Hondenvoer als hoofdgerecht

Het zal velen die dit lezen en wel eens in Frankrijk zijn geweest bekend voorkomen.
Het Franse, voor ons vaak toch wel vaak, bijzondere eten.

De Leclerc is een supermarkt waar je echt wel een paar uurtjes kan rondsnuffelen. Ze hebben werkelijk alles! Zoals in een eerder bericht beschreven heeft het niet mijn voorkeur voor de wekelijkse boodschappen maar als ik behoefte heb om me een ochtend met of zonder middag te vermaken kan dat prima daar. Ik ben zelf niet zo van: vrouwen horen dit te doen en mannen dat. Maar.. over het algemeen houden vrouwen toch net wat meer van shoppen dan mannen en doen de dames vaker de boodschappen. Dus mocht je in Frankrijk zijn en je vrouw (die dol is op winkelen) vraagt je mee naar de Leclerc; weet dan goed waar je aan begint. Vooral als je als Nederlander daar komt en je geen aardappels van huis mee hebt genomen, hagelslag en macaroni-mix (zo vaak gezien op campings) en échte Franse producten wilt kopen; kun je je als man (of misschien toch vrouw/partner) beter even héél goed, nee echt ontzettend goed, achter de oren krabben. Voor je het weet zit je in plaats van voor je voortent, vakantiehuis of aan je zwembad de hele dag in de vislucht van de leclerc. Menig man (niet alleen toeristen hoor) zie je beteuterd in dat soort super-hypermarchés achter hun vrouw aansjokken. Nee hè komen ze ook nog de (camping)buurvrouw tegen, hots winkelkar midden in het gangpad en kletsen. En dan zie je die gezichten, prachtige pokerfacen en een knikje hier en daar en maar handen in de zakken of over elkaar. Maar deze wanhopige, onbewuste lichaamstaal poging heeft geen succes. Haha, leuk hè boodschappen doen op vakantie of voor de arme Franse mannen op je vrije zaterdag?

Goed voor diegene die zich daar (moeten) vermaken:
Typische Franse producten die je gezien/geproeft MOET hebben zijn toch wel de kazen natuurlijk. Ik vind ze zelf stuk voor stuk allemaal even ranzig. Ik snap het echt niet hoor, dat mensen eten opeten wat je kan kammen. Een haar dat sommige kazen hebben... pff gemiddeld fabel over de Franse vrouw die een pak shag onder de armen draagt is er niets bij. En dan heb ik het nog niet gehad over de lucht.. nee LUCHT!! Gadverdegadver.. nou heb ik een schat van een broer en schoonzus die dol zijn op stinkkaas, camembert, époisse etc en dan neem je dat mee in de auto naar Nederland. Dagen ervoor heeft het in de schuur in de paardentrailer gestaan, anders smaakt alles in de koelkast naar kaas (of althans het heet kaas ik noem het liever gewoon bah) en dan ga je het uit die trailer halen, màn! Gelukkig hoefde de pony's er niet in die dag, die krijgen spontaan koliek als je het mij vraagt of misschien worden ze er wel hengstig van dat weet je maar nooit met die twee. Bah in de auto, drie dubbele laag plastic zakken eromheen en dan ga je even tanken onderweg, kom je terug en dan ga je echt zowat over je nek als je die auto instapt. Maar agh, dat blije gezicht van mijn broer als hij het openmaakt, eruitlepelt, het van zijn mes afdruipt, hij gelukzalig zijn harde broodje opeet en mij vervolgens in mijn gezicht ademt.... dat is het eigenlijk best wel waard. Al hebben we inmiddels vacuüm doosjes gekocht, wat echt wel helpt.

Ga vooral ook naar de markten, zo ontzettend leuk en mooi!

Voor de mensen die wel van bah houden, er is zoveel keuze dat wil je niet weten. Fromage blanc is mijn persoonlijke favoriet als ik dan toch iets moet kiezen wat Frans is en het woord kaas met zich meedraagt. Naar mijn mening is het gewoon dikke yoghurt met een wat aparter smaakje maar goed. Oeh en mozzarella dat is ook lekker met veel tomaat en basilicum  een flinke scheut olijfolie en nog meer azijn maar dat is dan weer echt helemaal niet Frans. Maar dat is iets; daar kun je me voor wakker maken en voor boterhamworst met daaronder gelegen een wit puntje van het goedkoopste merk (zo'n fabrieks ding) met dikke boter en weinig hagelslag, krijg nu al weer honger. Slecht hè, qua eten pas ik echt niet hier. Maar ik hou wel van rode wijn! Zeker een Bourgogne, heerlijk. Hier zijn ze ook ontzettend goedkoop dat is natuurlijk helemaal leuk. Die wijn die ik eerder in Nederland kocht van de Aldi vind ik nu zo ontzettend smerig. Ben echt verwend wat betreft de wijn.
Trouwens voor de mannen; dat zijn ook enorme afdelingen in de grotere supermarchés, weet niet of je je daar uren kan vermaken maar dat is tenminste beter dan snuffelen tussen de yoghurt en de stink bah toch?

Als je in Frankrijk naar de grote supermarkt gaat moet je ook echt even naar de visafdeling, het is zielig, dat wel, maar je hebt vaak aquaria met krabben en kreeften en je kan soms ook nog wel eens een levende vis of garnaal zien. Kinderen vinden dit vaak prachtig. Neem ze dan ook meteen mee naar de vleesafdeling."Kijk eens liselotje, bij onze slager krijg je toch altijd een plakje boterhamworst? Ja, lief is dat hè van de slager, maar weet je wel waar boterhamworst vandaan komt? Uit de supermarkt? Ja dat is wel waar maar het komt eigenlijk van een dier.. weet je welk dier?" (even inbeelden dat het arme kind het hoofdje van links naar rechts beweegt) en dan pak je zomaar uit het schap een complete varkenskop. Kind zal nachtmerries hebben dat wel, maar weet nu heel goed waar het plakje boterhamworst vandaan komt.
Het is wel interessant hoor die vleesafdeling. Ik ga er wel eens bewust een tijdje staan kijken wat mensen kopen. Harten, levers, tongen, poten met hoeven er nog aan, nieren, gigantische bloedworsten, slokdarmen, hersenen, oren en dus ook complete (varkens)hoofden. En dat is nog maar onder andere. In Nederland eet je ook wel niertjes en hartjes en baklever en bloedworsten en dat soort gruwel, maar hier tref je het ook wel in andere vormen en vooral ook formaten.

Ik gaf mijn hond in Nederland altijd vers vlees. Brokken ben ik geen fan van maar hier is versvlees gewoon niet als hondenvoer te krijgen. Alleen dus als mensenvoer. Eerder kocht ik complete versvleesmaaltijden daar hadden ze dan ook alle nodige vitamines en dergelijke al bij in gekwakt. Hier zal ik dan zelf moeten gaan koken voor hem. Nu nog geen optie, hopelijk ooit een enorme vriezer dan is het wel te doen. Maar dan mag ik nog gaan zoeken naar onder andere vuile pens, hier halen ze het vuile eruit (dat geeft een vieze kleur en stinkt heel erg, is maaginhoud) en eten vervolgens zelf de rest op.

Toen ik hier op de middelbare school zat, inmiddels alweer zo'n twaalf jaar geleden kreeg ik tussen de middag op school ook de meest aparte dingen voorgeschoteld. Met pasen kregen we een hertenpoot met het hoefje er nog aan, inktvisringen die we altijd naar het plafond schoten zo elastisch waren die krengen, snotspinazie (al hebben meer keukenprinsessen en prinsen daar volgens mij last van) maar de klapper van alles was toch wel toen ik een keer een lap raar gevormd vlees op mijn bord had liggen, ik het ging bestuderen (dat deed ik altijd zorgvuldig en als ik vergeten was om op het bordje te kijken wat het was vroeg ik het altijd aan mijn vriendinnen) en zag dat er kleine streepjes opzaten en rondjes en zelfs kleine haartjes, ik nam voorzichtig een hap en vond het toch wat vreemd smaken. Het bleek een stuk koeientong te zijn. Als we dat kregen passeerde ik het met alle genoegen naar een vriendin van me die alles at wat ze maar kreeg. Op dat soort dagen at ik mij suf aan de voorgerechtjes (ze hadden vaak zure komkommers) die ik dan ruilde met de koeientong (je mocht van alles natuurlijk maar één), toetjes en broodjes. Maar al met al ook hele verrassende dingen daar gekregen. Gevulde tomaten, ravioli, heerlijke steak haché, mousse au chocolat en ga zo maar door.
Is weer eens wat anders dan in je pauze een bruine boterham met bah eten.

Oh en nu komt één van de belangrijkste; de broodafdeling! Ooooh, zo lekker! Zoals pain au chocolat, chausson aux pommes, éclair, macarons voor de liefhebbers en natuurlijk de echte croissants en baguettes (en nee die in Nederland kunnen daar nooit niet tegenop) die zijn zò lekker. En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle taartjes. Kortom mijn favoriete plek in de supermarkt maar ook het meest gehate, want wat is dat moeilijk om dat te moeten weerstaan.

Eigen gebakken brood met honing en bah

Goed dit was even in een notendop wat ik zoal leuk vind aan het eten hier, al ben ik ongetwijfeld duizend en één dingen vergeten.
Sluit ik af met één van mijn favoriete eetding, dier, iets.

SLAKKEN! Oh oh oh, wat is dat lekker. Nee het is geen kip met kruidenboter. Je moet er lang op kauwen, dan proef je de smaken beter (overigens kun je dan de vorm van de slak ook goed voelen dat is wel grappig). Ik vind dat zo lekker, ik eet in mijn eentje zo een hele schaal van twintig stuks op, en dan weet ik zelfs al van tevoren wat er daarna met mijn maag gaat gebeuren! (lees: die wordt blijer van een appel).
Terwijl ik dit type borrelt er ineens een vraag bij me naar boven. Hoe ziet een slak er eigenlijk van binnen uit? Ik check net wikipedia en ik kom tot een schokkende conclusie. Ik ben net zo erg als al die allesetende Fransen. Want wat blijkt; waar je eigenlijk niet bij stilstaat als je zo'n beestje ziet rondslijmen en opgerold in een huisje met een klont kruidenboter op zijn kont of hoofd voor je hebt liggen; ik eet niet alleen een stukje vlees maar ook een maag, een hersenknoop en daar komt het; ook een eileider, een penis, en.... een anus.
Nu weet ik het zeker: ik hoor hier wel degelijk thuis.

Lekker met kruidenboter

Voeten en gitaren

Wij hadden laatst onze over over buren uitgenodigd om een drankje (of wat) bij ons te komen doen.
Ook de twee andere mensen (diegene die zelf papier maakt) hadden we uitgenodigd.
Heel onfrans kwamen twee van de vier erg vroeg. Najah dan maar een keer geen goede tijden kijken. Goede tijden? Ja wij hebben Nederlandse televisie, heerlijk!

Een uurtje daarna werd er weer aan de deur geklopt en daar stonden onze twee over overburen met, heel Frans, een totaal onbekend iemand bij zich. Ik vind het wel grappig, zo leer je nog eens mensen kennen, al sta je er wel even van te kijken. Ze hadden ook allemaal wat meegenomen. We kregen een met de handgemaakt papieren schrift, boekenlegger en enveloppen en er werd drank en wortelchips meegenomen. Ja echt, wortelchips, hele aparte smaak. Biologisch maar totaal onlogisch. Het was gefrituurde wortel (of frituur je chips niet?). Najah totaal onboeiend natuurlijk. Enfin, het was super gezellig. Veel gelachen en gekletst. Mijn vader en vriend kunnen ook Engels met de mannen praten, dat is soms toch wel erg makkelijk. We kwamen op allerlei onderwerpen. Op een gegeven moment kwam aan mij de vraag wat ik voor opleiding had gedaan. Dan kijk ik altijd een beetje uit hoe ik het ga verwoorden want je weet maar nooit hoe mensen erop reageren. Ik probeer het altijd zo down to earth en duidelijk mogelijk te brengen anders kijken sommigen me nogal raar aan.
Onze over over buren zijn zelf best wel "alternatief", althans, in de ogen van veel mensen. Dus ik kon het gewoon zonder eromheen te draaien vertellen. "Natuurgeneeskunde voor dieren, helaas niet af kunnen maken en daarna voetreflexologie voor mensen". "Nee! Echt waar? Wat gaaf! etc." Ze werden enthousiast waarop onze over overbuurvrouw zei: "wil je toevallig een muziekinstrument leren spelen, viool, accordeon?" Nou ben ik dol op muziek, kan alleen geen noten lezen en de katten worden allemaal wild van mijn muzikale kunsten op de blokfluit (lees: ze geven kopjes en gaan krols mauwen, ik zie het maar als een compliment uit de kattenwereld). Altijd al zou ik graag "goed" muziek willen leren spelen, eerst wilde ik dwarsfluit maar ik ben iemand die nou niet echt een goede ademhaling heeft dus dan ben ik bang dat ik al hyperventilerend op dat ding sta te blazen. Daarna de piano, maar dat is zo'n groot ding en sinds een jaar of twee leek mij gitaar leuk. Alleen nooit geen zin in gehad om naar een muziekschool te gaan. Dus dat vertelde ik haar. "Ha, maar mijn vriend, al wijzend naar onze over overbuurman, speelt gitaar! Wat nou als ik behandelingen van jou krijg en dat hij jou les gaat geven". Ik keek mijn over over buurman aan en hij vond het een prima plan. Ik helemaal blij, ook omdat ook hij geen noten leest en alles op gehoor doet. Het zal daarom geen standaard muziekles worden, geen stijf gedoe, precies wat ik zoek. Ik mag een gitaar van hem lenen voordat ik er zelf één koop. Om zo te kijken of ik het echt wel leuk vind. Dus binnenkort maar eens even afspreken, ben benieuwd hoe dat allemaal zal gaan. Ook hoe de katten erop gaan reageren, misschien heb ik ineens wel tien katten voor het huis staan.

Over anderhalve week ga ik ook een Franse vrouw Engelse les geven. Een Nederlander vroeg mij of ik goed Engels sprak waarop ik met een uh en een twijfel ja zei vervolgd door een hoezo? Waarop zij enthousiast reageerde en me zei dat er een Franse vrouw in het dorp woont die graag Engels wil leren en die mij zou kunnen helpen nog beter Frans te spreken. Ze zou het gaan vertellen en dan kon ik wel een keer langskomen. Met een uh en een ik weet het niet en een voorzichtige oké stemde ik in zekere zin in. Ik moest maar naar het laatste huis lopen van de straat met een bel die erg herkenbaar zou zijn. Nou hou ik zelf niet zo van bij vreemde mensen thuis komen dus nam ik iemand mee. Je weet maar nooit wat voor iemand je tegenover je krijgt en ik ben gewoon een bangerd met dat soort dingen. Wij dus een paar dagen na dit gesprek de desbetreffende straat in, zoeken, ik zie geen bel en eindigde nou de naam op ault of ies? Totdat we een naam dachten te herkennen, we drukten op een knopje en er ging mij daar een sirene af. Ik schrok ervan, zo hard. Ding joelde alles aan elkaar. Weet niet waar het mee te vergelijken is, het leek op een scheepshoorn waar te hard in werd geknepen. Toen kwam er een klein pittig vrouwtje naar buiten. "Kom binnen, kom binnen, ik had je al verwacht". Na een tijdje gekletst te hebben, hebben we afgesproken dat ik een lijst met vragen maak over de Franse taal en dat ik met haar gesprekken in het Engels ga voeren. Ze ging eerst nog drie weken naar Egypte en daarna had ze alle tijd. Ook daar ben ik dus erg benieuwd naar.

Mijn ouders zitten nu in Nederland, laatst waren we bij diegene die zelf papier maakt om in zijn atelier te kijken. Hij zocht nog een goede mixer voor het mengen van bepaalde stoffen die hij verwerkt in zijn papier, laat nou het toeval zijn dat mijn vader nog zo'n ding had (een ding van anderhalve meter). Voor de verhuizing hebben we het gevaarte geprobeerd te verkopen op internet maar helaas was er niemand dus had mijn broer hem meegenomen (hij paste overigens ook niet meer in de vrachtwagen). Mijn broer hoefde hem opzich niet te hebben dus die nemen mijn ouders nu mee uit Nederland. Leuk cadeautje dachten wij zo.
Zo zie je maar, soms is het lang bewaren van spullen die je nooit meer gebruikt wel degelijk nuttig. Een ander is er dolblij mee.

De katten kiezen de beste plek met deze kou

Morgen komen mijn ouders terug uit Nederland, ben benieuwd hoe hun het hebben ervaren. Wij hebben familiebezoek gehad dit weekend wat erg gezellig was. Lag aardig wat sneeuw en was koud. Echte met-een-dekentje-op-de-bank weer met een leuke film en een wijntje of een theetje en een lekker stuk tarte tatin. Ja, was zeker geslaagd. Maar heb ook zin in morgen. Want weet je wat er morgen behalve mijn ouders komen? Echte kroketten en frikandellen! Ik wist niet dat ik zo kon verlangen naar Junkfood. Slecht van mezelf eigenlijk, maar o zo lekker.
                                                                                               
                                                                                            

Vraag jij het jezelf iedere ochtend af?

"Ben je gelukkig?"
"Waar?"
"Nou, daar, in Frankrijk... gewoon waar je nu woont?"
"Weet ik veel, ik denk het wel, hoezo?"
"Nou, gewoon...zomaar"

Een vraag die velen horen die verhuisd zijn. Vaak, als je wat verder weg gaat wonen blijven die vragen ook wat langer voorbij komen. Ga je terug dan komt ook altijd de vraag: "waren jullie daar niet gelukkig?". Toch, ook nu het me weer meer dan eens gevraagd wordt, of ik hier gelukkig ben, ben ik er eens over gaan nadenken.

Ben ik gelukkig, is eigenlijk een hele moeilijke vraag. Want wat is gelukkig zijn?
Wat voor de één een geluk is, is voor de ander een kwelling.

Ik kan mij optimaal gelukkig voelen als ik met de hond alleen door het bos loop, hij zoals gewoonlijk een veel te grote tak in zijn mond heeft en mij daarmee zowat tackelt. Ik voel mij gelukkig als ik dingen overwin die ik eerder niet aandurfde, als ik door het bos loop en de zon door de bomen voel schijnen, als ik geld ruik (tsjah ik kan erom liegen maar ik ben een krent en een geldwolf, de bekende uitspraak "geld maakt niet gelukkig" gaat voor mij niet op) en ik word gelukkig van chocola.

Een ander heeft teveel geld en wordt daar niet gelukkig van, sommige mensen hebben een hekel aan dieren en anderen houden niet van modder aan de broek door een veel te grote stok, en sommige mensen vinden chocola ontzettend vies.

Ik moet er niet aan denken om altijd optimaal gelukkig te zijn. Dan heb je geen pieken meer. Van die momenten, dat je zo gelukkig bent, dat je die nooit meer vergeet. Zo heb ik vlak voor de verhuizing zo'n moment gehad. Mijn moeder en ik liepen iedere dag met de pony's in verband met Juweel haar artrose. We waren net aan het lopen toen het begon te gieten, te hozen, echt niet normaal. We keken elkaar aan en we dachten hetzelfde. Zingend zijn we door de regen gelopen, we hebben gerend, gejuicht en de paarden waren even vrolijk. Niemand op straat, niemand die je hoort of ziet (althans dat hoop ik voor hen) we schreeuwden in de regen en we waren echt drijf en drijfnat. Maar wat waren we gelukkig en wat hebben we gelachen.
Nou doe ik dat heus niet dagelijks hoor, soms heb ik de pest aan regen. Maar apart is dat toch, dat soms juist ergerlijke dingen je ineens tot intens geluk kunnen leiden?

Waarom zou ik hier gelukkig moeten zijn? Waarom vragen mensen dit? Vraag je dat ook aan je buurman? Vraag jij het jezelf iedere ochtend af? Als mensen terugkomen uit het buitenland dan was dat vast omdat ze niet gelukkig waren, maar waarom vraagt daarna niemand meer of ze in het vaderland wél gelukkig zijn?
In Nederland vroeg ik mij toch ook niet iedere dag af of ik gelukkig was? (godzijdank).

Ook de gedachte dat je door bijvoorbeeld een verhuizing het geluk zal vinden of gelukkig zal zijn is een sterke illusie. Want je neemt jezelf altijd mee. Ben je in Nederland niet gelukkig, zal je dat ergens anders ook niet zijn. Misschien dat bepaalde factoren je wel helpen maar het geluk moet uiteindelijk uit jezelf komen. Een mindfulness cursus volgen is leuk, krom op een yogamat liggen ook, maar door alleen dat te doen wordt je niet gelukkig.

Ah, daar heb je er weer één!
“Ben je gelukkig?”
“Waar?”
"Nou, daar, in Frankrijk... gewoon waar je nu woont?"
“Nee, doodongelukkig, heb me nog nooit zo slecht gevoeld”
“O…”
De persoon draait zich om en loopt weg... ik gniffel, leuk, als je ook eens een antwoord geeft dat mensen niet verwachten.

Na deze nogal serieuze blog, kan ik me voorstellen dat je misschien niet zo "gelukkig" bent als anders na het lezen van dit alles. Daarom maar even een fragment van een veertigtal muzikanten die in het gebouw naast ons huis met elkaar zaten te spelen. Ik werd er in elk geval erg blij van. En al kauwend op een stuk chocola en met een glas rode wijn in mijn hand zit ik er ook nu nog gelukzalig van na te genieten.

Het talenwonder

We beginnen maar eens met groot nieuws: de toiletten zijn gemaakt.
Dat was het.

Zoals iedere maandag gingen we ook afgelopen maandag boodschappen doen. Omdat er veel sneeuw lag en er op de Haut-Folin (de berg waar we overheen rijden richting Château-Chinon naar de inmiddels door ons gezegende Lidl) niet wordt gestrooid zijn we maar naar Autun gegaan. Even langs de Norma en de Leader Price. Waarom niet naar de Leclerc dé winkel waar alle Hollanders dol op zijn? Omdat het net een pretpark is, je niet één maar misschien wel drie honderd soorten toetjes hebt (als het niet meer is), ik een twijfelkont ben dus er uren over doe, in de zomer daar teveel Nederlanders komen en in de winter eigenlijk ook (van die irritante met een voetbalshirt aan, al schreeuwend "Annie, Annie!! Hier is het pleepapier veel duurder dan in Nederland!", je daar echt kan verdwalen, ik chagrijnig wordt van te lang in een winkel staan, ik wel wat beters te doen heb dan zoeken waar de pot Nutella staat. Dus wij naar de Norma, dat is een soort van Aldi. Vervolgens voor de dingen die ze daar niet hebben naar de Leader Price. Een uiterst mooie winkel. Met (niet te)veel keuze; ook in biologisch voedsel.
Wij waren lekker aan het snuffelen, werd ineens mijn moeder aangesproken door een man.
Beetje klein van stuk, mager gebouwd of zo geworden, drie hele tanden in zijn mond, een vilten baard en vettig kalend lang haar, een doorrookte lach en om maar even van het goede van de mens uit te gaan waste hij zijn kleren zeer zeker met alcohol.
In het Frans zei hij tegen mijn moeder: "Ik spreek heel goed Engels en Duits!!"
Waarop mijn moeder zei: "Ja maar ik ben Nederlands".
"O... "
De man wilde desondanks toch laten horen hoe groot zijn talenknobbel was en begon met: "ik spreek heel goed Engels: Hello baby!" (dat was het).
Ik was inmiddels allang naar het koelvak gelopen en deed alsof ik zeer geïnteresseerd was in de bevroren slakken die daar lagen en met een schuin oog keek ik naar mijn moeder die daar nogal ongemakkelijk stond.
Toen; "ik spreek heel goed Duits: Kartoffeln" (dat was het)
Mijn moeder lachte een beetje, praatte een beetje mee en een andere doorrookte man kwam bij zijn vriend staan en wilde wat zeggen. Waarop het talenwonder ontzettend kwaad werd, hij was met deze dame aan het praten en hij wenste niet onderbroken te worden. Mijn moeder wenste ze beiden maar een goed nieuwjaar en liep verder. Ik er naar toe. Kon het niet laten om even te pesten dat ze sjans had, maar vervolgens moesten we ons verschuilen achter de schappen. Die mannen wilden nog meer kletsen schijnbaar. Wij achter het chipsschap, terug sluipen naar de ham... shit daar zijn ze weer! Snel terug naar de chips... we hebben wel gelachen.
Hmm toch niet zo gek de Leclerc... kun je je toch beter verstoppen.

Afgelopen vrijdag waren we weer spontaan uitgenodigd door onze over over buren voor de verjaardag van de over over buurman. Was erg leuk en er waren nog twee andere mensen. Één maakt er zelf papier. Echt ontzettend mooi. We hebben ze allemaal uitgenodigd om aanstaande vrijdag bij ons te komen. Wel heel Nederlands dat plannen maar hun vonden dat ook wel prettig omdat je nooit weet wanneer je elkaar allemaal tegelijk treft. Er wonen hier ontzettend veel creatieve en muzikale mensen is erg leuk om daar tussen te wonen.

Gisteren gingen we weer naar de pony's. Zagen we onderweg twee vossen. Één met een halve staart en een doorleeft koppie die lag te rollen in de sneeuw en de ander was helemaal fluffig. Wat een prachtige beesten. Toen we thuis kwamen direct mijn fototoestel gepakt en terug gereden. Ze zijn alleen zo schuw. Helaas geen beste foto uit gekomen.
Maar wat zijn het mooie dieren.
Vandaag weer naar de pony's, wij natuurlijk kijken of we ze weer zagen. Het regende, dus die zaten natuurlijk ergens lekker te schuilen. Kwamen we bij de plek waar we ze al vaker hebben gezien en ja hoor; weer die ellendige jeeps. Ik haat jagers en al helemaal als ze dik zijn. Stonden ze weer hoor, vlakbij de auto achter een boompje met hun dikke pens met een strak oranje hesje. Als het nou eerlijk was voor die dieren... maar de honden gaan erachter aan en waar ze ook komen daar wacht een jager ze op. Dat noem ik geen jagen. Vroeger zag je de jagers zelf ook nog wat doen het enige wat ze nu hoeven te doen is de trekker overhalen en het beest meeslepen. Tuurlijk hebben deze dieren het beter dan een gemiddeld varken maar dan nog verdienen deze dieren een eerlijke kans. En dan stonden ze ook nog bij de vosjes! Ik kon het niet laten. Ben al toeterend door de bergen gereden.
De Leclerc is nog groter dan het gebied waar hun met z'n allen dik staan te wezen (alleen moeten ze bij de Leclerc verder lopen om hun vlees te pakken).

Het vosje

Morgen maar weer lekker naar de Lidl. Hopen dat daar geen talenwonder rondloopt. Het dooit als een gek hier dus we kunnen mooi weer over de Haut-Folin (overigens, om ook nog wat nuttigs uit deze blog te halen even een leuke wetenswaardigheid voor de Nederlanders die dit gebied niet kennen: de Haut-Folin is de hoogste berg van de Morvan (901 meter hoog)). Dat was het.

Even voorstellen

Het is zaterdag 19 januari.
Al een tijdje lag de uitnodiging van de burgemeester op de schoorsteenmantel. We zijn uitgenodigd voor de nieuwjaarsborrel. Er zou uitleg worden gegeven van wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd binnen de commune, de nieuwjaarswensen zouden worden uitgesproken, de nieuwe bewoners van het dorp zouden worden voorgesteld en daarna werd de mogelijkheid geboden om een praatje met elkaar te maken.
Om vijf uur in de avond zou het beginnen tot een uurtje of zeven.

Eerder die dag ben ik samen met mijn vader en vriend naar de bank geweest in Autun om voor hen een zakelijke rekening af te sluiten. We werden ontzettend goed geholpen en omdat mijn vriend mijn vader had meegenomen om ook een rekening te openen, ofzoiets, kregen we ook nog een gratis cadeau. Wij zaten al te geinen: "leuk, wat voor auto, of is het een pen?". De man kwam met een cadeaublaadje van het jaar ervoor (de nieuwe was er nog niet) en daar stond onder andere een espressoapparaat op, een fotocamera en nog wat dure dingen. Dat hadden we niet verwacht. Grappig, dat wel. Volgende week krijgen we de nieuwe catalogus, ben benieuwd.
Na een uur in een stinkend kamertje te hebben gezeten gingen we weer naar huis. Met succes; één rekening is geopend maar die ander moeten we nog even voor terug. Krijgen we dan ook meteen de cadeaufolder.
De man vond het allemaal prachtig, wij waren zijn eerste Nederlandse klanten. Verbaasd me zeer, er wonen hier zoveel Nederlanders die ook een eigen bedrijf hebben. Waarschijnlijk komt het omdat dit niet de goedkoopste bank is.

Eenmaal thuis direct door naar de paarden; die hebben nu veel hooi nodig en brokken met al die sneeuw. Daar weer het dagelijkse tafereel; gulzige pony wegduwen, uitglijen over het ijs, struikelen over bevroren drollen, gulzige pony's achter je aan, geschop om je heen want stel dat er één wat tekort komt, hooi pakken, brokken pakken, pony proberen met het hoofd uit de voorraad ton te krijgen, pony niet luisteren en haar dan maar met het plastic deksel wat tetsen geven, pony beledigd, ik beledigd, onterecht sorry zeggen omdat je toch zoveel van haar houdt, uit de wei gaan, laarzen afspoelen in beek en weer in de auto.
Op de parkeerplaats kwamen we de burgemeester nog tegen. Met zijn droopy jas aan keek hij over zijn bril en zei belerend; "jullie komen toch wel hè, ik reken op jullie".
Knikken en doorlopen, voordeur ingaan, jas uit, sjaal uit... nee hè sjaal vergeten uit te kloppen. Gevolg; vloer onder het hooi.

Hollands klokslag vijf uur stonden we bij de salle des fêtes, er waren al heel wat mensen.
We ontmoette daar nog een aantal andere Nederlanders die daar woonden en namen plaats. Er kwamen honderden foto's langs op een scherm en de burgemeester ging vertellen wat er allemaal was gebeurd het afgelopen jaar. Eerst verexcuseerde hij iedereen die niet kon komen die avond. Vervolgens kregen we een verhaal van drie kwartier. Toen de overleden personen waren gepassseerd was het tijd om de nieuwe dorpelingen voor te stellen. Dat waren er ook nog wel wat.
Wij werden als laatste naar voren geroepen en dan sta je daar, hondervijftig paar ogen kijken je aan en dan moet je wat zeggen. Ik heb maar namens ons vieren gesproken. Verteld dat we een eigen bedrijf hebben, waar we precies woonden, dat we het hier ontzettend mooi vinden en natuurlijk even iedereen de beste wensen wensen. Applaus. Zo, tijd voor champagne.
We hebben wat Fransen gesproken maar je weet niet zo goed waar je het over moet hebben. Een aantal zeiden wel dat ze ons wel eens zagen wandelen met de honden. Het ging er vooral om dat we er waren. Dat ze je gezicht hebben gezien, dat je betrokken wilt zijn bij het dorp en de mensen.
Daarbij was het handig dat we de klusjesman ook nog aantroffen. Die zou een maand geleden komen voor de ketel. Daarna was hij afgelopen donderdag geweest om te zeggen dat hij vrijdag zou komen, hij was de vorige afspraak vergeten. Ook zou hij komen voor de toiletten die nog steeds niet goed zijn. Je raadt het al, vrijdag ook geen klusjesman. Ja zegt hij ik had gezegd "peut-être". Zo kennen we er nog wel een paar. Maar agh nu komt hij volgende week beloofde hij en anders vast een andere keer.
Daarna de mensen van de bruiloft nog even gesproken, vervolgens met gloeiende wangen van de alcohol weer naar huis gegaan (lees: honderd meter verderop).

We zijn blij dat iedereen nu ons gezicht heeft gezien. Zo voel je je ook iets meer erbij horen. Al hebben we bij thuiskomst wel een blik overheerlijke unox erwtensoep opengetrokken en knakworsten op stokbrood gegeten.

Tuin

Van pisboer tot huwelijksuitnodiging

Handen in de zakken, iedere dag weer rondjes lopen door het weiland.
Nodig moeten, handen uit de tuk, rits open, hooibaal gevonden en lozen maar. Klaar zijn, omdraaien en kijken... met de rits nog los (ja we blijven even in twentse sferen). Koud hebben, rits dicht, omheining nogmaals controleren en teruglopen naar huis. Man zien die de hond aan het uitlaten is, snel achter de schuur duiken en wachten tot de man langskomt, de wacht houden want stel je voor dat de hond poept. Dan stort zijn wereld ineen en komt zijn achtste (of negende we hielden het niet meer bij) persoonlijkheid naar boven... de buurman uit Buurse, de pisboer.

Ik heb ook heel wat jaartjes mee mogen "genieten" van dit dagelijkse tafereel toen ik nog thuis woonde.
Er woonde een oud stel met hun drie zonen. De vader was het opperhoofd. Wij keken vanuit onze tuin naar hun, hoe ver weg zouden ze hebben gewoond? Ik denk zo'n twee honderd meter. Ik kan toch eigenlijk wel rustig zeggen dat ze flink in de war waren. Zeker die ene die altijd stond te pissen in de wei. Liep je langs met de hond en zag je zijn haar boven een raampje van de schuur uitsteken. En dan zwaai je, altijd stug blijven zwaaien. Hij schrikt en komt achter het schuurtje weg en doet net alsof hij met iets bezig was. Hij heeft mij een keer achtervolgd, nou ik ben omgelopen wat een engerd.
In de zomer stonden ze wel eens met een verrekijker te gluren naar ons als we in de tuin lagen. Prima, strandbal rackets erbij, en we deden net of we ze signalen gaven. De pisboer richtte zijn verrekijker omhoog "wat een mooie vogel" hoor ik hem denken.

Ik liep een keer met mijn broer met onze twee honden die we toen hadden langs het huis van de pisboer (dat was het vaste dagelijkse rondje dat wij liepen) gaat één van de twee precies op het pad vlakbij hun hek een dikke bolus draaien. Laaiend kwam die ouwe naar buiten. "Als ik dit nog één keer zie schiet ik die hond door z'n kop heen!" Mijn broer, die net aan de telefoon was maakte hem duidelijk dat hij dat vooral moest proberen maar dat de gevolgen voor hem waren. We zijn door hun vals beschuldigd dat we vuurwerk zouden hebben afgestoken in de zomer en dat hun koeien van slag waren. Honderden keren hebben ze zich verstopt achter hun schuur. Maar iedereen bleef stug ze begroeten. In Buurse waren niet veel mensen die hun hond daar uitlieten. Maar mijn vader had er lak aan (die liep vrijwel altijd met de honden). Soms maakte ze wel eens een praatje maar de keer erop hadden ze weer wat te zeuren.



Zittend aan tafel, accordeon pakken, viool en zingen. Kijken naar buiten. Twee mensen voorbij zien lopen met twee honden. Na een paar keer deze mensen gezien te hebben deur opendoen en vragen: "zin in een apéro?" (= drankje voor het eten). Het waren de over-over buren die mijn vader en vriend zagen en vervolgens hun voordeur opendeden om te vragen of de heren zin hadden in een drankje. Wij zouden gaan eten dus in hun beste Frans hebben ze gevraagd of het later kon. Dat kon rond een uur of 9. Dus die avond zijn de heren teruggegaan en wat ze aantroffen was één grote gezellige boel. Er werd gedronken, er werd voor hun gezongen en gespeeld op prachtige instrumenten (zoals de vielle). Er zat een jongen van Marokkaanse afkomst en die vertelde dat hij de volgende dag zou trouwen en dat ze dan ook langs ons huis zouden lopen met alle instrumenten. Ze hebben gelachen en de Fransen hebben ook Engels geprobeerd te praten. Geweldig.

De volgende ochtend hoorden we ze aankomen. Wij renden met z'n vieren naar de voordeur. En daar kwam het bruidspaar in traditionele Marrokaanse kledij. Compleet met kaftan en tulband en babouches. Een paar mensen erachter met een accordeon. Ze zagen ons en gebaarden dat we mee moesten komen en maakten een "drink" gebaar. Wij in alle snelheid ons haar gedaan en naar het buurgebouw gegaan (naast de bioscoop)   daar werden we hartelijk ontvangen. Er waren een handjevol mensen en we kregen champagne. We waren bij de speech en we kregen chips. Er werd weer gespeeld en gezongen, o zo mooi. Het bruidspaar waardeerde het enorm dat we waren gekomen (ondanks dat de bruid ons nog nooit had gezien en de bruidegom alleen mijn vader en vriend de avond ervoor). Na een tijdje hebben wij ze nogmaals gefeliciteerd en alle geluk gewenst. We liepen naar buiten en de over-over buurman stond daar en zei dat hij het erg leuk vond dat we er waren en dat mijn moeder en ik de volgende keer ook mee moesten komen voor een drankje bij hem thuis. Zo ontzettend leuk. Zo kan het ook.

Ook hebben mijn vriend en ik nog opgepast op een hond en huis van andere Nederlanders (buren van één kilometer verderop). Even een weekje weer met z'n tweeën. Super leuk dat ook Jamie (onze hond) ontzettend goed met de oppashond kon. Toch fijn als je een goede relatie hebt met je buren (behalve die chagrijn dan, lelijk ding). Hoe ver die buren dan ook weg wonen. Zo wordt het wonen toch een stuk plezieriger. In Nederland hadden wij bij de flat ook altijd gedoe. Waren zeker wel een paar hele leuke buren. Maar het meeste was aso. En dat verprutst je woonplezier.

Jamie en oppas-buurhond Loesje

Ze zeggen: "Beter een goede buur dan een verre vriend". Wat een geluk dat wij goede buren hebben en zoveel verre vrienden in Nederland.

Jamie is maar wat blij met de nieuwe buurhond

Uiensoep als dessert

Inmiddels zijn de kentekens van de auto's geregeld. We moesten naar het belastingkantoor om daar een bewijs te halen dat we al belasting over onze auto's hadden betaald in Nederland.
Zo gezegd zo gedaan. We werden door de mevrouw achter de balie doorverwezen naar de eerste etage. We klopten maar bij de deur met een uitgeprint blaadje met "hypotheken" erop. En jawel, we waren nog goed ook. Een uiterst chagrijnige man hielp ons. Uiterst vriendelijk (hoera voor de pokerface) heb ik hem uitgelegd wat de bedoeling was. Aan zijn gezicht te zijn snapte hij dat ik goed genoeg Frans sprak om me niet zomaar weg te laten sturen. De vele zuchtten van de man volgden, stapels papieren en alles nog met de hand schrijven. Er zat nog net geen stof op het toetsenbord, misschien alleen maar omdat hij wel eens de nieuwe ikeagids op internet bekijkt. Werkelijk mappen vol handgeschreven papieren lagen daar op het bureau. Ongelooflijk. Al wachtende naast de roodknipperende, met glimmende dennenappels versierde plastic kerstboom, ging de man al zuchtend en starend naar zijn vrouwelijke collega verder. Hij deed alsof hij het zo ontzettend druk had, ogh jee, hij begaf het bijna. En die kop van die man, werkelijk, ik vind heel veel mensen zo behulpzaam hier... maar hij, ik had zo'n zin om hem een klap met die afzichtelijke kerstboom te geven. En maar oogcontact zoeken met de vrouw tegenover hem, tevergeefs, want zij was meer geïnteresseerd in het plastic badeendje wat naast haar muis stond.
Na een half uur was hij dan eindelijk klaar. Hij kwakte alle papieren op de balie en ging weer zuchtend achter zijn bureau zitten. "Ehm, was dat het?" vroeg ik "Jah" kwam er moeizaam uit. Ik heb hem een fantastische dag gewenst en zo overdreven naar hem geglimlacht dat ik denk dat hij de boodschap wel had begrepen. Ik hoop niet dat er nog meer Nederlanders die dag zijn gekomen, dat kon hij echt niet meer aan.

Bij het belastingkantoor kun je niet pinnen.... cheques daarentegen zijn ze dol op

Op naar de Sous Préfecture voor de kentekens. Formuliertje hier, formuliertje daar. Gezeur hier, gezeur daar. Honderd euro hier, en nog eens honderd euro daar... maar de volgende dag lag het daadwerkelijk klaar! De tijdelijke kentekens (om zo kentekenplaten aan te kunnen vragen, verzekering etc) lagen allen netjes klaar. Direct kentekens laten maken en raar maar waar, de volgende dag lagen de originele kentekenpapieren al in de brievenbus. Hier gaan soms de dingen toch eigenlijk best wel snel. Verzekering was ook met een dag geregeld dus op naar Nederland met een frans kenteken om de feestdagen te vieren!

Na 9,5 uur rijden kwamen we dan weer aan in ons oude vertrouwde Enschede. Leuk om de familie weer te zien... maar god wat is Nederland toch een lelijk land. Op een paar stukken na hoor, zeker wel dat er schitterende natuurgebieden zijn maar daaromheen... wat een volgepropt gedoe. Ondanks dat we pas twee maanden weg zijn viel het me meer op. Toevallig was het glazen huis van 3 fm ook in Enschede dus het was een drukte van jewelste. Al die mensen die perse op tv willen, moet er niet aan denken om in zo'n kudde te staan. Doodeng. Maar goed, we hebben het super leuk gehad met de feestdagen. Ben met mijn schoonzus nog naar Katwijk geweest om bandjes te fotograferen en dronken mensen. Onderweg nog bij de Mac geweest voor een Mc Kroket!! (die hebben ze hier natuurlijk niet) en ik kan je zeggen; ik heb serieus, nog steeds last van mijn maag. Ik weet niet wat er in zat maar het was niet alleen gemalen vlees. Liters kamille thee gaan erdoorheen om mijn maag te kalmeren, voorlopig geen Mc Kroket voor mij meer (totdat ik weer in Nederland ben en de verleiding toch weer niet kan weerstaan ben ik bang).
We zijn nog langs de flat gereden, raar gezicht, alles is hetzelfde behalve "ons" balkon. Die was lelijk en er stond een vreselijke orchidee in het raamkozijn. Nee! Precies de plant die ik verafschuw! (vraag me niet waarom, soms heb je gewoon gevoelsmatig een hekel aan iets).
Na een week gingen we weer naar huis. En dan vind ik dat afscheid altijd zo afschuwelijk. Mijn broer vroeg nog of we niet langer konden blijven, moeilijk is dat. Je wil wel, maar je moet toch een keer naar huis en ook zo zielig als mijn ouders met oud en nieuw ook alleen zouden zitten hier. Maar ik denk dat ik dat volgend jaar misschien toch ga doen...

Gezellig kerstontbijt bij broer en schoonzus

Bandjes fotograferen en veel dronken mensen

Eenmaal thuis was onze hond superblij. Hij had ons nog nooit een volle week moeten missen. Uit enthousiasme plaste hij zo tegen de kerstboom van mijn ouders.
Later op de avond was hij nog zo in de war dat we ineens dachten "wat ruiken we toch", lag er een versgedraaide drol onder de boom in de vorm van een rookworst. Als je hem in een plasticje zou doen en je zou hem in een pannetje met warm water leggen zou je zweren dat het van de unox was, zo groot. Afijn, leuk cadeautje zo onder de boom dacht ik zo.

Niets, zwart, leeg en stilte om twaalf uur. Ik had oliebollen meegenomen en appelbeignets uit Nederland. Er kwamen die avond vrienden van mijn ouders op visite. Dus we waren met z'n zessen. Het was zeker gezellig maar als je dan toch op de Nederlandse tv naar DE klok kijkt en die slaat twaalf uur, je heft je champagne glas, je kust elkaar en begint de soort van spanning al te voelen van "woopie, we gaan zo lekker knallen" dan ineens besef je;"o nee, hier doen ze dat niet". Je loopt naar buiten in de stille hoop een rotje te horen, een vuurpijl te zien of in de verte een gillende keukenmeid te horen galmen. Maar nee. Niets. En dan bel je familie en dan hoor je alleen maar geknetter en oorverdovend geknal. En dan baal je toch even. Plots, een accordeon. In de feestzaal. Hier eten ze. Tot diep in de nacht. Dertien gangen, geen geintje, stond namelijk aangeplakt. Voor 60 euro kon je je helemaal bezatten en volstouwen. Het begon rond acht uur en zou tot vier uur 's nachts doorgaan. En inderdaad we zagen ze hupsen voor de ramen met de accordeonmuziek mee. Wij hebben in de tuin ook maar meegehupst. En dan te bedenken dat hun toetje uiensoep is, en dan moet je weer hupsen, gaat niet goed lijkt me! Knetterend nieuwjaar moeten die mensen hebben gehad.

Nieuwjaarsdag zijn we bij de vrienden van mijn ouders nog even wezen kijken, die moesten op huis en beestenbende passen voor Nederlanders die met de feestdagen in Nederland waren. Zo hebben die mensen ook schapen. Één schaapje was al heel zielig en op oudjaarsdag telde de even omgedoopte oppasherder slechts negen van de tien schapen. Hij heeft berg en land afgezocht om het arme zieltje te vinden maar helaas.
Tot hij op nieuwjaarsdag het uit elkaar gereten dier terugvond in de wei. Mijn vader heeft het beest verwijderd. De helft was letterlijk weg, om nog meer in detail te treden: de kant van het hoofd en de voorpoten waren weg incluis ingewanden. We hebben nog gezocht naar de lichaamsdelen maar hebben niets gevonden. Één voorpoot lag op een tuinstoel voor het huis. Had waarschijnlijk een kat meegenomen. Terwijl het schaap zeker wel op 500 meter afstand van het huis vandaan lag. Hij lag gewoon in de wei dus ik heb geen idee wat voor beest zo'n dier zo heeft toegetakeld. Misschien een natuurlijke dood en dat vossen ermee vandoor zijn gegaan of hongerige verdwaalde jachthonden. Misschien dat ook hier weer wolven zijn of zou het de chupacabra zijn geweest, dat beest dat een tijd in het nieuws is geweest. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik het best heel zielig vond, zo'n dier dat eigenlijk al niet in de kudde past en dat die zo aan zijn einde komt. De andere schapen gingen ook gewoon op het lijf staan, zo bizar. We hebben hem in een kruiwagen gelegd, losse poot erbij en een plaat erop zodat wild er niet nog eens mee vandoor gaat. Kunnen de eigenaren zelf beslissen wat ze ermee willen. Het enige wat we weten was dat ze er niet rouwig om waren.
Gelukkig maar dat wij het wel zielig vonden.

Na al dit drama hebben we nog familie op bezoek gehad uit Nederland wat heel gezellig was. Die zijn vanmorgen weer naar huis gegaan na nog even over de markt te zijn gelopen om het hoogtepunt van heel Autun te bezoeken. De vrouw die wijn verkoopt in de overdekte markt. Die vrouw heeft zo'n ontzettende snor dat moet je gewoon gezien hebben. Ze wordt echt een toeristische trekpleister dat kan niet anders.
Dus voor iedereen met vakantieplannen naar Frankrijk dit jaar: bezoek de overdekte markt in Autun, gegarandeerd een vakantie om nooit te vergeten.

Hoop dat iedereen die dit leest wel een super knallend oud en nieuw heeft gehad. Vanuit het stille Frankrijk (maar met als voordeel dat wij niet nu tegen een bende rode drap en smurrie en vervelende snertkinderen die nog hun laatste rotjes naar je toe gooien (wat heb ik dat vervloekt altijd)) wens ik iedereen een gelukkig, gezond en bourgondisch Nieuwjaar!

O en voor iedereen die mijn kerstboom graag wil zien waar ik het uitgebreid over heb gehad in mijn vorige post (na omvallen en met supergave nieuwe kitschpiek) zie hieronder.