hond die op een vos lijkt.

Je komt wel geweldige dingen tegen als je hier rondloopt; een verlaten kasteeltje, prachtige plekken om te fotograferen, een gehucht met allemaal videobewaking (lees: middle of nowhere), een maffe engelsman (althans hij had een Engelse naam op de brievenbus staan) die heel zijn hek vol had geplakt met plastic buxus. En dan stond er ook nog op de brievenbus dat het een adviesbureau was... ik hoop toch niet voor decoratiemateriaal.

Jamie bij het lac de Pannecière

Verlaten kasteeltje

Helaas kom je ook de verwaarlozing tegen, er ligt hier in de bossen behoorlijk veel vuil. Oud ijzer, banden, vaten, auto's enzovoort. Zo ontzettend zonde. Weet nog wel dat er kinderen bij ons bij de flat snoeppapiertjes zo over de schouder gooiden dat ik dan al giftig werd, maar dat is nog in de stad. Zo alles de natuur in dumpen, dat vind ik dan toch nog erger. Over dumpen gesproken, als je een leuke hond zoekt kun je hier ook flink rondkijken het stikt hier van de verdwaalde jachthonden. Toen we hier eerder ook al woonden hebben we wel eens wat honden gevangen en dan de jager gebeld. Dan kwamen ze, smeten ze in de auto en reden weg, je had dan bijna spijt dat je gebeld had. De blijdschap om hun maatje, collegajager te zien was ver te zoeken. Of dat nu beter is weet ik niet, laten we het maar hopen.

Afval in het bos

Na zo'n lange wandeling kom je thuis en dan wil je 's avonds even lekker douchen.
Ik naar boven, kraan aan, ouders' slaapkamer onder onze badkamer, en het begon te druppen door hun plafond. Gevolg; emmer op de grond om de boel op te vangen. En maar even wat kit halen om de bende dicht te smeren. Verder moet er nog iemand komen voor de, door mij inmiddels vervloekte, oven die het al van het begin af aan al niet deed. De toiletten lopen door en het vliegenprobleem is ook nog niet voorbij. Auto's op nieuw kenteken laten zetten is ook al in gang gezet. Inmiddels is de zorgverzekeraar in Nederland er ook achter gekomen dat we verdwenen zijn dus ik loop voor het eerst van mijn leven onverzekerd rond. Dus begin ik als auto-entrepreneur (zzp-er) hier, dat wilde ik sowieso voor het werken bij mijn vader maar feit dat de zorgverzekering daarbij inzit is mooi meegenomen, dus ook daar nog wat voor regelen. Ben nu wel blij dat ik geen surprise hoef te maken voor Sinterklaas! Die kennen ze hier niet. Voor de rest dus nog genoeg kleine en grote dingetjes die nog moeten gebeuren. Hopelijk dat het allemaal soepel verloopt en dat het niet zorgt voor al teveel storm, in mijn hoofd.